แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 327

หนิงเฟยมาถึงตำหนักหย่งเหอ กลับได้ยินว่าฮองเฮากำลังงีบหลับ ไม่ต้อนรับแขก

ไฟแทบจะไหม้ลามถึงขนคิ้วอยู่แล้ว ฮองเฮายังมีกะจิตกะใจนอนอีกหรือ?

หนิงเฟยไม่กลับไปไหน ยังคงรออยู่อย่างนั้น

จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งชั่วยาม นางกำนัลก็มาเรียนแจ้ง

“หนิงเฟย ฮองเฮาตื่นแล้วเพคะ เชิญท่านเข้ามาคุยข้างใน”

จุดประสงค์ที่หนิงเฟยมาที่นี่ไม่มีอะไรมาก และไม่คิดที่จะปิดบังไม่ให้คนรู้ด้วย

นางทำความเคารพเฟิ่งจิ่วเหยียนเสร็จ ก็เอ่ยออกมาว่า

“ฮองเฮาเพคะ ท่านรู้หรือไม่ ช่วงหลายวันมานี้ ระหว่างที่ท่านอยู่ในตำหนักเย็น จิ้งเฟยผู้นั้นลำพองใจมากเพียงใด!”

“ของดี ๆ ที่แต่ละแคว้นส่งมาเป็นเครื่องราชบรรณาการ ฝ่าบาทต่างประเคนให้นางหมด

“อย่าหาว่าหม่อมฉันปากมากเลยนะเพคะ ขนาดตอนที่ท่านยังตั้งครรภ์โอรสรัชทายาทอยู่ ยังไม่ได้รับของพระราชทานมากมายขนาดนั้น

“แถมจิ้งเฟยยังขยันหาเรื่องให้คนอื่นหมั่นไส้ นำสิ่งของที่ฝ่าบาทพระราชทานให้มาแจกจ่าย ทำเช่นนี้ไม่เท่ากับว่านางโอ้อวดที่ตัวเองได้รับความโปรดปรานหรอกหรือ!​ แค้นนี้ ฮองเฮาอาจจะทนได้ แต่หม่อมฉันทนไม่ได้!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งอยู่บนตำแหน่งหลักอย่างรักษากริยาท่าทาง ดื่มชาไปพลาง ฟังหนิงเฟยพูดจนจบ

จากนั้น นางก็ชี้ประเด็นอย่างราบเรียบ

“เจ้าทนไม่ได้ จึงอยากให้ข้าออกแรง สั่งสอนหนิงเฟย?”

หนิงเฟยตระหนักได้ว่าถ้อยคำนี้เป็นการดูหมิ่น จึงรีบปฏิเสธ

“ไม่ใช่อย่างนั้น หม่อมฉันแค่คิดเหมือนกันกับท่าน รู้สึกไม่ชอบหน้า…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดตัดบทข้ออ้างของนาง

“ที่จิ้งเฟยได้รับความโปรดปราน เป็นเพราะความสามารถของจิ้งเฟย หากเจ้าคิดเหมือนกันกับข้าจริง ๆ ก็ควรเจียมตัว อย่าก่อเรื่อง”

หนิงเฟยยุยงต่อ

“ฮองเฮา หากจิ้งเฟยทำให้ลูกของท่านตายล่ะ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้นโดยพลัน มองมาที่นางด้วยสายตาเย็นเฉียบ

หนิงเฟยคิดว่าฮองเฮาสนใจเรื่องนี้ จึงรีบพูดต่อ

“หลี่เหม่ยเหรินที่ถูกสืบเจอผู้นั้น ตอนยังมีชีวิตอยู่เคยผูกมิตรกับจิ้งเฟย

“หม่อมฉันคิดว่า หลี่เหม่ยเหรินต้องรับคำสั่งมาจากจิ้งเฟยแน่ ๆ เพคะ

“มิเช่นนั้นหลี่เหม่ยเหรินจะทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร? ต่อให้นางฆ่าเด็กในท้องของท่านตาย ก็ไม่มีโอกาสได้รับความโปรดปรานอยู่ดี…”

ฟังมาถึงตรงนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนก็กล่าวเสียงเยือกเย็น

“หนิงเฟย คำพูดเปรียบเสมือนคมดาบ สามารถฆ่าคนให้ตายได้

“เจ้าเคลือบแคลงในตัวจิ้งเฟยเช่นนี้ มีหลักฐานเป็นชิ้นเป็นอันหรือไม่? หากไม่มี ข้าจะลงโทษเจ้าข้อหาใส่ร้ายผู้อื่น!”

แน่นอนว่าหนิงเฟยไม่มีหลักฐาน

นางแค่อยากปลุกปั่นทั้งสองคน

คิดไม่ถึงเลยว่าฮองเฮาจะใจเย็นถึงเพียงนี้ ไม่หลงกลเลยสักนิด

ในตอนนี้เอง ขันทีที่อยู่ข้างนอกก็ส่งเสียงดังฟังชัด

“ฝ่าบาทเสด็จ!”

เพียงชั่ววินาที สีหน้าของหนิงเฟยก็เปลี่ยนเป็นเรียบร้อยอ่อนหวาน เหมือนมายากลเปลี่ยนหน้ากากไม่มีผิด

เฟิ่งจิ่วเหยียนค่อนข้างรู้สึกละอายที่สู้ไม่ได้

“ถวายบังคมฝ่าบาท!” หนิงเฟยชิงเดินเข้าไปต้อนรับก่อน

นางไม่เคยมีโอกาสได้เจอฝ่าบาท ทว่าวันนี้สวรรค์กลับเห็นใจ

ทว่า…ฮองเฮาเพิ่งตื่นได้ไม่นาน ฝ่าบาทก็เสด็จมาหา เหมือนกับว่าตั้งใจรอให้ฮองเฮางีบหลับโดยเฉพาะ

เพียงชั่ววินาที หนิงเฟยก็รีบสลัดความคิดที่โผล่มาอย่างกะทันหันนี้ออกไป

ฝ่าบาททรงงานหนัก ไฉนเลยจะมีเวลาว่างมาอ้อมค้อมอย่างนั้น

เซียวอวี้ยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นว่าเหลียนซวงยังอยู่ จึงออกคำสั่งเสียงเย็นชาว่า

“เจ้าออกไปก่อน”

เหลียนซวง: ?

มีเรื่องอะไร ที่ไม่สามารถพูดต่อหน้านางได้อย่างนั้นหรือ?

หลังจากที่เหลียนซวงออกไป เซียวอวี้ก็ลุกขึ้นยืน อยู่ห่างจากเฟิ่งจิ่วเหยียนเพียงไม่กี่ก้าว

น้ำเสียงของเขาผ่อนปรนลงหลายส่วน

“สิ่งที่สำนักหอดูดาวหลวงกล่าวไว้ไม่เพียงพอที่จะทำให้เสด็จย่าสงบลงได้ ที่จิ้งเฟยได้รับสิทธิ์ในการช่วยดูแลหกตำหนัก เป็นเงื่อนไขที่เรากับเสด็จย่าตกลงกันไว้ เช่นนี้ ผู้อาวุโสเช่นนางถึงจะยินยอมให้เจ้าดำรงตำแหน่งฮองเฮาต่อไป เจ้าเข้าใจใช่ไหม?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเข้าใจความหมายอย่างอื่นที่เขาต้องการสื่อ จึงรีบพูดว่า

“หม่อมฉันเข้าใจ ไม่มีทางไม่พอใจอะไรจิ้งเฟยหรอกเพคะ”

ทว่า เซียวอวี้กลับไม่พอใจในคำตอบของนาง

ระหว่างคิ้วของเขาถึงขั้นประดับไปด้วยความโทสะเบาบาง

“เจ้าคิดว่าเรากำลังปกป้องจิ้งเฟย?”

เฟิ่งจิ่วเหยียน :แล้วมิใช่หรือ?

เซียวอวี้หงุดหงิดจนต้องแค่นยิ้มออกมา

เขารู้สึกจนใจกับนางอย่างมาก

สุดท้าย เขาก็พูดอย่างฟึดฟัดว่า

“เจ้านี่ไม่ต่างอะไรกับก้อนหินก้อนนั้นเลยสักนิด!”

เดิมทีเขาว่าจะไม่พูดอะไรมาก แต่บางอย่างมันอัดอั้นอยู่ในใจ เริ่มทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

วันนี้เขาจะพูดออกไปให้ชัดเจน!