ยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง นิยาย บท 286

"ข้านับเสร็จแล้วขอรับ" ฉวนคูนบอกตัวเลข "ตัวเลขนี้ขอรับ ตรงกับตัวเลขที่ผู้อาวุโสสามบอกคุณหนูขอรับ"

จั๋วซือหรานพยักหน้าเล็กน้อย "ดีแล้ว ตระกูลจั๋วมีธุรกิจใหญ่โตขนาดนี้ คงไม่เล่นงานในเรื่องนี้หรอก"

และจั๋วซือหรานรู้สึกว่าหลังจากเกิดเรื่องมากมาย ตระกูลจั๋วคงไม่กล้าปฏิบัติต่อนางเหมือนนางเป็นคนโง่แล้ว

“ข้าแบ่งพวกมันทั้งหมดเป็นสองส่วนพอดี” ฉวนคูนกล่าว

“ขอบคุณสำหรับการทำงานหนัก วันนี้เจ้าไม่ต้องทำอะไรเลย ไปพักผ่อนให้เต็มที่” จั๋วซือหรานพูด จากนั้นนางหันไปมองฝูซู แล้วบอกเขาว่า “ไปถือกล่องนั้น”

ฝูซูยังคงสับสนเล็กน้อย เขาอดไม่ได้ที่ต้องถาม "คุณหนู นับอะไรอยู่หรือ อะไรอยู่ในกล่องขอรับ"

จั๋วซือหรานยิ้มและมองฉวนคูน ฉวนคูนอ่านออกแววตาของคุณหนู

ในตอนแรกใบหน้าของเขาซีดเหมือนผัก แต่ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น " ฝูซู เจ้าเปิดกล่องและดูเอง" ฉวนคูนยั่วยุฝูซู

ฝูซูเป็นคนประหม่า เขาก็ไม่ได้คิดมาก เขาเปิดกล่องแล้วพึมพำ "ลึกลับ... แม่เจ้า"

เขาเพิ่งเปิดกล่องออกมานิดหน่อย และเขายังไม่ได้เปิอฝาให้เต็มที่ แต่เปิดแค่นิดเดียว ก็พอเห็นทงเป่าที่อัดแน่นอยู่ข้างในกล่องแล้ว

เขารีบปิดฝากล่องอย่างรวดเร็วและอย่างแรง เขาตกตะลึงและเสียงของเขาสั่น “ทำ ทำไม... มี มีเงินเยอะขนาดนี้ มีเงินเยอะขนาดนี้”

จั๋วซือหรานเหลือบมองฉวนคูน แล้วพูดว่า "มอบงานเสร็จเรียบร้อย เจ้าไปพักผ่อนได้"

ฉวนคูนกลับไปพักผ่อนที่ห้องของเขาอย่างสดชื่น

จั๋วซือหรานมองฝูซู "ถือกล่องไว้ เราไปกันเถิด"

จั๋วซือหรานหันไปมองฝูซู นางเห็นดวงตาที่วิตกกังวลของฝูซู

นางอดไม่ได้ที่ต้องยกมือขึ้น นางชี้ไปที่หัว แล้วบิดนิ้วอีกครั้ง ทำให้เป็นท่าที่เข้าใจง่าย “เขาไม่ใช่คนร้ายหรอก คุณลงอย่ากังวลเจ้าค่ะ”

ลุงที่ขายโรตีเข้าใจความหมายของจั๋วซือหรานทันที เขามองฝูซู ด้วยความน่าสงสัยและกระซิบว่า "เช่นนั้น คุณหนูรักษาให้เขาหน่อย เขายังเด็กมาก ครั้งที่แล้วคุณหนูรักษาลุง ตอนนี้ไหล่และมือของลุงดีขึ้นมากเลย ช่วงนี้ไม่ได้ปวดขนาดนั้นแล้ว”

ลุงพูดไปและเอาใบไม้ห่อโรตีหนึ่งชิ้น “เอาให้เขากิน กินเยอะ ๆ จะได้หายไว ๆ ”

หลังจากเดินไปจากแผงขายโรตี ฝูซูหน้าแดง เขาอดไม่ได้ที่ต้องพูด"คุณหนู เลิกล้อเล่นข้าได้แล้ว... "

“ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็อย่าเกร็งสิ เจ้าตื่นตระหนกเช่นนี้ ตลกมาก ใครล่ะจะอดใจไม่แกล้งเจ้าได้” จั๋วซือหรานยิ้มและกัดโรตี นางยื่นโรตีชิ้นหนึ่งให้เขา

ฝูซูรับไว้ เขาคิดแล้วถามด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “คุณหนู คุณรักษาอาการบาดเจ็บให้ลุงคนนั้นหรือขอรับ”