แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 161

หลังจากเหลียนซวงได้รู้ความจริงที่คุณหนูเวยเฉียงถูกลักพาตัวไป แม้เหตุการณ์นั้นจะผ่านไปแล้ว แต่ในใจยังคงหวาดผวาอยู่

“ฮองเฮา นี่ก็คือที่ท่านพูดว่า เราอยู่ในที่แจ้ง ศัตรูอยู่ในที่ลับใช่ไหม!

“สามารถปลอมเป็นเหยาเหนียง แฝงตัวอยู่กับคุณหนูเวยเฉียง คนคนนั้นน่ากลัวมากเลย! พวกเราจะทำยังไงถึงจะสามารถจับตัวเขาได้?

“อีกอย่าง ท่านวางแผนที่จะไปจากเมืองหลวง กลับชายแดนเหนือไม่ใช่หรือ?”

นางรู้ดีมาตลอด ฮองเฮาไม่เหมาะสมกับที่นี่

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนสงบนิ่ง พร้อมพูดขึ้นมาว่า

“ไม่ไปแล้ว”

นางจะต้องสืบให้รู้ถึงคนที่วางแผนอยู่เบื้องหลังให้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ก็ไม่สามารถพาเวยเฉียงจากไปได้ สิ่งเดียวที่เป็นกังวลก็คือชายแดนเหนือ หวังว่าชายแดนเหนือจะไม่เกิดเหตุวุ่นวายอะไร

……

ฮองเฮาไม่เหมือนนางสนมที่มีเวลาว่างพวกนั้น ต้องจัดการงานภายในวังมากมาย

ช่วงที่ผ่านมานี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนบันทึกการรับสินบนทั้งหมดของตำหนักหลิงเซียวไว้ พร้อมส่งไปยังคลังหลวง

ข้าหลวงในตำหนักหลิงเซียว ที่เคยกระทำเรื่องชั่วช้าให้กับหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ ผู้ที่ได้ทำความผิดอย่างร้ายแรงนั้น ต้องรับโทษเช่นชุนเหอนั้น ส่งตัวไปยังกรมราชทัณฑ์ ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน ผู้ที่มีโความผิดสถานเบา ล้วนส่งตัวไปทำงานหนักในหน่วยลงทัณฑ์

ข้าหลวงที่เหลือที่เป็นผู้บริสุทธิ์ ถูกย้ายไปยังตำหนักต่างๆ

จากการปรับเปลี่ยนอย่างเฉียบขาด ตำหนักหลิงเซียวเปลี่ยนแปลงจากในอดีตที่อลังการ

พวกนางสนมวังหลังที่เดินผ่านตำหนักหลิงเซียว ล้วนสามารถเหยียบย่ำได้ตามอำเภอใจ

“โชคดีไม่ได้อยู่กับเราเสมอไปจริงๆ สถานที่เคยล้ำค่า พวกเราอยากเข้าไปยังทำไม่ได้ จะต้องดูอารมณ์ของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ ตอนนี้กลับเงียบเหงาไม่มีใครมา รกร้างเหมือนตำหนักเย็น แม้ข้ายังรังเกียจในความเคราะห์ร้ายของมัน”

“สมน้ำหน้า หลิงเยี่ยนเอ๋อร์อาศัยความโปรดปรานอันเป็นหนึ่งเดียว กระทำเรื่องไร้ศีลธรรมมากมาย! ฮองเฮาจะสร้างบารมี จัดระเบียบวังหลัง ยังไงก็ต้องลงมือจัดการนางก่อน”

พวกนางสนมดูตำหนักหลิงเซียวเสร็จ ก็ไปน้อมคารวะที่ตำหนักหย่งเหอ

ตอนแรกที่ไม่พอใจฮองเฮามากแค่ไหน ตอนนี้ก็ต้องนอบน้อมมากขนาดนั้น

ถึงแม้เรื่องนี้จะปิดอย่างมิดชิด แต่ทั่วทั้งพระราชวังต่างก็รู้ว่า หลักฐานที่สามารถทำให้หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ถูกเนรเทศพวกนั้น ล้วนเป็นฮองเฮานำมาเปิดโปง

ฮองเฮาแลดูไม่ต่อสู้แย่งชิง ที่แท้ก็แอบลงมืออยู่อย่างลับๆ ฉลาดยิ่งนัก!

ทางด้านไทเฮา ก็ค่อนข้างให้ความสำคัญเฟิ่งจิ่วเหยียน

นางพูดกับกุ้ยหมัวมัวว่า

“ในวังไม่มีความลับ ในวังหลังมีผู้หญิงฉลาดมากมาย แต่ผู้หญิงไม่แสดงความฉลาดออกมาให้ใครเห็น เอาชนะศัตรูอย่างกะทันหันด้วยการเคลื่อนไหวเพียงคราดียวนั้น เห็นได้น้อย”

กุ้ยหมัวมัวผยักหน้าอย่างต่อเนื่อง

“พวกเราก็มีไส้ศึกอยู่ในตำหนักหย่งเหอ กลับไม่เคยได้ยินมาก่อนว่า ฮองเฮากำลังตรวจสอบหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ แสดงว่าฮองเฮาซ่อนเร้นอย่างลึกซึ้ง”

“ครั้งนี้ฮองเฮาทำการสอบสวนนอกเหนือหน้าที่ นึกว่าฝ่าบาทจะโกรธจัด ลงโทษฮองเฮา ผลสุดท้ายหลายวันมานี้คลื่นลมกลับสงบเงียบ”

“ฮองเฮาแลดูเป็นคนยากที่จะเดาใจ ลับหลังนั้นก็รู้จักเอาอกเอาใจ”

……

ก่อนที่มู่หรงฉานยังไม่ได้รับการคัดเลือกเขาวัง ก็กลายเป็นศัตรูสมมุติของพวกนางสนมแล้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่สนใจคนคนนี้ แต่หลายวันมานี้ พวกนางสนมมาน้อมคารวะที่ตำหนักหย่งเหอ มักจะพูดถึงมู่หรงฉานอยู่บ่อยครั้ง

“คุณหนูสามตระกูลมู่หรงคนนั้น ช่วยบรรเทาภัยพิบัติอยู่นอกเมือง เหล่าราษฎรต่างพูดว่านางเป็นนางฟ้ามาจุติ เพื่อโปรดผู้คนให้หลุดพ้นจากห้วงแห่งความทุกข์”

“วันนี้มู่หรงฉานเข้าวังมาอีกแล้ว ครั้งนี้มาซ่อมแซมหนังสือสวดมนต์ให้กับไทเฮา ได้ยินว่านางเติบโตมาจากวัดตั้งแต่เด็ก ไทเฮาชมว่านางมีพรสวรรค์ในสายพุทธ พูดคุยกับนางอย่างมีความสุข”

“จะมีการคัดเลือกนางในแล้ว นางเป็นหญิงสาวที่รอการคัดเลือกคนหนึ่ง ไม่อยู่รอในจวน วิ่งมาในวังทุกวี่วัน คงมาเพื่อฝ่าบาทโดยเฉพาะ!”

“ยังไม่ทันได้เข้าวัง ก็รู้จักแย่งชิงความโปรดปราน พวกเราช่างละอายใจยิ่งนัก”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ดื่มน้ำชาคำแล้วคำเล่า สิ่งที่คิดอยู่ในใจ ก็คือเรื่องบุคคลลึกลับคนนั้น

ในเมื่อเขามีความสามารถในการแปลงโฉม ไม่แน่ว่าอาจจะแฝงตัวอยู่ในวัง

หลังจากน้อมคารวะช่วงเช้าเสร็จเรียบร้อย พวกนางสนมออกมาจากตำหนักหย่งเหอ

“ฮองเฮาก็นิ่งดูดายไม่ไหวแล้ว ดูสิ เมื่อกี้สีหน้าของนางนั้นเยือกเย็น จะต้องกำลังวางแผนอยู่ว่า จะห้ามยังไงไม่ให้มู่หรงฉานได้เข้าวัง!”

หนิงเฟยหัวเราะเย้ยอย่างดูถูก

“มู่หรงฉานกับหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ไม่เหมือนกัน ตระกูลมู่หรงเป็นตระกูลเก่าแก่ในราชวงศ์นี้ มู่หรงฉานยังมีพี่ชายคนหนึ่งที่คอยเฝ้าปกป้องชายแดนทางใต้ เป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถ เก่งกาจกว่าเมิ่งสิงโจว มีชาติตระกูลขนาดนี้ ดีกว่าตระกูลเฟิ่งที่มีหน้าที่เพียงส่งลูกสาวเขาวังมาเป็นฮองเฮาโดยเฉพาะ”

ฮองเฮาคิดอยากขวางทางมู่หรงฉาน? ฝันไปเถอะ!