นี่ก็อีกคนที่อยากจะได้ของของนาง
ซูหวั่นลูบเอว แล้วเหลือบไปมองแม่เฒ่าเซี่ยงอย่างขบขัน“ท่านย่า ท่านย่ากินเข้าไปก็พอแล้ว ยังจะต้องถามเรื่องนี้ทำไมกัน?”
ช่างซ่อนเอาไว้ดีจริงๆ!
งั้นวันนี้นางก็จะนั่งดูว่าซูหวั่นจะทำแบบไหนและอย่างไรบ้าง
แม่เฒ่าเซี่ยงมีแผนการอยู่ในใจ แต่ไม่ได้พูดเป็นพิรุธออกมา“ย่าจะช่วยเจ้านะ”
ซูหวั่นชะงัก ตอบรับด้วยรอยยิ้มเยาะ แล้วพูดขึ้นมาว่า“ได้สิคะ ท่านย่ามาช่วยข้ามันจะดีมากๆเลย ข้าเจ็บเอวไปหมดแล้ว ท่านย่าช่วยข้ายกกะละมังลงมาหน่อยนะคะ”
แม่เฒ่าเซี่ยงเดินไปและพยายามยกกะละมังไม้ลงมา
“แล้วทำอย่างไรต่อ?”
เครื่องปรุงรสของเนื้อตุ๋นแยกแยะได้ง่าย แต่แม่เฒ่าเซี่ยงมองสมุนไพรเหล่านั้นไม่ออก และซูหวั่นก็ไม่ต้องกลัวว่าแม่เฒ่าเซี่ยงจะขโมยสูตรไปแต่อย่างใด
และก็ยังน้ำจิ้มสูตรพิเศษอีกด้วย...
ซูหวั่นขอให้แม่เฒ่าเซี่ยงหยิบชามเนื้อออกมา และโรยด้วยเครื่องปรุงรส แม่เฒ่าเซี่ยงเบิกตากว้าง เพราะกลัวว่าจะพลาดขั้นตอนที่สำคัญไป
“ท่านย่า ท่านย่ายกขึ้นไปชั้นบนได้แล้วค่ะ”
แม่เฒ่าเซี่ยงจ้องไปที่ชามเนื้อนั้น ขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า“แค่นี้รึ?”
“ถ้าไม่งั้นล่ะคะ?” ซูหวั่นหยิบผ้าคลุมเนื้อเอาไว้ จากนั้นก็เดินออกจากห้องครัว เมื่อเห็นว่าแม่เฒ่าเซี่ยงไม่ได้ขยับ นางก็เม้มริมฝีปาก
ช่างโลภมากเสียเหลือเกิน
ก็คือคนอย่างแม่เฒ่าเซี่ยงนั่นเอง
แม่เฒ่าเซี่ยงไม่ค่อยเชื่อ เพราะมันดูเหมือนกับนางทำทุกอย่าง แต่ทำไมรสชาติถึงได้หวานกลมกล่อม และอร่อยกว่านางทำได้ล่ะ
“ท่านย่า หรือว่าท่านย่าจะอยากให้ข้าตามไปกินข้าวที่บ้านใหญ่ด้วย?”
เมื่อแม่เฒ่าเซี่ยงได้ยินดังนั้น นางก็รีบยกชามและเดินออกไปทันที
เมื่อนางหวางมองเห็นแม่เฒ่าเซี่ยงเดินกลับมา โดยที่ในมือยังถือไส้หมูมาด้วย นางก็กลืนน้ำลายแล้วพูดว่า“ท่านแม่ ถามได้ความหรือเปล่าคะ?”
“นังเด็กบ้านั่นไม่พูดอะไรเลย แต่ข้าดูนางทำแล้วนะ” แม่เฒ่าเซี่ยงวางลำไส้หมูลงบนโต๊ะ แล้วรอให้พ่อเฒ่าซูกลับมากินด้วยกัน
นอกจากนี้ยังหาชายหนุ่มที่ยังไม่ได้แต่งงานมาเป็นลูกมืออีกสองคน ซึ่งการสร้างโรงงานจะต้องใช้ไม้ พวกเขาจึงต้องเข้าไปในป้าเพื่อตัดไม้มา
งานเริ่มเช้าวันรุ่งขึ้น
นางหวางหยิบตะกร้าขึ้นมาและกำลังจะไปซื้อเครื่องในหมู เมื่อมองเห็นผู้คนพลุกพล่าน นางจึงได้ถามอย่างประหลาดใจไปว่า“เช้าขนาดนี้กำลังทำอะไรกันอยู่?”
ชายหนุ่มคนหนึ่งคิดว่า นางหวางเป็นพี่สะใภ้ของนางหลี่
เขาพูดอย่างไม่ปิดบังแต่อย่างใด“ก็บ้านของลิ่วหลางกำลังจะสร้างโรงงานไง พวกเราก็ไปเป็นลูกมือน่ะ”
“กำลังทำอะไรอยู่ มาช่วยข้าเร็วเข้า!” เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังพูดคุยอยู่ ซูชิงจึงได้ตะโกนเรียก และมองไปยังนางหวางอย่างระมัดระวัง แล้วเดินต่อไป โดยที่เดินไปพลางและเตือนชายหนุ่มนั้นไปพลาง
นางหวางกำลังถือตะกร้า ความคิดของนางทวนซ้ำไปมา
จากนั้นก็รีบกลับไปที่บ้านใหญ่ทันที
โดยที่เข้าไปพูดเติมไฟให้กับพ่อเฒ่าซูและแม่เฒ่าเซี่ยงว่า“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านดูสิค่ะ ครอบครัวของพี่รองไปสร้างโรงงานก็ไม่บอกกับบ้านใหญ่สักคำ นี่กะจะรวยอยู่คนเดียวเลย”
“คงเป็นเพราะเนื้อตุ๋นขายดี หาเงินอัดมาได้เยอะก็ไม่แบ่งให้พวกท่านเสียบ้างเลย จุ๊ๆ ช่างใจดำเสียจริงๆเลยนะคะ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา