แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 158

ชุนเหอรับใช้หลิงเยี่ยนเอ๋อร์นานหลายปี เช่นเดียวกับจ้าวเฉียน ที่ได้กระทำสิ่งเลวร้ายมากมายเพื่อหลิงเยี่ยนเอ๋อร์

จึงเป็นไปไม่ได้ที่เฟิ่งจิ่วเหยียนจะปล่อยนางไป

เมื่อทำผิด ต้องได้รับโทษ

ดังนั้น ชุนเหอจึงถูกจำคุกในกรมราชทัณฑ์

“ฮองเฮาโกหกข้า! นางโกหกข้า!”

ไม่ว่านางจะตะโกนมากเพียงใด ก็ไม่มีผู้ใดสนใจ

ตำหนักหย่งเหอ

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้ตัดสินใจไปยังป่าที่เวยเฉียงถูกลักพาตัว เพื่อตรวจสอบให้ละเอียดยิ่งขึ้น

หลังจากเข้าสู่ยามราตรี นางจึงลอบออกจากวัง

นางกำชับให้อู๋ไป๋คอยดูแลเวยเฉียง แล้วพาไฉ่เยว่ไปที่ป่าผืนนั้นด้วยกัน

วันนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง ตอนนี้มีเพียงไฉ่เยว่ที่รู้ชัดเจน

ไฉ่เยว่ความจำดี อีกทั้งประสบการณ์ในวันนั้นได้ฝังลึกอยู่ในจิตใจ ชั่วชีวิตนี้มิอาจลืมเลือน

นางชี้ไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง แล้วรื้อฟืนความทรงจำ

“ฮองเฮา ตรงนี้เพคะ! ในเวลานั้นรถม้าของพวกเราถูกโจรภูเขาขวางไว้ ผู้คุ้มกันต่อสู้กับพวกโจรภูเขา บ่าวและเหยาเหนียงปกป้องคุณหนูกระโดดลงจากรถม้า วิ่งเข้าป่าทางนั้นเพคะ”

แสงจันทร์หนาวเหน็บ ส่องกระทบใบหน้าของไฉ่เยว่ ช่างดูซีดเซียว

นางได้ประสบความเป็นความตายในป่านั้น จึงกลัวที่จะเข้าไปอีกครั้งมาก ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนเป่าตะบันไฟ แล้วเดินไปข้างหน้า

ไฉ่เยว่เดินตามข้างหลังก้าวต่อก้าว

จันทราสีดำลมพัดแรง ในป่ามีลมพัดจากทุกทิศทาง

ตามที่เฟิ่งจิ่วเหยียนสั่ง ไฉ่เยว่จึงไม่หยุดบอกเล่า

“…ตอนนั้นบ่าวเพิ่งวิ่งไปไม่กี่ก้าว คงจะเป็นตรงบริเวณนี้ ที่บ่าวล้มลงอย่างกะทันหัน และเหยาเหนียงก็พาคุณหนู วิ่งหนีไปยังทิศทางนั้นต่อ

“ภายหลังคุณหนูหันกลับมา โดยอยากจะพาบ่าวไปด้วยกัน ทว่าบ่าวเดินไม่ไหวแล้วจริง ๆ คุณหนูจึงถูกเหยาเหนียงพาตัวไปอีกครั้ง แต่ทิศทางการหลบหนียังเหมือนเดิม”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถือตะบันไฟแล้วก้าวไปข้างหน้า เห็นเพียงป่าที่มืดมิด ทว่าแค่มีลมพัดใบหญ้าไหว ก็สามารถได้ยินชัดเจนทุกรายละเอียด

นางหรี่ตาสองข้าง นึกถึงคำสารภาพของโจรภูเขา

คำพูดของพวกเขา เกือบจะคล้ายกับไฉ่เยว่

หลังจากหยุดรถม้าแล้ว ก็เริ่มต่อสู้กับผู้คุ้มกัน แล้วจึงพบว่าคนในรถม้าหายตัวไป จึงรีบไล่ตามเข้าไปในป่า

พวกมันตามหลังอยู่ประมาณหนึ่งเค่อ

หลังจากนั้นทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น จนพบเวยเฉียงที่หมดสติไปแล้ว...

เฟิ่งจิ่วเหยียนเลียนแบบก้าวย่างของสตรีธรรมดาทั่วไป พยายามเลียนแบบสถานการณ์จริงในวันนั้น และวิ่งไปในทิศทางที่ไฉ่เยว่บอก

และสั่งไฉ่เยว่ว่า “เจ้าไปยืนตรงที่เคยอยู่”

นางวิ่งไปแล้ววิ่งกลับมา และหยุดวิ่งในเวลาที่ต่างกันไม่มาก คาดการณ์ว่านี่อาจเป็นจุดที่พวกโจรภูเขาจับตัวเวยเฉียงไป หลังจากนั้นก็ยกตะบันไฟขึ้นมาและมองรอบด้าน

นางทำเช่นนี้ จะมีความคลาดเคลื่อนเล็กน้อย ทว่าเหตุการณ์จริงน่าจะเกิดขึ้นใกล้เคียงกัน

หลังจากนั้น นางเลียนแบบน้ำเสียงของคนที่กำลังหวาดกลัว โดยเรียกไฉ่เยว่

ไฉ่เยว่มีการตอบสนองทันที โดยรีบวิ่งตามเสียงนั้นไป และถามด้วยเสียงกระหืดกระหอบ

“เกิด...เกิดอะไรขึ้น! ฮองเฮา ท่าน ท่านปลอดภัยหรือไม่เพคะ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองนางด้วยสายตาที่ไร้แสง

กล่าวอีกนัยหนึ่ง นี่คือสถานที่พบศพของเหยาเหนียง

ไฉ่เยว่จมอยู่ในความสงสัย

“ฮองเฮา เหยาเหนียงตีคุณหนูแล้ว ก็วิ่งไปข้างหน้าคนเดียวอีกระยะหนึ่ง แล้วค่อยโดนฆ่าหรือเพคะ?

“แล้วใครฆ่าเหยาเหนียงเล่าเพคะ? บ่าวมีความคิดเห็นว่า เหยาเหนียงไม่ได้ทำให้คุณหนูหมดสติหรือไม่? ไม่มีเหตุผลให้นางทำเช่นนั้นเลย

“หากจะบอกว่านางสมรู้ร่วมคิดกับบุคคลภายนอก เหตุใดจึงถูกฆ่าด้วยล่ะเพคะ?

“หรือว่าคุณหนูจะล้มแล้วหมดสติไปเอง เหยาเหนียง...เหยาเหนียงอาจจะรักตัวกลัวตาย จึงทิ้งคุณหนูแล้วหนีเอาตัวรอดหรือไม่? แล้วค่อยถูกโจรภูเขาฆ่า...”

ในระยะเวลาสั้น ๆ นี้เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่มีความเห็น

นางถามว่า “ศพของเหยาเหนียงและผู้คุ้มกันเหล่านั้นฝังอยู่ที่ใด”

“ขอเรียนฮองเฮาว่า พวกเขาล้วนสละชีวิตเพื่อปกป้องคุณหนู นายท่านจึงแอบฝังพวกเขา โดยฝังไว้ที่สุสานตระกูลเฟิ่งเพคะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันกลับมา พูดอย่างเด็ดขาด “กลับกันก่อนเถอะ”

นางส่งไฉ่เยว่กลับไปก่อน หลังจากมองเวยเฉียงอีกสองสามครั้ง ก็สั่งให้อู๋ไป๋แบกจอบขึ้นบ่า แล้วออกไปพร้อมกัน

อู๋ไป๋อยากรู้อยากเห็นสุด ๆ

“ท่านแม่ทัพน้อย นี่ก็ดึกมากแล้ว ยังจะไปที่ใดอีกขอรับ?”

“สุสาน” เฟิ่งจิ่วเหยียนพลิกตัวขึ้นบนหลังอาชา

“ไปสุสาน? ไปทำอะไรขอรับ?”

“ขุดหลุมฝังศพ ขุดศพ!”

อู๋ไป๋ : !

เขารู้สึกตื่นเต้นเกินกว่าจะพรรณนา!