ยอดนักรบจอมราชัน นิยาย บท 1376

ตอนที่ 1376 ลัทธิมาร

………………..

เย่เชียนดูเหมือนจะเข้าใจว่าทำไมหยานตงถึงทำแบบนี้และเหตุผลที่หยานตงไม่ให้เขาเข้าประตูหน้านั่นก็อาจเป็นเพราะหยานตงไม่ต้องการเปิดเผยการมาถึงของเขาและสร้างปัญหาให้กับเขา จากนั้นเย่เชียนก็หันไปมองสาวกลัทธิมารและถามด้วยความสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้นกับลัทธิมารเร็วๆ นี้หรือเปล่า?”

“จริงๆ แล้วลัทธิมารก็เหมือนกับศาสนาพุทธเพราะบรรพบุรุษพวกเรามาจากประเทศอินเดีย..ซึ่งลัทธิมารนั้นเดิมที่มีชื่อว่านักรบศักดิ์สิทธิ์แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาผู้คนในโลกมักจะคิดว่าพวกเราเป็นปีศาจดังนั้นผู้คนจึงเรียกพวกเราว่าลัทธิมารแทน” สาวกของลัทธิมารพูด

“ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย” เย่เชียนพูด

“ไม่เป็นไรจริงๆ ครับพวกเราทุกคนเคยชินกับมันแล้วและเราก็ไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดยังไงและถ้าพวกเขาจะคิดว่าพวกเราเป็นสัตว์ประหลาดก็ปล่อยพวกเขาไปเพราะเราไม่มีทางเปลี่ยนความคิดของใครได้อยู่แล้ว” สาวกลัทธิมารพูด “จริงๆ แล้วสำหรับเรานั้นชื่อของกลุ่ม..สำนัก..หรือองค์กรของพวกเราจะเป็นยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเพราะแค่คำสอนแตกต่างกันมันก็ไม่ได้แปลว่าเราเป็นคนเลวใช่ไหมล่ะครับ…เช่นเดียวกับคนเหล่านั้นในศาสนาพุทธตันตระพวกเขาก็มาจากศาสนาพุทธแต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นคนดีเสมอไปเพราะงั้นไม่ว่าจะเป็นนักรบหรือปีศาจมันก็ไม่ได้ถูกกำหนดโดยชื่อที่เรียก”

เย่เชียนพยักหน้าเพราะสิ่งที่สาวกลัทธิมารพูดนั้นสมเหตุสมผลมากและเขาก็ยังเป็นคนที่กล้ายอมรับและเผชิญหน้าซึ่งคนแบบนี้คือลูกผู้ชายตัวจริงและไม่ว่าในกรณีใดอย่างน้อยๆ การกระทำหลายๆ อย่างของลัทธิมารก็ดีกว่าพวกหน้าซื่อใจคดที่แกล้งทำเป็นมีศีลธรรมใช่ไหม? ในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่นในประเทศจีนนั้นลัทธิมารได้เสียสละสาวกมากกว่าสำนักและตระกูลอื่นๆ ทั้งหมด ดังนั้นพวกเขาจึงยังมีจิตวิญญาณของวีรบุรุษในการต่อสู้เพื่อประเทศชาติยิ่งกว่าใคร

“มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?” เย่เชียนถาม

เย่เชียนชะงักไปครู่หนึ่งจากนั้นก็พยักหน้าและเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไรเพราะในฐานะสาวกของลัทธิมารแล้วการพูดคุยกับเย่เชียนและเล่าเรื่องต่างๆ ให้ถึงขนาดนี้ก็ถือว่ามากมายแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะเขาเคยได้ยินเรื่องของเย่เชียนจากปากของหยานตงดังนั้นเขาจึงเป็นมิตรกับเย่เชียนมาก อย่างไรก็ตามมีบางอย่างที่เขาในฐานะสาวกไม่สามารถเปิดเผยได้และเย่เชียนก็ไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจ หลังจากเย่เชียนพยักหน้าเย่เชียนก็ถามว่า “แล้วผู้อาวุโสหยานเป็นยังไงบ้างครับ?”

“คุณเย่เชิญครับ!” ขณะที่พูดลิฟต์ก็ได้ขึ้นไปถึงยอดเขาแล้วและสาวกลัทธิมารก็แสดงท่าทางเชิญ จากนั้นเย่เชียนก็พยักหน้าและเดินออกไปและสาวกลัทธิมารก็เดินตามมาติดๆ และนำเย่เชียนไป “อาจารย์หยานไปที่เขตทหารและท่านบอกให้พาคุณเย่ไปพักผ่อนเพื่อรอท่านกลับมา..ท่านน่าจะมาถึงประมาณเที่ยงๆ ครับ” สาวกลัทธิมารพูด

“ถ้างั้นผมต้องขอรบกวนคุณด้วยครับ!” เย่เชียนไม่ได้ถามคำถามใดๆ เพิ่มเติม ซึ่งถึงแม้ว่าหยานตงจะเป็นผู้นำลัทธิมารแต่ตัวตนอื่นๆ ของเขาก็เป็นถึงผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพเขตปกครองพิเศษซินเจียง ซึ่งถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ในทิเบตตอนนี้แต่ก็ยังมีคนประจำการที่นี่เยอะและทหารมากมายก็ต้องรักษาดินแดนและประสานงานและจัดการงานต่างๆ ของที่นี่อยู่สม่ำเสมอ

สาวกของลัทธิมารก็พาเย่เชียนไปที่ห้องรับรองซึ่งได้รับการตกแต่งอย่างโดดเด่นมากด้วยลวดลายต่างๆ ที่แกะสลักบนคานไม้และดูแปลกตาและลึกลับมาก อย่างไรก็ตามมันก็โบราณมากและเมื่อเห็นเย่เชียนจ้องมองไปที่เสาและกำแพงเหล่านั้นสาวกของลัทธิมารยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “สิ่งเหล่านี้ถูกแกะสลักด้วยมือโดยช่างไม้ยอดฝีมือประจำลัทธิมารในช่วงสมัยแรกๆ ของการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีนครับ..ซึ่งพวกเราเชื่อในเทพพระเจ้าบางองค์และบูชาโทเท็มเครื่องรางน่ะครับ..ผมต้องขอโทษด้วยที่พูดเรื่องพวกนี้”

“ไม่เป็นไรครับมันเป็นเรื่องของความเชื่อของแต่ละคน” เย่เชียนพูด “ถึงแม้ว่าผมจะไม่มีความเชื่อในศาสนาใดๆ แต่ผมก็ยังนับถือทุกๆ ศาสนาและเคารพเสมอเพราะสิ่งต่างๆ ถูกสืบทอดมาหลายปีแล้วหลายชั่วอายุคนเพราะงั้นสิ่งเหล่านั้นย่อมให้พลังวิเศษแก่ผู้คนเช่นกัน..จริงๆ แล้วไม่ว่าจะศาสนาไหนผมก็เชื่อว่าเป้าหมายสูงสุดคือการชี้นำคนให้เป็นคนดี”

สาวกของลัทธิมารก็ยิ้มเล็กน้อยและต่อ “ช่างไม้ที่แกะสลักเหล่านี้ล้วนเป็นที่รู้จักกันดีและมีชื่อเสียงในประเทศจีนในตอนต้นและฝีมือของพวกเขาก็ดีมากแต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ช่างไม้ฝีมือดีๆ ไม่ค่อยมีแล้วและการพึ่งพาเครื่องมือสมัยใหม่นั้นก็ไม่ใช่ความเป็นดั้งเดิมดังนั้นมันจึงสูญเสียลักษณะที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ไป” หลังจากหยุดไปชั่วขณะสาวกของลัทธิมารก็พูดต่อ “คุณเย่เดินทางมาไกลเพราะงั้นผมจะไม่รบกวนคุณแล้วครับ..เชิญคุณเย่พักผ่อนได้เลยและถ้ามีอะไรก็เรียกได้ตลอดเวลาเลยครับ..ผมขอตัวก่อน”

เย่เชียนก็หน้าเล็กน้อยและพูดว่า “ผมต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณลำบาก”

สาวกของลัทธิมารพยักหน้าตอบแล้วหันกลับเดินออกไป ซึ่งเร็วๆ นี้มีบางอย่างเกิดขึ้นกับลัทธิมารและเขาก็ต้องไปจัดการธุระต่างๆ ดังนั้นมันจะต้องเป็นเรื่องใหญ่เช่นกันและหยานตงก็ไม่เพิกเฉยต่อมันอย่างแน่นอน ภายในประเทศจีนจะมีอะไรที่สามารถคุกคามลัทธิมารอีก? หรือจะเป็นเหล่าสาวกศาสนาพุทธตันตระเหล่านั้น? เย่เชียนคิดว่าไม่น่าจะใช่เพราะในช่วงหลายปีที่ผ่านมาภายใต้การปลดปล่อยโดยเจตนาของรัฐบาลจีนนั้นทำให้อำนาจของลัทธิมารแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นจึงไม่ควรมีกองกำลังฝ่ายไหนที่คุกคามลัทธิมารได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้ว่าบางสิ่งมักจะเกิดขึ้นที่นี่แต่หยานตงก็เต็มไปด้วยเหล่านักรบโบราณมากมายดังนั้นมันก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

แล้วจะเป็นใครได้ล่ะ? ใครกันที่ทำให้ลัทธิมารวุ่นวายได้ขนาดนี้? เย่เชียนนั้นประหลาดใจอย่างมากและส่ายหัวเพื่อสลัดความคิดนั้นออกไปเพราะเขาไม่ได้อยากสนใจเรื่องนี้และแค่รอให้หยานตงกลับมาแล้วค่อยถามและทุกอย่างก็จะชัดเจนใช่ไหม?

จากนั้นเย่เชียนก็หยิบดาบแยกสวรรค์ออกมาแล้วยื่นมือออกไปและลูบมันและปรากฏว่ามันมีความหนาวเย็นอยู่บนใบดาบซึ่งทำให้เย่เชียนรู้สึกสั่นเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ได้ ‘แยกสวรรค์’ ถึงชื่อนี้จะดูเกินจริงและทรงพลังแต่พลังของมันนั้นก็ดีจริงๆ และดีกว่าดาบอื่นๆ มาก แต่แน่นอนว่าหยานตงนั้นไม่ใช่ปรมาจารย์ดาบและเย่เชียนก็รู้เรื่องนี้เช่นกันแต่นอกเหนือจากการให้สิ่งนี้แล้วเย่เชียนก็ไม่รู้ว่าจะให้อะไรเป็นของเยี่ยมเยือนหยานตงดี พูดตามตรงเลยว่าหยานตงได้ช่วยเย่เชียนเอาไว้มากและเย่เชียนก็ขอบคุณและเคารพหยานตงจากก้นบึ้งของหัวใจ ดังนั้นการส่งดาบแยกสวรรค์เล่มนี้ให้กับหยานตงจึงเป็นสิ่งที่ควรอย่างยิ่ง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน