ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา นิยาย บท 91
ร้านอาหารตงไหลมีคนคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลังเลยนะ
ซูหวั่นหัวเราะเบาๆ และพูดอย่างไม่สะทกสะท้านว่า“เจ้าของร้านเปาคะ หากท่านอยากทานรบกวนพรุ่งนี้เช้ามาใหม่นะคะ เนื้อตุ๋นที่เหลือข้าจะเอาไปให้เพื่อนน่ะค่ะ”
เจ้าของร้านเปาคิดไม่ถึงเลยว่าเด็กสาวที่ไม่มีภูมิหลังและสถานะแบบนั้นจะกล้าพูดแบบนี้กับเขาได้
ใบหน้าของเขาทั้งมืดมนและซีดเผือด
“นังหนูซู เจ้าเป็นคนฉลาด คนฉลาดก็อย่าแสร้งทำเป็นโง่ต่อหน้าข้า ไม่งั้นข้าจะให้เจ้าเห็นดีแน่!”
ซูหวั่นดึงซูลิ่วหลางไปข้างหลังเพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้เขากลัว แล้วพูดว่า“เจ้าของร้านเปาคะ ข้าทำการค้าขายเล็กๆเท่านั้น แล้วจะไปขวงทางธุรกิจของท่านได้อย่างไรคะ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าของร้านเปาก็ตกตะลึง
ระหว่างร้านอาหารกับรถเข็นขายของ มันช่างไกลกันเสียเหลือเกิน
เพียงแต่ว่า……
เมื่อคิดถึงจุดประสงค์ที่มาที่นี่ สีหน้าของเจ้าของร้านเปาก็เปลี่ยนไปทันที“นังหนูซู เจ้าจะขายหรือไม่ขาย?”
“ไม่ขาย!”
ส่วนที่เหลือนางก็จะมอบให้คนอื่นๆ แน่นอนว่าคงขายไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าของร้านยังมีความคิดที่แปลกประหลาด หากนางขายก็มีแต่จะทำให้ตัวเองเกิดปัญหาเท่านั้น
ผู้คนรอบๆต่างก็วิพากษ์วิจารณ์กันไปทั่ว เจ้าของร้านเปาสะบัดแขนเสื้อแล้วพูดว่า“ไม่ขายข้าก็จะพังแผงขายของเจ้าซะ!”
“เจ้าของร้านเปา กฎหมายยังอยู่ในสายตาท่านหรือเปล่า?” ซูหวั่นถาม
หากนางแสดงความขี้ขลาดต่อหน้าเจ้าของร้านเปา ต่อไปก็จะมีปัญหาไม่รู้จบอย่างแน่นอน
ป้าที่อยู่ข้างๆเป็นห่วงซูหวั่นมาก นางขยิบตาให้ซูหวั่นอย่างลับๆ หวังว่านางจะไม่โต้เถียงกลับไปอีก
คนเล็กๆที่ไร้ภูมิหลังจะไปรุกรานคนใหญ่คนโตได้อย่างไรกัน
ป้าไม่กล้าตักเตือนอย่างโจ่งแจ้ง ได้แต่ยืนบีบมืออย่างร้อนใจอยู่ข้างๆ ซูหวั่นพยักหน้าตอบรับเล็กน้อย เพื่อบอกเป็นนัยว่านางรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร
เจ้าของร้านเปาพูดว่า“เจ้ามาพูดเรื่องกฎหมายกับข้าที่นี่?มันน่าตลกเสียจริงๆ!”
“ใครน่าตลกกันแน่ เจ้าของร้านเปารู้แก่ใจดี” ซูหวั่นหยุดชะงัก และพูดคำต่อคำว่า“เจ้าของร้านอาหารตงไหลกลับกลัวแม่ค้าแผงขายเล็กๆอย่างนั้นเหรอ น่าอับอายเสียจริงๆ”
ป้าขายผักพูดเตือนออกมา
และก็ยังพูดพร่ำอีกว่า โลกนี้มันช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย คนดีทำไมจะต้องมาถูกรังแกแบบนี้ด้วย
ซูหวั่นไม่ได้พูดอะไร นางแค่ขอบคุณป้าขายผัก เก็บแผงและกะละมังไม้ จากนั้นก็มอบเนื้อตุ๋นให้ลุงอู๋อีกหนึ่งส่วน
ดวงตาของลุงอู๋เป็นประกายเมื่อรับเนื้อไป
จากนั้นก็อุ้มโถเหล้าแล้วเริ่มกรอกเอื้อกๆเข้าไปในปาก ซูหวั่นสงสัยจริงๆว่าลุงอู๋นั้นมีกระเพาะสองข้างหรือเปล่า ข้างหนึ่งใส่เนื้อ ข้างหนึ่งใส่เหล้าโดยเฉพาะ
ใครให้เขาดื่มอย่างไรก็ไม่เมากันล่ะ
ซูหวั่นดึงซูลิ่วหลาง แล้วนั่งลงข้างๆ ลุงอู๋“ลุงอู๋คะ ข้าขอถามลุงหน่อยสิคะ”
ลุงอู๋เหลือบมองซูหวั่นอย่างระแวดระวัง แล้วดื่มต่อ“ถามมาสิ”
ซูหวั่นขอคำแนะนำอย่างจริงจังและถามว่า“ในหัวเมืองนี้ใครที่สามารถเทียบกับร้านอาหารตงไหลได้หรือคะ?”
ในฐานะคนที่ช่ำชองในพื้นที่ ลุงอู๋น่าจะรู้ทุกเรื่องของที่นี่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา