ยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง นิยาย บท 288

หลังจากเดินมาถึงเขตขุนนางทางตอนเหนือของเมือง ถนนก็กว้างขึ้นและวุ่นวายน้อยลง ฝูซูก็กังวลน้อยลง

เขาถามจั๋วซือหราน "คุณหนูขอรับ เราจะไปจวนเหยียนใช่ไหใขอรับ"

แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่ไม่ละเอียด แต่เขาก็ไม่ได้โง่จริง ๆ เดินมาถึงเขตนี้แล้ว ไม่มีทางหรอกว่าเขาไม่ทราบที่นี่คือที่ไหน

แต่เขาไม่ได้รับคำตอบจากคุณหนู ฝูซู สึหันไปมองนาง และเขาก็เห็นคุณหนูของเขาดูฟุ้งซ่านเล็กน้อย

"คุณหนูขอรับ"

“ฮะ” จั๋วซือหรานกลับมามีสติอีกครั้ง

“เราจะไปจวนเหยียนด้วยกันใช่ไหมขอรับ”

“จ้ะ เจ้ารู้ตัวแล้วหรือ แสดงว่าฉลาดขึ้นล่ะสิ” จั๋วซือหรานยิ้ม

ฝูซูรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เขารู้สึกตัวเองถูกคุณหนูปฏิบัติเหมือนเด็ก ๆ อยู่เสมอ

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม “คุณหนูกังวลเพราะเหตุนี้หรือเปล่า ข้าเห็นคุณใจไม่อยู่กับตัวเลย”

เนื่องจากฝูซูไม่เหมือนฉวนคูน เขาไม่ทราบแผนการที่จั๋วซือหรานวางไว้ในก่อนหน้านี้ ดังนั้นในขณะนี้ เขาจึงคิดว่าจั๋วซือหราน กังวลเพราะนางต้องเป็นตัวแทนของตระกูลจั๋วและต้องเจรจากับตระกูลเหยียน

จั๋วซือหรานเลิกคิ้ว "เรื่องนี้หรือ เรื่องนี้ไม่มีอะไรที่ต้องกังวล ข้าแค่คิดเรื่องอื่น... "

“เรื่องอื่นหรือขอรับ” ฝูซูรู้สึกงุนงง

จั๋วซือหรานพูดอย่างขอไปทีว่า "ใช่ ข้ากำลังคิดอยู่ว่า แผงขายก๋วยเตี๋ยวนั้นไม่อร่อยเลย ไม่เห็นมีอะไรดี นอกจากราคาถูก ปกติจะมีแต่พวกคนงานที่ยากจน พวกเขาจึงไปกินที่นั่น แต่เมื่อครู่นี้ มีคนแต่งตัวเรียบร้อยสองคนนั่งอยู่ตรงนั้น...”

เนื่องจากพวกเขาแยกตัวออกมาอยู่จวนของตัวเองเป็นระยะหนึ่งแล้ว ฝูซูจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับสิ่งต่าง ๆ รอบจวน เมื่อเขาได้ยินคำพูดของจั๋วซือหราน เขาเลยถาม "คุณหนูหมายถึงร้านก๋วยเตี๋ยวที่อยู่ใกล้บ้านเราที่สุดหรือเปล่า"

เขาเอ่ยพยางค์เดียวอย่างสับสน “หือ”

จั๋วซือหรานไม่ได้อยากอธิบายให้เขาฟัง นางแค่เอื้อมมือออกไปเคาะกล่องที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่า "จับไว้แน่น ๆ เดี๋ยวเราก็ถึงแล้ว"

ฝูซูรีบกอดกล่องไว้แน่นและยืนตัวตรง

ในเวลาอันสั้น เจ้านายและคนรับใช้ก็มาถึงจวนเหยียน

ประตูหน้าของจวนจั๋วหรูหราและงดงาม สิงโตหินนั้นสูงกว่าบ้านหลังอื่น ประตูหน้าของจวนเฟิงดูสง่างามและมีความแข็งแกร่ง ประตูของจวนดูลึกและหนักมาก เมื่อเทียบกับทั้สองตระกูลนี้ จวนเหยียนให้ผู้คนเกิดความรู้สึกเงียบสงบและสง่างาม

ประตูของจวนเหยียนไม่ได้งดงามหรือโอ่อ่าเกินไป แต่ก็ไม่ได้โทรมหรือจนเกินไป

คนแรกที่จั๋วซือหรานเห็นไม่ใช่ยามเฝ้าจวนของจวนจั๋ว เพราะนางเห็นร่างอันสง่างามของชายผู้หนึ่งกำลังรออยู่ที่ประตูอยู่แล้ว