แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 157

ตลอดสองวันนี้ฮองเฮาอยู่ในตำหนักฉือหนิง เห็นได้ชัดว่ากำลังลี้ภัยอยู่ข้างหลังไทเฮา

หลิวซื่อเหลียงลองถามหยั่งเชิง “ฝ่าบาท บัดนี้ฮองเฮาอยู่กับไทเฮา หากว่าไทเฮา...”

เซียวอวี้เงยหน้าขึ้นทันที นัยน์ตาเย็นชาน่าเกรงขาม

“ไทเฮามิได้ไร้เหตุผลถึงเพียงนั้น”

สองวันแล้ว ให้เวลามากพอแล้ว

ตำหนักฉือหนิง

เฟิ่งจิ่วเหยียนแช่ตัวในน้ำร้อน ร่างกายผ่อนคลาย ทว่าหัวใจถูกเหนี่ยวรั้ง มิอาจผ่อนคลาย

ตึกตึกตึก!

“ฮองเฮาเพคะ ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้ท่านเข้าเฝ้าเพคะ”

ครึ่งชั่วยามต่อมา

ในห้องทรงพระอักษร

เฟิ่งจิ่วเหยียนสวมอาภรณ์เรียบง่าย บนศีรษะมีเครื่องประดับน้อยชิ้น

นางทำเช่นนี้ ราวกับมาขอรับโทษ

ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องจริง

นางคุกเข่าด้วยความเคารพ

“หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาท”

เซียวอวี้สายตาเยือกเย็น “เจ้าก็รู้ตัวว่ามีความผิด แล้วได้คิดหรือยัง ตามกฎของวังหลวง สมควรถูกลงโทษแบบใด”

เฟิ่งจิ่วเหยียนลดสายตาลง

“ล้วนขึ้นอยู่กับพระประสงค์ของฝ่าบาทเพคะ”

หลิวซื่อเหลียงยืนเคียงข้างฮ่องเต้อย่างระมัดระวัง

เขาเห็นเองกับตา ว่าฝ่าบาททรงเขียนราชโองการปลดฮองเฮา

จึงเห็นได้ชัดว่าฝ่าบาททรงเอือมระอาต่อฮองเฮามากแล้ว

เพียงแต่ว่า ตามกฎแล้ว เรื่องใหญ่เช่นการปลดฮองเฮา จะต้องมีการหารือกับผู้อาวุโสเช่นไทเฮาเสียก่อน

ทว่าฝ่าบาทเคยชินกับการใช้อำนาจเผด็จการ จึงไม่ต้องทำตามกฎนั้น

ดวงตาเรียวยาวของเซียวอวี้หรี่ลงเล็กน้อย ดำมืดและคมกริบ

เขาเอื้อนเอ่ยเสียงเบา

“เจ้าไม่มีสิ่งใดจะอธิบายเลยหรือ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้น มองดูเขาด้วยสายตาไร้ระลอกคลื่น

“หม่อมฉันรู้ตัวดี ว่าไม่คู่ควรจะปกครองตำหนักกลางเพคะ”

เซียวอวี้เอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ในจุดนี้ เจ้ายังประเมินตนเองได้ถูกต้อง”

หว่างคิ้วของเฟิ่งจิ่วเหยียนสะท้อนความนัยลึกซึ้ง

ดังนั้น ในที่สุดเขาก็วางแผนจะปลดฮองเฮาแล้วหรือ

เซียวอวี้กำลังจะพูดอะไรอีก ด้านนอกตำหนักกลับมีรายงานด่วน

“ฝ่าบาท มีข่าวกรองทางทหารจากชายแดนใต้พ่ะย่ะค่ะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมุ่นคิ้วเบา ๆ

สถานการณ์กับรัฐเหลียงทางเหนือยังไม่คลี่คลาย ทางใต้ก็เกิดเรื่องอีกแล้ว?

ข่าวกรองทางทหารเป็นเรื่องเร่งด่วน เซียวอวี้จึงสั่งเฟิ่งจิ่วเหยียน

“กลับไปที่ตำหนักหย่งเหอของเจ้าก่อน”

“เพคะ”

หลังจากเฟิ่งจิ่วเหยียนเดินออกจากห้องทรงพระอักษร ก็เผชิญหน้ากับรุ่ยอ๋อง

รุ่ยอ๋องยืนนิ่ง และทักทายนางด้วยความอ่อนน้อม

“กระหม่อมถวายบังคับพี่สะใภ้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนน้ำเสียงเย็นเยียบ

นางหวังว่าเซียวอวี้จะสามารถปลดฮองเฮาได้อย่างเด็ดขาด

หากเป็นเช่นนั้น นางก็สามารถออกจากวังได้อย่างราบรื่น โดยก่อนกลับชายแดนเหนือ จะต้องไปที่จวนตระกูลเฟิ่ง เพื่อตามล่าโจรชั่วที่ทรยศเวยเฉียง!

ตอนนี้หากอยากจะออกไปอีก นางยังต้องคิดหาวิธี

เหลียนซวงไม่รู้ความคิดในใจของนาง จึงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ฮองเฮา เหตุใดออกนอกวังครั้งนี้แล้วกลับมา จึงเหมือนมีเรื่องหนักอกหนักใจมากขึ้นเพคะ?”

หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ถูกเนรเทศ ความแค้นใหญ่หลวงของคุณหนูเวยเฉียงถูกสะสาง ฮองเฮาก็ควรสบายใจขึ้น

“ฮองเฮาเพคะ!” จู่ ๆ นางสนมเจียก็มาเยือนโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า และมีสีหน้ากังวล “ท่านอยู่ในตำหนักฉือหนิงนานกว่าสองวันแล้ว หม่อมฉันกลัวว่าท่านจะถูกไทเฮากักตัวไว้เสียแล้ว!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสั่งเหลียนซวงว่า “ยกน้ำชา”

นางสนมเจียเผยรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ “มาที่นี่หลายครั้งแล้ว ในที่สุดก็สามารถได้ดื่มชาของตำหนักหย่งเหอ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ตอบรับ แค่พูดว่า

“เจ้ามาด้วยเรื่องใด”

นางมองเห็นความวิตกกังวลภายใต้รอยยิ้มของนางสนมเจีย

นางสนมเจียถอนหายใจ

“ฮองเฮาได้ยินหรือยังเพคะ? หลิงเยี่ยนเอ๋อร์เพิ่งจากไปคนหนึ่ง ก็มีมู่หรงฉานที่ดูเหมือนหรงเฟยมากกว่าเข้ามาอีกคน เกรงว่านางจะได้เป็นนางสนมคนโปรดคนต่อไป!”

“มีคนใหม่เข้ามาในวังตั้งแต่เมื่อไร ข้ามิเห็นจะทราบ”

“ยังไม่ได้เข้าวังเพคะ แต่ก็อีกไม่นานแล้ว นางเป็นหนึ่งในหญิงดีงามเหล่านั้น เป็นญาติผู้น้องของหรงเฟยผู้ล่วงลับ อายุสิบหกปี เติบโตมาด้วยความงามมีน้ำมีนวล และใบหน้านั้น ดูเหมือนหรงเฟยมากกว่าหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ เมื่อสักครู่นี้ นางได้เข้าวังเพื่อคารวะไทเฮา ซึ่งดึงดูดความสนใจได้อย่างมาก...”

นางสนมเจียหูตาว่องไว จังหวะการพูดก็เร็ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบสนองอย่างเบื่อหน่าย หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ถูกกำจัดไปแล้ว นางก็จะออกจากวังในอีกไม่ช้า ดังนั้นอนาคตของวังหลังแห่งนี้จะเป็นเช่นไร ก็ไม่เกี่ยวกับนาง

ในขณะเดียวกันนี้

ชุนเหอเป็นพยานในการระบุโทษของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ คิดว่าฮองเฮาจะทำตามสัญญา ปล่อยนางออกจากวังล่วงหน้า ทว่านางกลับถูกพาไปที่กรมราชทัณฑ์แทน

นางกลัวจนหน้าถอดสี “ไม่! ข้าต้องการพบฮองเฮา!”