แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 332

หร่วนฝูอวี้มองฮองเฮาหนานฉีที่อยู่ในตำแหน่งสูงอย่างพินิจพิเคราะห์

ฮองเฮาผู้นี้ทำให้นางรู้สึกเหมือนเคยพบกันมาก่อน

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันหน้าไปมองเซียวอวี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ท่าทางของเขาดูเฉยเมย ราวกับว่านั่งเฉย ๆ รอดูเสือต่อสู้กันจากบนภูเขา

ราชทูตหนานเจียงกลับทอดสายตามายังฮองเฮา

“ฮองเฮา ท่านคิดว่าสตรีผู้นี้เป็นเช่นไร?”

เหล่าพระสนมพากันมองมาทางเฟิ่งจิ่วเหยียน ในความเห็นส่วนตัว พวกนางหวังว่าฮองเฮาจะปฏิเสธราชทูตหนานเจียงผู้นี้

สตรีในวังหลวงนั้นมีมากพอแล้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนย้อนถามราชทูตด้วยท่าทีเคร่งขรึม

“ข้าเห็นแล้วรู้สึกชอบใจ แต่ให้นางมาเป็นบ่าวรับใช้ข้า จะไม่ทำให้นางลำบากใจหรือ?”

แววตาของราชทูตหนานเจียงพลันเปลี่ยนไป

บ่าวรับใช้?

พวกเขาไม่ได้หมายความเช่นนั้น!

เมื่อหร่วนฝูอวี้ได้ยิน นางก็ยกยิ้มมุมปาก

หากเทียบกับฮ่องเต้ฉีผู้นั้น นางชอบฮองเฮาผู้นี้มากกว่า

จะพูดอย่างไรดี รู้สึกตรงใจอย่างมาก

ราชทูตหนานเจียงยังคงตรึกตรอง

การมอบหร่วนฝูอวี้ให้กับฮ่องเต้ฉีก็เพื่อให้นางทำลายชะตากรรมของหนานฉี และลอบสังหารจักรพรรดิอย่างเงียบ ๆ

หากนางเป็นบ่าวรับใช้ของฮองเฮา นางจะทำเรื่องนี้สำเร็จได้อย่างไร?

เขารีบเอ่ยแก้ไข

“ฮองเฮา กระหม่อมต้องการมอบสตรีผู้นี้ให้กับฝ่าบาท”

เฟิ่งจิ่วเหยียนทำท่าดูเหมือนเพิ่งจะเข้าใจ

“ที่แท้ข้าก็เข้าใจผิด

“ว่าแต่ข้าเคยได้ยินว่าหนานเจียงนิยมการมีคู่ครองคนเดียว ไม่สมรสกับคนต่างเผ่า สตรีหนานเจียงยิ่งไม่แบ่งปันสามีกับหญิงอื่น เรื่องเหล่านี้จริงหรือไม่?”

ทุกคนในที่นี้ก็เคยได้ยินเกี่ยวกับธรรมเนียมเหล่านี้

ราชทูตจากหนานเจียงไม่อาจโกหกได้ เขาพยักหน้า “จริงพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเค้นถามอย่างใจเย็น

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แม้ฝ่าบาทของเราจะยินดีรับของขวัญชิ้นนี้ไว้ แต่ก็ลำบากใจเช่นกัน

“อันที่จริงนับตั้งแต่รัฐเหลียงพ่ายแพ้ต่อหนานฉี และกลายเป็นรัฐบริวาร ระยะนี้มีข่าวลือมากมายในหลายแคว้นว่า หนานฉีเราเป็นแคว้นที่โหดเหี้ยมร้ายกาจ รังแกเฉพาะผู้ที่อ่อนแอ

“หากวันนี้ฝ่าบาทเราฝ่าฝืนธรรมเนียมของหนานเจียงพวกเจ้า จะทำให้ผู้คนนับล้านของหนานเจียงขุ่นเคืองใจ หนานฉีเรากลัวว่าจะถูกแคว้นอื่นประนามได้”

คำพูดเหล่านี้ทำให้ราชทูตหนานเจียงถึงกับพูดไม่ออก

ที่จริงสิ่งที่ฮองเฮาหนานฉีเอ่ยเมื่อครู่เป็นการเอ่ยปฏิเสธโดยทางอ้อมแล้ว

ในความเป็นจริงแล้ว นอกจากหนานเจียงจะไม่สมรสกับต่างชนเผ่าแล้ว พวกเขายังนิยมการสมรสในหมู่เครือญาติเพื่อความบริสุทธิ์ทางสายเลือดอีกด้วย

อันที่จริงหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาค่อย ๆ ตระหนักว่าเด็กที่เกิดจากหมู่เครือญาตินั้นจะมีอายุสั้นและไม่สมประกอบ

ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มสมรสกับชนเผ่าอื่น

ทว่าธรรมเนียมของบรรพบุรุษยังคงอยู่ การแอบฝ่าฝืนอย่างลับ ๆ ก็เป็นเรื่องหนึ่ง การขัดขืนต่อหน้าอย่างเปิดเผยก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม ฝ่ายอนุรักษ์นิยมในชนเผ่ายังคงเป็นผู้มีอำนาจ

หลังจากหายใจเข้าออกหลายอึดใจ ราชทูตจึงเอ่ยแบบเลยตามเลยว่า

“ฮองเฮา หากสตรีผู้นี้ทำให้ฮ่องเต้ทรงพอพระทัยได้ ก็แสดงว่านางจะไม่ใช่สตรีหนานเจียงของเราอีกต่อไป แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามธรรมเนียมของหนานเจียง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามต่ออีกว่า

“ราชทูตตัดสินใจเช่นนี้ พ่อแม่ของแม่นางผู้นี้จะคิดเช่นไร?”

ราชทูตเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจว่า

“เรื่องนี้ฮองเฮาทรงมิต้องกังวล สตรีผู้นี้ไม่มีพ่อแม่”

ทว่าฮองเฮาผู้นี้ช่างน่าสนใจ

นางถือว่าไม่ได้มาพระราชวังหนานฉีโดยเปล่าประโยชน์

......

หลังจากงานเลี้ยงดำเนินไปได้สักพัก ราชทูตแคว้นซีหนี่ว์ก็ยืนขึ้น

แคว้นซีหนี่ว์นี้มีสตรีมากกว่าบุรุษ ดังนั้นตั้งแต่จักรพรรดิไปจนขุนนาง กระทั่งทหารในกองทัพ ทั้งหมดล้วนเป็นสตรีที่ดำรงตำแหน่ง

ราชทูตที่เข้ามาในวังวันนี้ก็เป็นสตรีเช่นกัน พวกนางสวมเครื่องแบบทางการสีขาวที่มีความเป็นเอกลักษณ์

นางแสดงความเคารพ

“ฮ่องเต้ฉี แคว้นของท่านเพิ่งแต่งตั้งแม่ทัพหญิงผู้หนึ่ง ฝ่าบาทของเราทรงปีติยินดีอย่างยิ่ง สตรีหนานฉีสามารถรบทัพจับศึก และสร้างผลงานได้ ดังนั้นจึงนำของขวัญล้ำค่ามามอบให้กับแม่ทัพน้อยเมิ่งโดยเฉพาะ”

เหล่าขุนนางเพิ่งสังเกตว่าเฉียวม่อไม่ได้อยู่ที่นี่

พวกเขาจึงนึกขึ้นได้ว่า นางเป็นองครักษ์รักษาประตู มีหน้าที่สำคัญในการเฝ้าประตู หากไม่ถูกเรียกตัวเป็นกรณีพิเศษ นางไม่สามารถหยุดปฏิบัติงานโดยพลการ

ราชทูตของแคว้นซีหนี่ว์เอ่ยต่อ

“ข้าได้ยินว่าแคว้นท่านค้นพบเหมืองหินเซวียนอิง ฮ่องเต้ฉีโปรดประทานให้แคว้นข้าน้อยบ้างได้หรือไม่?”

แววตาของเซียวอวี้เยือกเย็น

ไม่ทันไรก็เริ่มขอแล้วหรือ...

ราชทูตของแคว้นอื่นเมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขาก็แย่งกันลุกขึ้นยืน

“ฮ่องเต้ฉี หินเซวียนอิงเป็นของวิเศษ ราชทูตของแคว้นซีหนี่ว์เอ่ยขอแล้ว กระหม่อมก็อยากจะขอหยิบยืมสิ่งที่จะสร้างความรุ่งเรื่องนี้เช่นกัน!”

“ฮ่องเต้ฉี ท่านมิควรลำเอียงเลือกที่รักมักที่ชัง!”

“ฮ่องเต้ฉี แคว้นเรายินดีที่จะนำดินประสิวมาแลกเปลี่ยนในน้ำหนักเท่ากัน!”

เหล่าราชทูตเอะอะวุ่นวายราวกับสุนัขแย่งซาลาเปาเนื้อ เหล่าขุนนางหนานฉีได้ยินก็พากันโมโห

เหตุใดต้องให้หินเซวียนอิงของหนานฉีแก่พวกเขา!

นั่นไม่เท่ากับทำให้พวกเขาสามารถหลอมอาวุธ และหันมาโจมตีหนานฉีหรอกหรือ?