แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 162

มู่หรงฉานได้เป็นที่โปรดปรานของไทเฮา ถูกไทเฮาเรียกให้เข้าวังมาบ่อยครั้ง สวดมนต์เป็นเพื่อนไทเฮา เป็นสิ่งได้เปรียบที่หญิงสาวรอการคัดเลือกคนอื่นไม่มี

แม้แต่หนิงเฟยที่เป็นหลานสาวแท้ๆ ยังถูกไทเฮาหลงลืมมองข้ามไป

ในใจหนิงเฟยนั้นไม่พอใจ

วันนี้นางไม่ได้มีรับสั่งให้เข้าเฝ้า ก็ตรงไปถวายพระพรยังตำหนักฉือหนิง

กุ้ยหมัวมัวออกมาบอกว่า

“หนิงเฟยมาได้ไม่ถูกจังหวะ แม่นางมู่หรงกำลังช่วยซ่อมแซมหนังสือสวดมนต์ให้กับไทเฮา เมื่อสักครู่ไทเฮามีรับสั่งว่า ใครก็ห้ามมารบกวน พระนางค่อยมาช่วงบ่ายเถอะ”

หนิงเฟยอดกลั้นความขุ่นเคืองไว้ ฝืนยิ้มแย้มพร้อมพูดขึ้นมาว่า

“ไม่ง่ายที่ท่านป้ากับแม่นางของตระกูลมู่หรงเข้ากันได้ดี ข้าไม่รบกวนแล้ว”

กุ้ยหมัวมัวเป็นคนช่างสังเกต มองเห็นถึงความโศกเศร้าของหนิงเฟย เห็นว่ารอบข้างไม่มีใคร จึงกระซิบด้วยเสียงต่ำ พูดเตือนหนิงเฟย

“พระนาง ที่ไทเฮาทำแบบนี้ ล้วนเป็นการทำเพื่อท่าน เพื่อความรุ่งโรจน์ของตระกูล ท่านกับไทเฮาเป็นญาติกัน คนอื่นเทียบไม่ได้”

หนิงเฟยผงกศีรษะ

“ข้ารู้ ขอให้ท่านป้าดูแลสุขภาพด้วย”

หลังจากไปแล้ว สาวใช้ของหนิงเฟย เต็มไปด้วยความกังวล

“พระนาง คุณหนูมู่หรงฉานคนนั้นมีความสามารถจริง ๆ ได้ยินมาว่า คนที่เคยเห็นนางล้วนชอบพอนาง ตอนนี้ไทเฮาดีกับนางขนาดนี้ ต่อไปหากนางเข้ามาในวัง จะไม่กลายเป็นที่โปรดปรานอย่างรวดเร็วหรือ?”

หนิงเฟยพ่นลมหายใจผ่านจมูกอย่างเย็นชา

“แล้วยังไงล่ะ หรือข้าจะสามารถขวางรั้งไม่ให้นางเข้าวังได้หรือ?”

นางเกลียดที่ตนเองไม่ได้มีรูปลักษณ์คล้ายหรงเฟย ทำให้คนที่มาทีหลังได้ดีกว่า

แต่เท่าที่นางรู้จักไทเฮา ใช่ว่าท่านป้าจะชื่นชอบมู่หรงฉานจริง ๆ

……

ตำหนักหย่งเหอ

เหลียนซวงคอยปรนนิบัติเฟิ่งจิ่วเหยียนฝึกคัดตัวหนังสือ ดูจากอักษร ก็สามารถดูออกว่าพระนางมีเรื่องไม่สบายใจ

“ฮองเฮา คุณหนูมู่หรงคนนั้นมีชื่อเสียงอย่างมาก หน้าตาก็ค่อนข้างคล้ายหรงเฟย ที่เป็นพี่สาวลูกพี่ลูกน้อง พวกพระนางในวังล้วนเหมือนเผชิญศัตรูที่น่าเกรงขาม ก็เป็นเรื่องปกติ แต่ทำไมท่านก็ให้ความสนใจขนาดนี้?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนชะงักพู่กัน ขมวดคิ้วพร้อมพูดขึ้นมาว่า “ข้าสนใจมู่หรงฉาน?”

“ไม่ใช่หรอกหรือ? หลังจากช่วงเช้ามา ท่านก็เหมือนมีเรื่องหนักใจ...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนวางพู่กันไว้บนที่รอง แววตาเย็นชาห่างเหิน

การคัดเลือกนางในกับมู่หรงฉาน นางไม่ได้ใส่ใจเลย

นางกำลังคิดถึงเรื่องบุคคลลึกลับคนนั้นอยู่ตลอด

รุ่ยอ๋องสวมเสื้อคลุมผ้าแพร ยืนอยู่ตรงหน้าภาพวาดเหมือนของหรงเฟย พูดขึ้นมาอย่างอ่อนโยนสงบนิ่งว่า

“สามารถล้มหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ได้ พี่สะใภ้ของข้าคนนี้ไม่ธรรมดา แต่โดดเด่นเกินไป จะนำมาซึ่งความเดือดร้อน”

ภาพบุคคลนั้นเหมือนจริงมาก โดยเฉพาะดวงตาทั้งคู่ แฝงไปด้วยความโศกเศร้า ราวกับสามารถมีชีวิตขึ้นมาได้

เขายิ้มหัวเราะ

“ข้าพูดชมนาง เจ้าไม่พอใจหรือ? วางใจ ข้าจะปกป้องฝ่าบาทให้ดี”

จากนั้นเขาก็หันตัวไป พร้อมถอนหายใจหนึ่งที

“อยากกลับไปตอนที่เราสามคนอยู่ด้วยกัน ตอนที่ไม่มีเรื่องอะไรให้กังวล แต่น่าเสียดาย พวกเราล้วนเปลี่ยนไปแล้ว”

เขาเดินออกมาจากจวนอ๋องรุ่ย องครักษ์เรียกถามว่า

“ท่านอ๋อง ดึกขนาดนี้แล้ว ท่านจะไปไหน?”

รุ่ยอ๋องหันไปยิ้มแย้มให้เขาอย่างอ่อนโยน ราวกับสายลมเม็ดฝนในฤดูใบไม้ผลิ

“จะเข้าไปในวัง”

องครักษ์แปลกประหลาดใจ

เวลานี้ ฮ่องเต้ไม่มีรับสั่งให้เข้าเฝ้าด่วน ท่านอ๋องจะเข้าวังไปทำอะไร?