แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 341

ในระยะเวลาเพียงสั้น ๆ ไม่กี่วัน เฉียวม่อสูญเสียข้ารับใช้ของตนเองไปถึงสามคน

นางรู้ดีว่าคนเหล่านั้นจักต้องพบเจอกับความโชคร้ายมากกว่าเรื่องดีอย่างแน่นอน

ความแค้นนี้นางมิอาจกล้ำกลืนมันลงไปได้!

ศิษย์พี่คิดว่า กำจัดคนของนางไปได้สามคนแล้ว นางจักไม่มีคนอื่นให้ใช้การอีกหรืออย่างไร?

เฉียวม่อใช้แรงบีบถ้วยชาจนมันแตกคามือ แววตาพลันเต็มไปด้วยกลิ่นอายฆ่าฟันอย่างรุนแรง...

สองวันต่อมา

ฮูหยินเฟิ่งพาลูกสะใภ้ไปถวายเครื่องหอมที่วัดอยู่นาน มิกลับมาเสียที

นายท่านเฟิ่งจึงนึกเป็นกังวลและไม่สบายใจยิ่งนัก ยิ่งเหตุการณ์ที่เวยเฉียงถูกลักพาตัวไปทำร้ายยังฝังใจพวกเขามาจนถึงทุกวันนี้

นายท่านเฟิ่งเป็นกังวลว่าฮูหยินและลูกสะใภ้ของตนเองจักถูกพวกโจรจับไปด้วยเช่นกัน จึงรีบร้อนเรียกพ่อบ้านมาในทันที

“รีบส่งข่าวไปหาคุณชายใหญ่ให้รีบกลับมาที่จวนเสีย! เร็วเข้า!”

จากนั้นไม่นาน เฟิ่งเหยียนเฉินก็กลับเข้ามา

เมื่อได้ยินว่าทั้งมารดาและฮูหยินของตนเองหายตัวไปนั้น ภายในใจเขารู้สึกตื่นตระหนกยิ่งนัก

“เกิดเรื่องนี้ขึ้นได้อย่างไร? หายตัวไปนานเท่าใดแล้ว? เหล่าองครักษ์ที่ติดตามตัวไปด้วยเล่า?”

นายท่านเฟิ่งกัดฟันกล่าวออกมา

“ข้าสั่งให้เจ้ากลับมาเพื่อที่จะช่วยกันคิดหาทางออก เจ้าเอ่ยถามมากมายเช่นนี้ ข้าจักไปหาคำตอบจากที่ใดมาให้เจ้ากัน!”

เฟิ่งเหยียนเฉินเผยสีหน้าเย็นชาออกมาในทันที เมื่อรู้ว่าบิดาเองก็รู้สึกร้อนใจไม่แพ้กันนั้น จึงมิคิดเอ่ยอันใดให้เรื่องราวบานปลายอีก

“พวกนางไปที่วัดอารามใด ท่านคงรู้ดีกระมัง!”

“นี่... นางเคยเอ่ยออกมาอยู่ ทว่า ข้าลืมไปแล้ว” นายท่านเฟิ่งนึกละอายใจยิ่งนัก

พลางหันมาแก้ต่างให้กับตัวเองว่า “ข้าก็มีงานในราชสำนักมากมายติดพัน จักเอ่ยถามให้มากความไปทำไม เจ้าก็เช่นกัน ฮูหยินของเจ้าไปที่ใด เจ้ามิรู้เลยหรือ?”

เฟิ่งเหยียนเฉินพลันอดไม่ได้ ก่อนจะหันไปตอบโต้ด้วยท่าทีโกรธเกรี้ยว

“ท่านพ่อ! ช่วงนี้งานราชการมีมากมายนัก ข้ามิได้กลับจวนมาสามวันแล้ว! ท่านมิรู้เรื่องเลยหรือ?”

รั้งรอเช่นนี้ต่อไปหาใช่ทางออกไม่ เฟิ่งเหยียนเฉินจึงขี่ม้าออกไปตามหาคนในทันที

วัดอารามที่มารดาของเขาชอบไปนั้น มีเพียงสองที่เท่านั้น

เฟิ่งเหยียนเฉินลัดเลาะตามหาไปทั่ว ไม่แน่ว่าพวกนางอาจจะแค่หลงทางก็เป็นได้...

นายท่านเฟิ่งเองก็มิวางใจ เมื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงตัดสินใจส่งข่าวไปบอกฮองเฮา

บุตรสาวของเขามีเส้นสายในยุทธภพมากมายนัก เกรงว่าหาให้นางช่วยตามคนแล้ว ย่อมว่องไวกว่าเฟิ่งเหยียนเฉินเป็นเท่าตัว

ดังนั้นนายท่านเฟิ่งจึงรีบไปสั่งการพ่อบ้านในทันที

“ไป ไปเรียกตัวอู๋...อู๋ไป๋ใช่หรือไม่ ไปเรียกเขามาหาข้าที!”

……

ตำหนักหย่งเหอ

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่มีท่าทีเคร่งขรึมนั้น

“ตั้งแต่เมื่อใด”

เหลียนซวงร้อนใจยิ่งนัก “เมื่อครู่เพคะ พี่อู๋ส่งจดหมายมา ฮองเฮาเพคะ พวกเราควรจะทำเช่นไรดีเพคะ ทั้งฮูหยินและฮูหยินน้อย...”

เกรงว่าเหตุการณ์จักเหมือนการลักพาตัวไปของคุณหนูเวยเฉียงในปีนั้น

“รีบตามหาคนก่อนเป็นสำคัญ” เฟิ่งจิ่วเหยียนเขียนลงไปบนจดหมายด้วยความรวดเร็ว

ในขณะเดียวกัน

ด้านนอกจวนตระกูลเฟิ่ง

เฉียวม่อที่ได้เวรพักผ่อนนั้น กำลังนั่งอยู่ที่แผงขายเกี๊ยว พลางลอบสังเกตการณ์พ่อบ้านที่เข้าเข้าออกออกจวนตระกูลเฟิ่ง

เมื่อกลับมาถึงจวนตระกูลเฟิ่งนั้น เฟิ่งเหยียนเฉินก็คอยอยู่ดูแลฮูหยินของตนเองอยู่นาน พลางเอ่ยปลอบใจด้วยความอ่อนโยน

ฮูหยินน้อยสกุลโจวนั้นเป็นบุตรสาวจากตระกูลที่มั่งคั่ง ทั้งยังได้รับการฟูมฟักเลี้ยงดูเป็นอย่างดีมาตั้งแต่เล็กจนโต

นางจักเคยพบเจอเรื่องราวที่น่าหวาดกลัวเช่นนี้ได้อย่างไร ภายในใจจึงรู้สึกหวาดกลัวและระแวงยิ่งนัก

หลังจากที่ฮูหยินหลับแล้วนั้น เฟิ่งเหยียนเฉินจึงได้มาพบกับนายท่านเฟิ่ง

“ท่านพ่อ ท่านช่วยบอกข้าได้หรือไม่ ว่าอู๋ไป๋คือผู้ใด?”

ออกตามหามารดาและฮูหยินที่หายตัวไปของเขาได้ว่องไวเช่นนี้ ย่อมมิใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

แน่นอนว่า นายท่านเฟิ่งย่อมมิอาจบอกความจริงออกไปได้

“อู๋ไป๋หรือ? เขาก็เป็นองครักษ์ธรรมดาเท่านั้น เจ้าจักถามไปทำไมกัน?”

“มิมีอันใดขอรับ เพียงแค่รู้สึกว่าเขา... ช่างเถอะ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการตามหาตัวพวกโจรเหล่านั้นให้พบ เพื่อป้องกันมิให้พวกมันไปทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้กับผู้ใดอีก”

นายท่านเฟิ่งได้แต่ปาดเหงื่อบนหน้าผากของตน

หลังจากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นมานั้น เขาก็นึกตกใจเช่นเดียวกัน

ภายในวังหลวง

ตำหนักหย่งเหอ

เหลียนซวงเข้ามารายงานต่อเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข

“ฮองเฮาเพคะ พบตัวฮูหยินและฮูหยินน้อยแล้วเพคะ! พวกนางหาได้เป็นอันตรายใด ๆ ไม่”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมิคิดว่าเรื่องราวจักจบได้อย่างง่ายดายเช่นนี้

ใบหน้าของนางราวกับมีน้ำค้างในยามวสันตฤดูปกคลุมอยู่ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“เรียกตัวเมิ่งเฉียวม่อเข้าวัง!”