แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 331

การแต่งกายของราชทูตหนานเจียงแตกต่างจากแคว้นอื่น บุรุษจะมีรอยสักเป็นรูปสัญลักษณ์ทางความเชื่ออยู่บนใบหน้า สตรีจะมีผ้าคลุมหน้า และสวมเสื้อตัวสั้นเผยให้เห็นบั้นเอวเล็ก

พวกเขาเป็นชนเผ่าต่างถิ่น ชำนาญการเลี้ยงแมลงมีพิษ และมีธรรมเนียมปฏิบัติแปลกประหลาด ซึ่งไม่ค่อยเป็นที่ยอมรับในหลายแคว้น

ดูจากที่พวกเขาเข้ามาในท้องพระโรง ผู้คนพากันหลบหลีกแทบไม่ทัน บรรยากาศสรวลเสเฮฮาแต่เดิมพลันหยุดชะงัก สายตาที่ทอดมองไปแฝงด้วยการดูหมิ่นและการรังเกียจ

โดยเฉพาะสตรีที่เผยบั้นเอวผู้นั้น ช่างขัดต่อจารีตประเพณีเสียจริง!

“กระหม่อมถวายบังคมฮ่องเต้ฉี!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้นมอง ในดวงตาของนางพลันฉายแววความประหลาดใจแวบหนึ่ง

ในบรรดาราชทูตหนานเจียงมีสตรีเพียงคนเดียว

สตรีผู้นี้ก็คือหร่วนฝูอวี้ที่นางเพิ่งส่งกลับไปเมื่อสองวันก่อน!

หร่วนฝูอวี้อยู่ในชุดสีแดง ผ้าคลุมบนใบหน้าพลิ้วไหวไปตามสายลม ใบหน้าพิลาศล้ำดวงนั้นมองเห็นไม่ชัดเจน

ดวงตาของนางมีเสน่ห์ชวนหลงใหล ทำให้คนที่มองรู้สึกอ่อนระทวย งุนงง และคลั่งไคล้ขึ้นมาทันที

เหล่าบุรุษด้านหนึ่งก็ตำหนิว่านางไม่รู้จักกาละเทศะ แต่อีกด้านหนึ่งก็อดจ้องมองนางไม่ได้

สีหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนดูสงบนิ่งผิดปกติ นางไม่มองไปทางหร่วนฝูอวี้อีก

เซียวอวี้นั่งอยู่บนตำแหน่งสูง ท่าทางของเขาดูองอาจน่าเกรงขาม

“เชิญนั่ง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยายามไม่สบสายตากับหร่วนฝูอวี้ นางถือจอกสุราขึ้นมาและดื่ม

ทว่ากลับเห็นเซียวอวี้หันมาจ้องนางด้วยสายตาดุดัน

นางนึกสงสัยอยู่บ้างว่าเกิดสิ่งใดขึ้นหรือ?

เซียวอวี้มองไปยังจอกสุราในมือของนาง พร้อมเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงขรึม

“นั่นของเรา”

นางหยิบจอกสุราผิด

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้สติกลับมาจึงรีบวางจอกสุรากลับคืนในทันที

จากนั้นเซียวอวี้ยกจอกนั้นขึ้นมา และดื่มสุราที่เหลือจนหมด ทำเหมือนไม่ถือสาว่าปากของนางเพิ่งจะสัมผัสมัน

คำพูดยกยอของเหล่าราชทูตแต่ละถ้อยคำนั้น ล้วนกล่าวชื่นชมความแข็งแกร่งเกรียงไกรของแคว้นหนานฉี และการปกครองตามทำนองคลองธรรมของฮ่องเต้ฉี

เซียวอวี้ได้ยินคำพูดที่เหมือนเดิมเหล่านี้ เขาแค่รู้สึกว่าน่าเบื่อหน่าย

เห็นชัดว่าเป็นวันเกิดของเขา ทว่าต้องมาอยู่กับกลุ่มคนที่เสแสร้งโอนอ่อนผ่อนตามเหล่านี้

มันเสียเวลาอย่างยิ่ง!

อาหารมีหลากหลาย ทว่ารสชาติของอาหารกลับจืดชืด

เซียวอวี้เผลอนึกย้อนไปถึงวันเกิดตอนอายุสิบห้าปีของเขา สาวน้อยผู้หนึ่งมอบขนมเกาลัดให้กับเขาตอนอยู่นอกวัง

ดูเหมือนเขาจะไม่เคยได้กินขนมเกาลัดอันหอมหวานเช่นนั้นอีกเลย...

ราชทูตของแต่ละแคว้นพากันนำของขวัญมาถวาย เซียวอวี้พลันดึงสติกลับมา

เมื่อถึงคราวของหนานเจียง ราชทูตยื่นมือออกมาและชี้ไปที่หร่วนฝูอวี้ที่นั่งอยู่

“ฮ่องเต้ฉี สิ่งที่หนานเจียงเราต้องการถวาย นั่นคือสาวงาม…”

เมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกมา ผู้คนก็มีปฏิกิริยาที่แตกต่างกันไป

ราชทูตแคว้นอื่นต่างหัวเราะเยาะ

“ชนเผ่าเล็ก ๆ อย่างหนานเจียงช่างโง่เขลาจริง มีแคว้นใดบ้างไม่มีสาวงาม? พวกเขากลับตระหนี่ยกให้เพียงผู้เดียวเท่านั้น”

จิ้งเฟยมีท่าทีสงบนิ่ง

นางแปลงโฉมเท่านั้น ก็เป็นแค่ตัวปลอมมิใช่หรือ?

เซียวอวี้มองดูใบหน้าของหร่วนฝูอวี้ ในดวงตาเผยให้เห็นความหม่นหมอง

จากนั้นหร่วนฝูอวี้ยื่นมืออันอ่อนนุ่มทั้งสองข้างมาด้านหน้าทำเป็นเหมือนช่อดอกไม้ เมื่อนางหันกลับมา ตอนที่เผยให้เห็นใบหน้าอีกครั้ง นางพลันเปลี่ยนเป็นฮองเฮา!

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน

มายากลนี้เหมือนจริงมาก ๆ!

เฟิ่งจิ่วเหยียนถือจอกสุรา คิ้วของนางขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

หลังจากนั้นเพียงชั่วพริบตา หร่วนฝูอวี้ก็เปลี่ยนกลับมาเป็นตนเอง และแสดงความเคารพต่อเซียวอวี้อีกครั้ง

“หม่อมฉันมีความสามารถเพียงน้อยนิด”

ราชทูตหนานเจียงเอ่ยถามอย่างคาดหวัง

“ฮ่องเต้ฉี ของขวัญชิ้นนี้ท่านพอพระทัยหรือไม่?”

เซียวอวี้กลับมองไปทางคนข้างกาย

“ฮองเฮา เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

หลังจากพูดจบ เขาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงขรึม โดยใช้ระดับเสียงที่ได้ยินแค่พวกเขาสองคนว่า: “ช่วยเราปฏิเสธที”

เฟิ่งจิ่วเหยียน: ?

สุดท้ายแล้วเรื่องที่ทำให้ผู้อื่นขุ่นเคืองใจก็ปล่อยให้นางเป็นคนทำ?

หร่วนฝูอวี้มองมาทางนางเช่นกัน ทันใดนั้นสายตาทั้งคู่ก็ประสานกัน...