แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 160

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่คาดคิดว่า เซียวอวี้จะมาหานางในเวลากลางคืนเช่นนี้

นกพิราบสื่อสารบินออกจากตำหนักหย่งเหอ โดยปกติไม่ส่งเสียงเคลื่อนไหวมากนัก

ทว่าเซียวอวี้ และราชองครักษ์ที่อยู่รอบกายเขา ทั้งหมดล้วนเป็นปรมาจารย์ด้านกำลังภายในขั้นสูง การเคลื่อนไหวใด ๆ มิอาจเล็ดลอดหูตาของพวกเขาได้

เฟิ่งจิ่วเหยียนรีบซ่อนจดหมายลับไว้ และกวาดสายตามองไปยังทิศทางที่นกพิราบสื่อสารบินจากไป

เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือ ต้องส่งเสียงดังเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ...

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงร้องตะโกนทันที

“มีนักฆ่า!”

เหลียนซวงก็ตอบสนองได้ว่องไว จึงช่วยตะโกน

“ทหาร! คุ้มครองฮองเฮา!”

ทันใดนั้น เซียวอวี้และราชองครักษ์ก็เข้ามาในตำหนัก

เซียวอวี้เดินตรงเข้าสู่ตำหนักชั้นใน

ทว่าสิ่งแรกที่เขาสนใจ มิใช่ความปลอดภัยและอันตรายของเฟิ่งจิ่วเหยียนผู้เป็นฮองเฮา

“นักฆ่าอยู่ที่ใด!”

หรือว่านักฆ่าหญิงผู้นั้นก่อเรื่องอีกแล้ว

นางเพิ่งจะขับพิษวารีสวรรค์ทั้งหมดให้เขา พลังภายในยังไม่ฟื้นฟู กลับกล้ามาก่อความวุ่นวายในวัง!

ทว่า นั่นอาจจะมิใช่นาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนชี้ไปทางหน้าต่างที่เปิดอยู่

“เพิ่งกระโดดหนีไปทางหน้าต่างเมื่อครู่นี้เองเพคะ”

“พบนักฆ่าได้อย่างไร แล้วเป็นชายหรือหญิง!”

“หม่อมฉันมองเห็นไม่ชัดเจน เห็นเพียงเงาดำสายหนึ่งแวบผ่านไปเพคะ” เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบอย่างกำกวม

เซียวอวี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกต

“เฉินจี๋ นำคนกลุ่มหนึ่งติดตามไป”

“น้อมรับพระบัญชา!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนย่อตัวคำนับ “ไม่รู้ว่าฝ่าบาทจะเสด็จมา จึงพลาดการต้อนรับเพคะ”

เซียวอวี้เห็นว่านางดูสงบนิ่งและไม่ตื่นกลัวกับนักฆ่า จึงมองประเมินนาง

“เจ้าใจกล้าตลอดเวลาเลยกระมัง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบอย่างสงบเยือกเย็น “ไม่เพคะ เพียงแต่ผู้ที่เพิ่งประสบกับเหตุการณ์น่ากลัวที่สุดในใต้หล้า เรื่องอื่นย่อมจะไม่รู้สึกน่ากลัวอีกเป็นเรื่องธรรมดา”

เซียวอวี้ยกชายฉลองพระองค์ขึ้นแล้วนั่งบนเก้าอี้ โดยมีเหลียนซวงยกน้ำชาด้วยความระมัดระวัง

เขามิได้ดื่มชา หว่างคิ้วสะท้อนความเย็นชาแหลมคม

“เดิมเราคิดจะปลดฮองเฮา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้นทันที ทว่าแววตาไม่เศร้าโศกไม่ยินดี เสมือนบ่อน้ำโบราณไร้คลื่น

นางเงียบงัน รอฟังเขาพูดต่อ

“การปลดฮองเฮาแล้วแต่งตั้งใหม่ ยังต้องใช้เวลาอีกระยะหนึ่ง”

“ปีนี้มากด้วยปัญหา ชายแดนเหนือไม่สงบ ชายแดนใต้ใกล้จะเกิดสงครามตามมา

“วังหลังของเรา จึงต้องมีคนคอยดูแล

“ดังนั้น เราจะยังไม่ปลดฮองเฮาในเวลานี้”

เขาพูดจบแล้ว คิดว่าฮองเฮาจะแสดงสีหน้าที่ปีติยินดีมากแค่ไหน กลับเห็นเพียงสีหน้าสงบนิ่งของนาง ทำให้ผู้คนยากที่จะคาดเดาความคิดของนางได้

เฟิ่งจิ่วเหยียนเม้มปากนิด ๆ หลังจากนั้นจึงย่อตัวคำนับ

“หม่อมฉันอยู่ในตำแหน่งหนึ่งวัน ก็จะรับผิดชอบต่อหน้าที่หนึ่งวัน มุ่งมั่นปฏิบัติตามพระประสงค์ของฝ่าบาทเพคะ”

บัดนี้เซียวอวี้เพิ่งจะเปิดฝาถ้วยชา แล้วยกชาขึ้นจิบ

“ในวันอภิเษกครานั้น คำพูดของเรายังมิแปรเปลี่ยน

“เจ้าจะยังบริสุทธิ์หรือไม่ เราไม่สน

“นับจากนี้ ห้ามหลอกหลวงเบื้องสูง”

ดังนั้น พูดให้ถูกแล้ว มีคนต้องการสวมรอยตัวตนของเหยาเหนียง และปลอมตัวเป็นนาง!

เหยาเหนียงที่บอกว่าทำป้ายหยกหายไปนั้น มิใช่เหยาเหนียงตัวจริง ทว่าเป็นคนที่ปลอมตัวมาต่างหาก

“เหยาเหนียงที่หนีเข้าไปในป่ากับเวยเฉียง และเหยาเหนียงที่ตายไปนั้น ไม่ใช่คนเดียวกัน” จู่ ๆ เฟิ่งจิ่วเหยียนก็พูดออกมา

เหลียนซวงได้ยินแล้วทั้งสับสน ทั้งตกตะลึง

“เป็นไปได้หรือเพคะ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนยังคงคาดเดา

“เหยาเหนียงตัวปลอมทำให้เวยเฉียงหมดสติ จากนั้นศพของเหยาเหนียงตัวจริงก็ถูกย้ายมาที่ริมแม่น้ำ กลยุทธ์จักจั่นลอกคราบ[1]เป็นอันเสร็จสมบูรณ์”

สิ่งหนึ่งนำไปสู่อีกสิ่งหนึ่ง แผนการช่างแยบยล

เหยาเหนียง หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ และโจรภูเขา ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่บุคคลลึกลับเตรียมไว้

บัดนี้เหลียนซวงได้เข้าใจแล้ว

“พระนาง ท่านหมายความว่า มีคนปลอมตัวเป็นเหยาเหนียงหรือเพคะ? ถ้าเช่นนั้นเขาก็เหมือนกับพระนาง ที่เชี่ยวชาญวิชาแปลงโฉมหรือเพคะ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสีหน้าเข้มงวด

“มันคือวิชาแปลงโฉม”

เช่นนี้ก็สามารถอธิบายได้ว่า เหตุใดหลิงเยี่ยนเอ๋อร์จึงยืนกราน——ว่าไม่ได้ไปที่รังโจรเพื่อดูเวยเฉียงถูกข่มเหง และทรมาน

บัดนี้คล้ายว่า คำพูดของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์น่าเชื่อถือมากขึ้น

มีคนปลอมตัวเป็นนางเช่นกัน และสร้างสถานการณ์เท็จว่าหลิงเยี่ยนเอ๋อร์อยู่ในที่เกิดเหตุ

เปรี๊ยะ!

เฟิ่งจิ่วเหยียนบีบถ้วยชาในมือ ประกายแสงหนาวเหน็บกดดันระเบิดในดวงตา

นางสาบานว่าจะตามล่าหาตัวบุคคลลึกลับนั้น ทว่าบุคคลนั้นคงออกจากจวนตระกูลเฟิ่งไปนานแล้ว จะตามหาได้อย่างไร?

---------------------------------------------

[1] กลยุทธ์จักจั่นลอกคราบ เป็นการอุปมาถึงแผนการเปลี่ยนตัวหรือเอาตัวหนีออกไปเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัวหรือรู้ได้ทันเวลา