แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 320

เมื่อถูกถามว่าอาจารย์เป็นผู้ใด จางฉีหยางหันไปมองเฉียวม่อ

และเวลานี้ เฉียวม่อก็หันมามองเขา พร้อมยิ้มแย้มให้กับเขา

แต่เขาเพียงมองดูนาง ไม่พูดว่าอะไร

เด็กคนนี้ กลัวว่านางจะปฏิเสธหรือ?

เฉียวม่อพูดขึ้นมา เพื่อเป็นการให้กำลังใจเขา

“หนุ่มน้อย พูดออกมาอย่างกล้าหาญเถอะ เจ้าสร้างคุณงามความดีใหญ่โตขนาดนี้ ไม่ว่าเป็นใคร ล้วนยินดีรับเจ้าเป็นลูกศิษย์”

เพื่อเหมืองหินเซวียนอิงนั้น นางก็สามารถที่จะฝืนรับเขาไว้เป็นลูกศิษย์ได้

หลังจากนั้นค่อยหาโอกาสกำจัดเขาก็ได้...

จางฉีหยางผงกหัวให้กับเขา ราวกับรับรู้ความตั้งใจของนางแล้ว

จากนั้นเขาก็พูดขึ้นมา “อาจารย์ของข้าก็คือ...คนในยุทธภพขนานนามว่า รากษสพันเงา ซูฮ่วน”

เมื่อพูดออกมาเช่นนี้ ทุกคนเงียบสงบ

เฉียวม่อตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ รู้สึกเหมือนเลือดในกายแข็งตัวจนหมดในทันที

ซูฮ่วน ศิษย์พี่? !

โกหกหรือเปล่า!

ศิษย์พี่อยู่ในตำหนักเย็นตลอดไม่ใช่หรือ? นางรับจางฉีหยางเป็นลูกศิษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่!

ไม่! ไม่ควรเป็นแบบนี้!

จางฉีหยางควรที่จะคารวะนางที่เป็นแม่ทัพน้อยเมิ่งคนนี้เป็นอาจารย์ ไม่ใช่ซูฮ่วนอะไรนั่น!

เวลานี้ หลายคนของกรมศัสตราวุธ สีหน้าแต่ละคนตกตะลึง หวาดกลัว

ซูฮ่วน...คนที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งยุทธภพตอนอายุสิบสองคนนั้น ตอนอายุสิบสามได้กำจัดแปดคนชั่วร้ายแห่งหอเฟิ่งหวงเพียงลำพัง ตอนอายุสิบห้าร่วมมือกับอิทธิพลตะวันออกฝานจิ้น จอมนางมารหร่วนฝูอวี้ ทำลายล้างหลายสำนักปีศาจใหญ่ ก่อตั้งพันธมิตรอู่หลินในตอนนี้?

ซูฮ่วนที่ความชอบธรรมจนนำไปสู่ความชั่ว? ! !

หากเหมืองหินเซวียนอิงอยู่ภายใต้ชื่อคนอื่น ขอเพียงราชสำนักส่งกองกำลังทหารไป ก็จะไม่มีใครกล้าขัดขวาง

แต่หากเป็นสิ่งของของซูฮ่วน ล่วงเกินนางนั้น ก็เท่ากับเป็นการล่วงเกินทั่วทั้งยุทธภพ!

ยุทธภพวุ่นวาย ประเทศก็วุ่นวายตาม

มีคนคิดในแง่ดี ลองถามขึ้นมาว่า

“หนุ่มน้อย คือ...ซูฮ่วนแห่งพันธมิตรอู่หลินหรือ?”

จางฉีหยางผงกหัวอย่างภาคภูมิใจ แม้แต่หลังก็ยืดตรงขึ้นมา

“ใช่”

หมดกัน...

“ใต้เท้า!” หัวหน้ากรมศัสตราวุธ ทนรับความยินดีแล้วก็กลายเป็นเศร้าแบบนี้ไม่ไหว หมดสติคาที่ทันที

ส่วนคนอื่นเมื่อหันไปมองจางฉีหยางอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลัง แล้วก็ก้าวถอยหลัง

อาจารย์ของหนุ่มน้อยคนนี้คือซูฮ่วน คือซูฮ่วน!

เขากล้าเอาหินเซวียนอิงมาถวายได้อย่างไร!

เพราะเห็นว่าหลายสิบปีมานี้ราชสำนักกับยุทธภพสงบสุขมากหรือ?

“กราบทูลฝ่าบาท ข้าอยากเข้าค่ายเป่ยต้า อุทิศตนรับใช้ชาติ!”

เฉียวม่อกัดฟันกรอด

เด็กคนนี้ ยังคิดอยากเข้าค่ายทหาร!

เซียวอวี้ถามอีกว่า “ทำไมต้องเป็นค่ายเป่ยต้า?”

“เพราะท่านพ่อเป็นนายพลของค่ายเป่ยต้า พลีชีพเมื่อตอนต่อสู้กับรัฐเหลียง ข้าอยากสืบทอดความปรารถนาของเขา เป็นแม่ทัพใหญ่ปกป้องชายแดน!”

เมื่อพูดถึงปณิธานของตนเอง จางฉีหยางหน้าแดงอย่างผาสุก

เซียวอวี้ค่อนข้างชื่นชมเขา

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าอนุญาต”

จางฉีหยางคุกเข่าลงทันที พร้อมโค้งคำนับถวายความขอบคุณ

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว เซียวอวี้ก็ให้พวกเขากลับไป

สีหน้าทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความซับซ้อน โดยเฉพาะเฉียวม่อ

จางฉีหยางเดินอยู่ข้างหน้านาง นางรีบเร่งฝีเท้าเดินไป

การที่เขาคารวะซูฮ่วนเป็นอาจารย์ เป็นเพราะนางปฏิเสธเขา

อาจารย์ที่เขาอยากได้มาตลอด คือนางที่เป็นแม่ทัพน้อยเมิ่ง!

ฉะนั้น ขอเพียงนางให้โอกาสเขา เขาจะต้องเปลี่ยนใจแน่

ดังนั้น ด้านนอกประตูวัง เฉียวม่อร้องเรียกจางฉีหยางไว้