แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 185

เซียวอวี้ลุกขึ้นยืนแบบพรวดพราด ประกายตาสีดำฉายแววของนักล่า

“เจ้านี่...ช่างพูดอย่างไม่ละอายใจ!”

ฟังดูคล้ายจะตำหนินาง ทว่ากับมองไม่เห็นความโกรธ

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองออกว่า เขาถูกตนโน้มน้าว เริ่มคันไม้คันมือ และพร้อมจะต่อสู้

นางก้มศีรษะอย่างเคารพ

“กองทัพชายแดนเหนือเป็นกองทัพที่แข็งแกร่ง เมื่อออกคำสั่งทางการทหาร กองทัพจะต้องพิชิตแคว้นอาณานิคมให้กับท่านได้อย่างแน่นอน!”

“พูดได้ดี!” เซียวอวี้รู้สึกสบายใจยิ่งนัก

เขาจึงออกคำสั่งทันที “เรียกแม่ทัพมาหารือเรื่องนี้!”

นี่เป็นการเรียกแม่ทัพมาเท่านั้นไม่ใช่หารือเรื่องสงครามหรือสงบศึก แต่เป็นการกำหนดแผนที่ชัดเจนและรอดำเนินการ

ณ เวลานี้เฟิ่งจิ่วเหยียนบรรลุจุดประสงค์แล้ว นางจึงสามารถกลับได้

ทว่านางยังมีบางอย่างจะพูด

“ฝ่าบาท สงครามครั้งนี้มีบทบาทสำคัญอย่างมาก หม่อมฉันยินดีจะไปวัดต้าเจา เพื่ออธิษฐานขอพรให้ทหารหนานฉีของเรา จนกว่าสงครามจะยุติ”

เซียวอวี้เหลือบมองนาง และก้มคางลงเล็กน้อย

“ในเมื่อเจ้ามีเจตนาเช่นนี้ เราก็อนุญาต”

การอธิษฐานขอพรของฮองเฮา สิ่งนี้ถือเป็นการสร้างขวัญและกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ให้กับเหล่าทหารด้วย

จากนั้นเฟิ่งจิ่วเหยียนก็โค้งคำนับและขอตัวออกไป

ขณะที่นางเดินออกจากห้องทรงพระอักษร แสงอาทิตย์สาดส่องมาที่ตัวนาง บนตัวมีแสงสีทองปกคลุม ขับเน้นให้ใบหน้าของนางยิ่งดูกระจ่าง และปกปิดรัศมีการสังหาร

......

ณ ตำหนักหย่งเหอ

เหลียนซวงจัดเตรียมสัมภาระเรียบร้อย และเดินตรงไปหาเฟิ่งจิ่วเหยียน

“พระนาง ท่านจะไปอธิษฐานขอพรจริง ๆ หรือเพคะ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตรวจสอบบัญชีเล่มสุดท้ายของกรมวังเสร็จแล้ว ก็ปิดสมุดลง และเอ่ยอย่างรวบรัด

“ทำสิ่งใดก็ดีทั้งนั้น ทั้งหมดทำเพื่อชัยชนะของหนานฉี”

ในวันนั้นฮ่องเต้ทรงมีราชโองการอย่างเป็นทางการ ให้สู้รบกับรัฐเหลียงจนถึงที่สุด

ทหารนับแสนนายจะไปเสริมกำลังที่ชายแดนเหนือ

กลุ่มผู้สนับสนุนให้สงบศึกในราชสำนักต่างพากันเสนอแนะ ขอให้ฮ่องเต้ทรงไตร่ตรอง

ทว่าพวกเขาทั้งหมดถูกเซียวอวี้ลงโทษสถานหนัก ด้วยสาเหตุที่ทำให้กองทัพทหารเสียขวัญ

และยังมีเหล่าเสนาบดีอาวุโสหัวแข็งบางคน แม้จะถูกโบยจนหนังหลุดก็ยังเปล่งเสียงตะโกน

“การทำศึกพร่ำเพรื่อ อาศัยทำสงครามเพื่อหวังผลทางสงคราม จะเป็นหายนะของหนานฉี!”

“ฝ่าบาท! ฝ่าบาท - กระหม่อมยอมเอาชีวิตเข้าแลก มิอาจทำสงคราม!”

กลุ่มผู้สนับสนุนให้สงบศึกพากันคิดไม่ตก เหตุใดฮ่องเต้ทรงเปลี่ยนพระทัยกะทันหัน ทั้งที่เห็นชัดว่าต้องการเจรจาสงบศึก?

เป็นเพราะขุนนางโฉดชั่วคนใดที่ปั่นหัวฮ่องเต้!

เซียวอวี้ใช้วิธีการที่รวดเร็วและรุนแรง ไม่มีผู้ใดกล้าขัดคำสั่งเขา

นับตั้งแต่วันนั้น กองทหารนับแสนนายจากค่ายทหารต่าง ๆ ก็ออกเดินทาง ต่างพากันเป่าแตรหนังสัตว์ดังกึกก้องไปทั่วหุบเขาและที่ราบ

ณ ตำหนักฉือหนิง

ไทเฮาทรงได้ยินว่าฮองเฮาจะเสด็จไปอธิษฐานขอพรจึงเอ่ยชม

“ฮองเฮาช่างเป็นคนฉลาด”

กุ้ยหมัวมัวแนะเตือน

“ไทเฮา ไม่ควรให้ฮองเฮาแย่งความโดดเด่นไปเพียงคนเดียว

“ท่านก็มักจะสวดมนตร์ไหว้พระ และอธิษฐานขอพรให้หนานฉีเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว แต่ฮองเฮากลับทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตเช่นนี้

“หากภายภาคหน้าทำศึกชนะ นางกลับจะได้รับส่วนแบ่งความดีความชอบ”

ณ ตำหนักจื้อเฉิน

เซียวอวี้มองเฉินจี๋ด้วยสีหน้าเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง

“เจ้าก็ปล่อยนางไปเช่นนั้นรึ?”

เฉินจี๋ประสานมือรับโทษ

เซียวอวี้ยืนขึ้นและเดินไปที่หน้าต่าง มองพระจันทร์ที่ส่องสว่างอยู่ด้านนอกไกล ๆ

ช่างเถอะ

ท้ายที่สุดแล้วสองฝ่ายไม่ติดค้างกันก็พอ

ทว่าครั้งหน้าหากเจอนางอีกครั้ง เขาจะต้องจัดการตามหน้าที่ จับกุมนางมารับโทษ!

เซียวอวี้ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก แต่เฉินจี๋กลับรู้สึกหม่นหมอง

ฮ่องเต้ทรงมอบยาบำรุงให้มากมายถึงเพียงนั้น จะไม่เท่ากับเสียเปล่าหรอกหรือ

เช้าวันรุ่งขึ้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนออกจากวังหลวง

มีองครักษ์กว่าสิบนายที่ร่วมเดินทางไปด้วย ส่วนสาวใช้มีเพียงเหลียนซวงคนเดียว

เมื่อพวกเขามาถึงวัดต้าเจา เฟิ่งจิ่วเหยียนก็อ้างว่าต้องการอธิษฐานขอพร จะปิดประตูไม่ออกไปที่ใด ขอแค่ให้เหลียนซวงอยู่ในห้องกับนาง

ส่วนองครักษ์คนอื่นให้รออยู่ลานด้านนอก

เหลียนซวงเปิดกล่องสัมภาระ และหยิบของออกมาทีละชิ้น แต่จู่ ๆ นางก็รื้อค้นจนกระจัดกระจาย

เฟิ่งจิ่วเหยียนเหลือบมองแล้วถามว่า

“ค้นหาสิ่งใด?”

เหลียนซวงเดิมก็ว้าวุ่นใจอยู่ เมื่อถูกถาม สีหน้าจึงซีดเผือด

“พระนาง กล่องใบที่ท่านเก็บอาวุธ บ่าวลืมหยิบมาเพคะ!”