บทที่ 180

“แล้วท่านพ่อล่ะ?” เซี่ยหว่านเอ๋อถาม

“อยู่กับท่านย่าของเจ้า ไม่รู้ว่าพูดคุยอะไรกัน” หลิงหลงฟูเหรินรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย “เรื่องดี ๆ แบบนี้ เขาไม่ได้มาฉลองกับเรา รั้นจะไปที่นั่นเสียให้ได้”

"ท่านย่าเป็นคนมองการณ์ไกล เป็นการดีที่ท่านพ่อจะรับฟังความคิดเห็นของนาง ท่านแม่ไม่ควรคิดเล็กคิดน้อย" เซี่ยหว่านเอ๋อไม่สามารถซ่อนความสุขภายใต้หว่างคิ้วนางได้ กล่าวด้วยท่วงท่าเฉกเช่นเป็นพระชายาเอกขององค์รัชทายาท

หลิงหลงฟูเหรินกอดนางและกล่าว“ดีมาก หว่านเอ๋อ ถ้าเจ้ามีอนาคตที่สดใส แม่ก็จะมีอนาคตที่สดใสเช่นกัน แม่ตั้งหน้าตั้งตารอวันนี้มานานแล้ว”

เซี่ยหว่านเอ๋อหัวเราะอย่างเย่อหยิ่ง แต่แล้วก็กล่าวด้วยสีหน้าบูดบึ้งในทันที "ข้าหวังว่าเซี่ยจื่ออานนังแพศยานั่นจะยังไม่ตาย ให้นางได้เห็นว่าข้าอภิเษกเข้าตำหนักบูรพาอย่างสง่างามเช่นไร"

หลิงหลงฟูเหรินกล่าว “จะว่าไปแล้ว นังแพศยานั่นตอนนี้ไปอยู่ไหนแล้ว? มีข่าวลือข้างนอกว่านางเอาร่างของผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิไป ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้”

“นางจะเป็นคนเอาร่างไปได้อย่างไร? น่าจะเป็นเซียวท่าที่เอาไป เซี่ยจื่ออานน่าจะถูกไท่เฟยสั่งปลิดชีพแล้ว" เซี่ยหว่านเอ๋อกล่าว

“เจ้าไปรู้ข่าวมาจากที่ไหน?” หลิงหลงฟูเหรินกล่าวถาม

“องค์รัชทายาทบอกข้ามา” เซี่ยหว่านเอ๋อยิ้มเยาะเย้ย “เพียงแต่ไม่รู้ว่านางเรียนวิชาแพทย์ตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำให้นางบังเอิญรักษาอ๋องเหลียงจนหายได้ จากนั้นนางก็ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำไปรักษาผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิจนตาย กุ้ยไท่เฟยเลยจัดการกับนาง ”

เซี่ยหว่านเอ๋อพูดพลางแล้วยิ้มอย่างมีความสุขพลาง "พวกเราตั้งใจที่จะกำจัดนาง เลยปล่อยให้นางหนีไป คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วนางจะหาเรื่องหายนะใส่ตัวเอง แต่ก็ถือว่าทำให้เราหมดเสี้ยนหนามไป"