แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 344

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่คิดว่าตนเองฟังผิดไปนั้น

นางคือฮองเฮา

ทว่า หร่วนฝูอวี้คิดจะทำร้ายนางเมื่อใดกัน?

ผู้ที่หร่วนฝูอวี้ต้องการจะลอบสังหารคือเซียวอวี้ต่างหาก!

เฟิ่งจิ่วเหยียนวางไหสุราในมือลง ก่อนจะจ้องมองไปที่เซียวอวี้ พลางเอ่ยถามว่า

“ท่าน แน่ใจหรือ?”

เรียวคิ้วของเซียวอวี้พลันขมวดเข้าหากันในทันที

ซูฮ่วนผู้นี้ มิได้กล่าวว่าตนเองสอบถามเรื่องราวทั้งหมดแล้วงั้นหรือ

เซียวอวี้ที่มีการเตรียมการมาก่อนแล้วนั้น พลันหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งขึ้นมา

ด้านในเป็นแมงมุมพันร่างที่พวกเขาพบเจอภายในตำหนักหย่งเหอคืนนั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกงุนงงยิ่งนัก

หร่วนฝูอวี้จักสังหารคนนั้น นางฆ่าหนึ่งคน แถมอีกคนขึ้นมาเมื่อใดกัน!

อีกทั้ง เซียวอวี้พบแมงมุมพันร่างในตำหนักหย่งเหอได้อย่างไร?

จู่ ๆ เฟิงจิ่วเหยียนก็จำได้ในทันที งานเลี้ยงวันเกิดของเขาในคืนนั้น เขาเคยเรียกนางไปที่ตำหนักจื่อเฉิน

หรือว่าจะเป็นตอนนั้นกัน...

ดวงตาของเซียวอวี้ที่พาดผ่านไปด้วยความเย็นชานั้น ราวกับว่าเรื่องนี้มิอาจหารือเจรจาต่อไปได้อีก

หลังจากที่เฟิ่งจิ่วเหยียนสงบสติอารมณ์ของตนเองแล้ว

“สืบเรื่องต้องให้ลึกถึงตอ นั่นคือสงครามชายแดนระหว่างสองแคว้น”

เซียวอวี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เขาหาได้พูดตัดบทเฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ หากแต่ปล่อยให้นางกล่าวต่อไป

หลังจากทราบถึงสาเหตุที่แท้จริงแล้วนั้น สายตาของเซียวอวี้พลันเจือไปด้วยความเคร่งขรึม ก่อนจะปล่อยรังสีฆ่าฟันออกมา

สถานการณ์ชายแดนใต้ในยามนี้ เป็นเช่นนี้หรือ?

ผู้คนที่อยู่ใต้ล่าง แท้จริงแล้วกำลังก่อคลื่นใต้น้ำอยู่!

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยเกลี้ยกล่อมออกมา

“ชาวหนานเจียงนั้น ต่างก็มีชีวิตทำมาหากินอย่างสงบสุข หาได้คิดใฝ่หาศึกสงครามไม่ หากว่าสามารถแก้ปัญหาระหว่างความบาดหมางที่ชายแดนได้แล้วไซร้ พวกเขาย่อมมิมีทางก่อปัญหาให้พวกเราชาวหนานฉีอย่างแน่นอน

“หร่วนฝูอวี้เอง ก็เพียงทำหน้าที่ตามที่ตนเองได้รับมอบหมายมาเท่านั้น โทษทัณฑ์ในครานี้หาได้ถึงตายไม่

“เชิญฝ่าบาท เห็นแก่ที่นางได้ทำประโยชน์ช่วยปราบปรามจอมมารเหล่านั้น ปล่อยนางไปสักครั้ง”

เซียวอวี้หาใช่คนที่ไร้เหตุผลไม่ ความผิดนี้อย่างไรก็เป็นของกองกำลังหนานฉี

เซียวอวี้พลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเคร่งขรึม

“นับว่าเจ้าโชคดีที่ฮองเฮามิได้รับบาดเจ็บอันใด จากนี้ เจ้าจงจัดการสตรีของตนเองให้ดี”

พูดจบ เซียวอวี้พลันลุกขึ้นยืนก่อนจะจากไป

เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ลุกขึ้นยืนตามเขาเช่นกัน

แววตาของนางเต็มไปด้วยความเฉยเมย หากแต่เอ่ยถามอะไรบางอย่าง

นางเอ่ยขึ้นมาด้วยความเร็วไวอย่างไม่มีปี่ไม่ขลุ่ยว่า

“ได้ยินมาว่า ฮองเฮาหาได้เป็นที่โปรดปรานไม่”

เฟิ่งจิ่วเหยียน:?

ดวงตาของหร่วนฝูอวี้พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว เมื่อนางตกอยู่ในอาการโกรธเกรี้ยว

“ข้าเห็นทุกอย่างหมดแล้ว! ท่านกับเขาอยู่ในห้องนี้เพียงแค่สองต่อสอง! พวกท่านทำอะไรกัน!”

ยิ่งเฟิ่งจิ่วเหยียนฟังวาจาที่นางเอ่ยออกมามากเท่าใด ก็รู้ว่าเรื่องราวเริ่มจะเลยเถิดออกไปมากขึ้นเรื่อย ๆ

นางจึงตัดสินใจเอ่ยตัดบทออกมาในทันที

“เจ้ากำลังคิดเรื่องไร้สาระอะไรอยู่กัน เป็นเพราะเรื่องของเจ้า ข้าถึงต้องเชิญเขามาหารือที่ลับตาคนเช่นนี้ ฮ่องเต้ทรงตอบตกลงแล้ว ว่าจะจัดการเรื่องชายแดนทั้งสองแคว้นให้อีกด้วย…”

“ถึงแม้จะเป็นเพราะเรื่องนี้ แต่พวกท่านทั้งสองย่อมต้องมีความสัมพันธ์ต่อกันอย่างแน่นอน!”

หร่วนฝูอวี้มั่นใจในเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง

นางเอ่ยออกมาด้วยท่าทีมั่นใจมากว่า

“มิเช่นนั้น ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าลอบสังหารเขา? ทั้งยังมีรอยฟันบนข้อมือของท่านอีก…”

หร่วนฝูอวี้ยกข้อมือของเฟิ่งจิ่วเหยียนที่ถูกกัดขึ้นมา

ถึงแม้ว่าหลายวันที่ผ่านมารอยฟันเหล่านั้นจักหายไปแล้วก็ตาม

“แต่เล็กจนโตข้าล้วนแต่จดจำลักษณะและรอยกัดของแมลงมีพิษต่าง ๆ ได้มากมาย ขอเพียงแค่ได้เห็นผ่านตาย่อมจำได้ไม่ลืม แต่รอยฟันบนข้อมือของท่านนั้น หาใช่รอยฟันของสุนัขไม่ ข้าลองคาดคะเนจากสายตาของตนเองแล้ว มันคือรอยฟันของฮ่องเต้สุนัขผู้นั้น!

“ซูฮ่วน เจ้าบอกความจริงกับข้ามาเสีย ที่เจ้าหายตัวไปนานถึงสามปี เป็นเพราะเจ้าไปเป็นชายบำเรอให้ฮ่องเต้สุนัขผู้นั้นใช่หรือไม่?”

เฟิ่งจิ่วเหยียน:!

ชายบำเรอ?

นาง?