แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 186

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีสีหน้าเรียบเฉย

นางกลับเมืองหลวงในคราวนี้พกอาวุธติดตัวมาด้วยไม่กี่ชิ้น มีกริช ทวนยาวถอดประกอบได้ และแส้เก้าท่อน ทั้งหมดถูกเก็บไว้ในกล่องเดียวกัน

นางไม่ขาดแคลนอาวุธ ในตัวยังพกเข็มเงินชุดหนึ่ง รวมทั้งอาวุธลับ

ฉะนั้นแม้เหลียนซวงจะลืมนำมาก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ทว่า ในวังผู้คนพลุกพล่าน

หากคนที่มีเจตนาแอบแฝงล่วงรู้ เรื่องราวกลับจะยุ่งยาก

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามด้วยน้ำเสียงขรึม

“เจ้าวางกล่องใบนั้นไว้ที่ใด?”

เหลียนซวงคิดไปคิดมาและตอบอย่างมั่นใจว่า

“บ่าวลืมหยิบมา มันก็น่าจะอยู่ที่เดิมเพคะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นัยน์ตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนดูคลายกังวล

นางหยิบถ้วยชาขึ้นมา “ถ้าเช่นนั้นก็ไม่เป็นไร”

กล่องใบนั้นนางเป็นคนนำไปวางเอง ตำแหน่งมิดชิด จึงไม่น่ามีคนสังเกตเห็น

วัดต้าเจามีคนนิยมมากราบไหว้มากมาย

ทว่าก็มีคำสั่งห้ามออกจากเคหสถานยามวิกาลเช่นเดียวกับวัดอื่น ๆ

พอตกกลางคืน ประตูและหน้าต่างจะถูกปิด ไม่รับผู้ที่มากราบไหว้ และไม่ให้ผู้ใดออกมาเดินอยู่ด้านนอก

ห้องที่เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งทำสมาธิ ในยามปกติแทบจะไม่มีคนมารบกวน

หลังอาหารมื้อเย็น

เฟิ่งจิ่วเหยียนกระโดดปีนข้ามกำแพงหนีออกจากวัดโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

เหลียนซวงถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง นางมองไปยังทิศทางที่ฮองเฮาหายไปด้วยสีหน้ากังวล มือข้างหนึ่งกำชายเสื้อไว้ด้วยความกระวนกระวาย

ขอสวรรค์ปกป้องให้ฮองเฮากลับมาอย่างปลอดภัย

......

ณ สถานที่พักแรมด้านนอกใกล้ประตูเมือง

เฟิ่งจิ่วเหยียนและอู๋ไป๋นัดพบกันที่นี่

ฝ่ายหลังมารออยู่นานแล้ว เขานำม้าพันธุ์ดีที่เพิ่งซื้อมาส่งให้เฟิ่งจิ่วเหยียน สีหน้าแสดงความโศกเศร้า

เฟิ่งจิ่วเหยียนกวาดสายตามองไปด้านหลัง พร้อมขมวดคิ้ว: “มีม้าอยู่ตัวเดียว แล้วเจ้าจะขี่อะไร?”

ในยามนั้น ดวงตาของอู๋ไป๋พลันสว่างวาบ

เขาชี้มาที่ตนเอง

“แม่ทัพน้อย ข้า ข้าสามารถไปกับท่านได้อย่างนั้นหรือ?”

เขาคิดว่า แม่ทัพน้อยจะทิ้งให้เขาอยู่สืบหาเรื่องราวของบุรุษลึกลับอีก

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามกลับ

“มีสิ่งใดอีกรึ?”

“แต่...ข้าขี่ม้าไม่เร็วเท่ากับท่าน เกรงว่าจะทำให้ท่านเสียเวลา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตบที่ไหล่เขา พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น

“อู๋ไป๋ รีบกลับไป แค้นต้องชำระ”

อู๋ไป๋รีบประสานมือ และตอบด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ขอรับ!”

......

ณ รัฐเหลียง

ฮ่องเต้เหลียงผู้อาวุโสนอนเอนกายอยู่บนตั่งคนงาม หรี่ตาพริ้มอย่างสบายใจ

ทันใดนั้นมีรายงานเร่งด่วนดังมาจากด้านนอก

“ทูลรายงาน! ฝ่าบาท หนานฉีออกหนังสือท้ารบ ต้องการจะสู้รบกับพวกเราจนถึงที่สุด!”

ฮ่องเต้เหลียงลุกขึ้นนั่งทันที ดวงตาขุ่นมัวของเขาเบิกกว้าง จ้องมองสายลับผู้นั้นด้วยความไม่เชื่อ

“หนังสือเจรจาสงบศึกถูกส่งไปแล้วหรือไม่? เราเขียนอย่างชัดเจนว่า จะมอบทองคำหมื่นตำลึง และสาวงามสามพันคนให้กับพวกเขา เหตุใดฮ่องเต้ฉีถึงยังต้องทำสงคราม?”

สายลับก็ไม่รู้เรื่องเช่นกัน เขารู้เพียงว่านี่คือข้อสรุปที่เกิดขึ้นในฝั่งหนานฉี

ฮ่องเต้เหลียงผลักสาวงามที่อยู่ข้างกายออกไป “รีบไปเชิญอัครมหาเสนาบดีมา!”

ผ่านไปไม่นาน อัครมหาเสนาบดีก็มาถึง

ฮ่องเต้เหลียงรีบเข้าไปต้อนรับเขา

“ท่านอัครมหาเสนาบดี แย่แล้ว! เจ้าคงได้ยินแล้ว? หนานฉีไม่ยอมรับการเจรจาสงบศึก และต้องการสู้รบกับเราต่อไป!”

“ทหารทั้งหลาย จงตามเราไปพิชิตเนินเขาหานซาน บุกเข้าไปในค่ายทหารรัฐเหลียง เพื่อล้างแค้นให้กับกองทัพมังกรพยัคฆ์!”

นางดื่มเหล้าหมดถ้วย แล้วโยนถ้วยลงบนพื้น

ด้านล่างก็มีเสียงตอบรับ

“ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!”

ในกระโจมหลัก

แม่ทัพเมิ่งสวมชุดเกราะ และเตรียมตัวจะเคลื่อนทัพ

ฮูหยินเมิ่งช่วยเขาขยับหมวกทหารให้ตรง ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกใด

“ฮูหยิน หลายวันนี้ไม่เห็นเจ้ายิ้มเลย หรือว่าโกรธข้า?”

ฮูหยินเมิ่งหันหน้ามองออกไปนอกกระโจมด้วยสายตาหลักแหลม

“ท่านไม่รู้สึกหรือว่า คำพูดและการกระทำของเฉียวม่อคล้ายกับจิ่วเหยียนอย่างมาก”

“เหมือน นั่นถือเป็นเรื่องดี” แม่ทัพเมิ่งไม่ได้ใส่ใจ

“มันเหมือนเกินไป ท่านให้นางปลอมตัวเป็นจิ่วเหยียน ข้ากลับรู้สึกแปลก ๆ”

“ฮูหยิน เจ้าคิดมากเกินไป ข้าต้องไปแล้ว เจ้าจะไม่ยิ้มหน่อยรึ?”

ฮูหยินเมิ่งกลับจ้องเขาตาเขม็ง และต่อยเข้าที่หน้าอกของเขา

“ทำตัวไม่เหมาะสมเลย รีบไปเถอะ เหล่าทหารกำลังรอท่านอยู่!”

เนินเขาหานซานไม่ใช่มีเฉพาะแค่เนินเขาท่านั้น แต่ยังมีอาณาเขตเชิงเขาทั้งหมด ดังนั้นต่อให้พวกเขาโจมตีเนินเขาหานซานได้ ก็ยังไม่ถือว่าจบสิ้น

คราวนี้พ่อลูกตระกูลเมิ่งนำทัพ เพื่อโจมตีกองทัพเหลียงที่ประจำการอยู่เชิงเขา โดยมีทหารทั้งหมดห้าหมื่นนาย เป็นกองกำลังที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกร

หลังจากแม่ทัพเมิ่งไปแล้ว ฮูหยินเมิ่งกลับรู้สึกเป็นกังวลมากขึ้น

นางเดินออกไปนอกกระโจมและมองเห็นท้องฟ้ามืดครึ้ม

“บรรยากาศตึงเครียดก่อนสงครามจะปะทุ”

ในคืนถัดมา

ตอนกลางดึก

ขณะที่ฮูหยินเมิ่งกำลังหลับอยู่นั้น นางกลับถูกสาวใช้ปลุกให้ตื่น

“นายหญิง! นายหญิง! เกิดเรื่องแล้ว!”