แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 329

สุนัขสวรรค์กินดวงจันทร์ เป็นปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ

ในวังมีคำสั่งห้ามออกนอกบริเวณ เหล่าองครักษ์ลาดตระเวนจึงผ่อนปรนความเข้มงวดลง

เฟิ่งจิ่วเหยียนเห็นพลุส่งสัญญาณจากร้านรับจำนำผิงอัน คิดว่าพวกเขามีเรื่องสำคัญ จึงรีบออกไปอย่างรวดเร็ว

ครั้นเปิดประตูเข้าไปไม่ทันไร นางก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลก ๆ

ท่ามกลางความมืดมืด พลันมีกลิ่นหอมโชยเข้ามาในจมูกของนาง

ต่อมาไอสังหารก็รุกคืบเข้ามาใกล้

เฟิ่งจิ่วเหยียนคว้าจับข้อมือของคนผู้นั้นได้อย่างแม่นยำ แล้วใช้ฝ่ามือสกัดเอาไว้

ทว่าหลังจากนั้น คนผู้นั้นก็พลอยล้มลงในอ้อมกอดของนาง

ร่างกายนุ่มนวลอวบอิ่ม ทับบนตัวของนางโดยพลัน จะดันก็ดันไม่ออก

“น้องชายสุดที่รัก พี่สาวคิดถึงเจ้าจะตายแล้ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพ่นลมหายใจออกมาเงียบ ๆ

ปัญหามาหาแล้ว…

ชุยไป๋เปิดไฟ ภายในห้องพลันสว่างวาบ

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองเฟิ่งจิ่วเหยียน

เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนทรยศ หักหลังรองผู้นำพันธมิตร

เฟิ่งจิ่วเหยียนผลักหญิงสาวในอ้อมกอดออกไปอย่างไร้ความปราณี

หร่วนฝูอวี้ใช้มือค้ำคาง ริมฝีปากสีแดงระเรื่อภายใต้ผ้าคลุมขยับเผยอเล็กน้อย

“ไม่ได้เจอกันสามปีกว่า ร่างกายของสามีนับวันยิ่งกำยำขึ้นเรื่อย ๆ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ถนัดเรื่องรับมือหร่วนฝูอวี้

ผู้หญิงคนนี้มีพิษ

มีพิษจริง ๆ

นางสืบทอดวิชามาจากราชาพิษหนอนกู่แห่งหนานเจียง ตั้งแต่หัวจรดเท้ามีแต่พิษทั้งนั้น

“เจ้าตามหาข้าทำไม” เฟิ่งจิ่วเหยียนถามอย่างแข็งทื่อ

เนื่องจาก หร่วนฝูอวี้กำลังเสกงูเล่นอีกแล้ว

นางให้งูตัวนั้นเลื้อยบนแขน มือกุมจุดอ่อนของงูเอาไว้ มองมาที่เฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

“อย่ารำคาญกันนักสิ ข้ารู้น่า เจ้าไม่ชอบที่ข้าแก่กว่าเจ้าสามปี แต่เจ้าดูสิ…”

นางถอดผ้าคลุมหน้าออกด้วยมือข้างเดียว จนเผยให้เห็นใบหน้าเรียวเล็กเกลี้ยงเกลา

“ข้ายังสวยยังสาวเหมือนตอนนั้นหรือไม่? แบบนี้ สามารถหักล้างความต่างอายุสามปีได้ใช่หรือไม่?”

แค่เดาเฟิ่งจิ่วเหยียนก็พอจะรู้ เพื่อบำรุงดูแลผิวพรรณ หร่วนฝูอวี้ทรมานร่างกายตัวเองไปมากเพียงใด

ชุยไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินเช่นนั้น ก็ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ที่แท้แม่นางผู้นี้กับรองผู้นำพันธมิตรก็มีความสัมพันธ์เชิงแบบนี้นี่เอง

เฟิ่งจิ่วเหยียนตวัดสายตาอย่างเย็นชา ออกคำสั่งกับชุยไป๋ “เจ้ากลับห้องไปก่อน”

ชุยไป๋ไม่อยากพลาดเรื่องราว แต่เขากลัวว่ารองผู้นำพันธมิตรจะโกรธมากกว่า

หลังจากที่เขากลับไป หร่วนฝูอวี้ก็ยิ่งกำเริบเสิบสาน

“อย่ามองข้าด้วยสายตาแบบนั้นสิ มันเหมือนเจ้าอยากกินข้าอย่างไรอย่างนั้น แต่ว่า…ข้าเต็มใจให้เจ้ากินนะ”

นางยิ้มหวาน เสียงหัวเราะชวนรู้สึกขนลุก

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดตรง ๆ อย่างไม่ปิดบัง

“ข้าไม่เคยคิดเชิงชู้สาวกับเจ้า หร่วนฝูอวี้ ข้าชอบผู้ชาย”

ได้ยินเช่นนั้น หร่วนฝูอวี้กลับดูไม่ตกใจเลยสักนิด

คำพูดนี้ ซูฮ่วนเคยพูดกับนางแล้วในปีนั้น

นางยิ้มหวานเหมือนดอกไม้บานสะพรั่ง

“เหอะ ๆ …ข้ารู้อยู่แล้ว ก็แค่ชายรักชาย ข้าไม่ถือสาหรอก

“หากเจ้าไม่ได้รู้สึกกับข้า ข้าสามารถแต่งตัวเป็นบุรุษได้นะ”

นางดื้อรั้นจนกลายเป็นนิสัย ศีลธรรมทั่วไปก็เอานางไม่อยู่

ณ ตำหนักซินฮุ่ย

แม้นจะดึกมากแล้ว แต่จิ้งเฟยยังคงยุ่งอยู่

ชิวหงผู้เป็นสาวใช้มีอารมณ์คุกรุ่น

“พระนาง งานเลี้ยงฉลองพระชนมายุของฝ่าบาทกำลังจะมาถึง มีแต่ท่านที่ทุ่มเทจัดการอยู่คนเดียว ฮองเฮาถูกส่งเข้าตำหนักเย็น ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง ตอนนี้นางออกมาแล้ว หากท่านต้องส่งต่ออำนาจในการจัดงานให้นาง คุณงามความดีนี้จะไม่ถูกนางแย่งชิงไปหรือเพคะ?”

“บ่าวรู้สึกไม่คุ้มแทนท่านเหลือเกิน!”

จิ้งเฟยไม่ดูโกรธเลยสักนิด ยังคงมีท่าทางใจดีราวแม่พระ กล่าวเสียงนุ่มนวลว่า

“ในเมื่อฮองเฮากลับมาดำรงตำแหน่งหลักในวัง ก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้วมิใช่หรือ ข้าควรทำหน้าที่ของข้าให้เสร็จเรียบร้อย ก่อนที่จะส่งมอบหน้าที่ต่อ สิ่งใดพึงทำให้เสร็จก็ควรทำให้เสร็จ”

อีกอย่าง นางทำอะไรไปบ้าง ทุกคนในวังล้วนเห็นเป็นประจักษ์

หากเปรียบเทียบกับเรื่องงานเลี้ยงฉลองพระชนมายุแล้ว จิ้งเฟยกังวลว่าหลังจากฮองเฮาออกจากตำหนักเย็น จะได้รับความโปรดปรานอีกครั้งมากกว่า

ครั้งนี้ นางจะไม่ให้ฮองเฮาตั้งครรภ์โอรสรัชทายาทก่อนอีกเด็ดขาด…

เช้าวันรุ่งขึ้น

จิ้งเฟยส่งมอบเรื่องงานเลี้ยงให้ฮองเฮา

แค่เหลียนซวงเห็นเอกสารปึกสูง ก็รู้สึกปวดหัวแล้ว

“ฮองเฮา บ่าวรู้สึกว่า อยู่ในตำหนักเย็นยังจะดีกว่า ไม่เห็นต้องทำงานมากมายขนาดนี้”

ในตอนนี้ ซุนหมัวมัวก็เข้ามา

นางเป็นคนที่เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้ให้ไปส่งข่าวกับคนนอกวัง แต่ตัวนางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องราวที่แท้จริงเลยสักนิด

“ฮองเฮา ฮูหยินเฟิ่งฝากขนมมาให้ท่านเพคะ”

ซุนหมัวมัวรู้สึกเพียงตัวเองถูกใช้งานอย่างไม่เหมาะกับหน้าที่

ฮองเฮานี่ก็จริง ๆ ในวังไม่มีขนมอะไรอร่อยหรือไง? ถึงได้ชอบกินขนมที่ฮูหยินเฟิ่งทำนัก

หลังจากที่เฟิ่งจิ่วเหยียนบอกให้ซุนหมัวมัวออกไป ก็แบ่งขนมนั้นออกเป็นสี่ส่วน ข้างในมีตัวอักษรซ่อนไว้ เมื่อนำมาวางรวมกันจะได้เป็นจดหมายฉบับสมบูรณ์

จดหมายฉบับนี้มาจากชายแดนเหนือ

นางคิดว่าเป็นอาจารย์และอาจารย์หญิง หรือไม่ก็ซ่งหลีส่งมาให้ ทว่ากลับต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่านั่นเป็นลายมือของเวยเฉียง!