แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 355

ย่ำสนธยามาเยือน องค์หญิงใหญ่ได้พบกับสตรีนางหนึ่งระหว่างทาง

สตรีนางนั้นดูไม่เหมือนกับเป็นคนในวังเลย

นางกำลังเร่งรีบไปที่ห้องทรงพระอักษร จึงมิได้เห็นคนผู้นี้อยู่ในสายตา

ทว่าอีกฝ่ายกลับเข้ามาคำนับทักทายนาง ก่อนจะกล่าว

“หม่อมฉันเมิ่งเฉียวม่อ ถวายบังคมองค์หญิงใหญ่”

องค์หญิงใหญ่พลันตัวแข็งทื่อ จากนั้นก็มองดูคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

ความคิดของนางย้อนกลับไปในปีนั้น...

ครั้งแรกที่นางเดินทางถึงแคว้นต้าเซี่ย ฮ่องเต้ผู้เฒ่าทรงโปรดปรานนางมาก

ทว่าในเวลาไม่ถึงสองเดือน เขาก็เปลี่ยนไปโปรดปรานคนใหม่

ในพระราชวัง หากมิได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ และไม่รู้วิธีสร้างเส้นสายกับผู้อื่น ผลลัพธ์นั้นสามารถจินตนาการได้เลย

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ นางต้องทรมานแสนสาหัสจากความอัปยศนานัปการ

ในภายหลัง นางทนไม่ไหวอีกแล้ว จึงลงมือสังหารนางสนมรักของอดีตฮ่องเต้ แล้วหลบหนีออกจากแคว้นต้าเซี่ยโดยมีองครักษ์คนสนิทให้การอารักขา

นางรู้ว่าการกระทำวู่วามของตน อาจจะเป็นภัยต่อแคว้นหนานฉี

ทว่าในยามนั้นนางแค่อยากจะมีชีวิตรอดต่อไป

หลังจากหลบหนีไปถึงชายแดนเหนือ นางก็ถูกคนของฮ่องเต้ผู้เฒ่าจับตัวได้

คำสั่งที่พวกเขาได้รับคือ ให้สังหารนางอย่างลับ ๆ

ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายของนางนั้น เมิ่งสิงโจวพลันปรากฏตัวขึ้นมา

เขาช่วยชีวิตนางไว้ ทั้งยังออกหน้าเจรจากับต้าเซี่ยแทนนางด้วย บอกว่าจะส่งนางกลับไปที่ชายแดนต้าเซี่ยด้วยตนเอง

เขาเป็นคนเงียบขรึม กระนั้นก็ทำให้ผู้คนรู้สึกอยากจะเข้าใกล้อีกสักนิด

ในระยะเวลาครึ่งเดือนสั้น ๆ ที่ได้อยู่ร่วมกันนั้น ครั้งหนึ่งนางรู้สึกเสพติดไปกับการดูแลที่อ่อนโยนของเขา

ในวันที่ต้องแยกจากกันนั้น เขาเอ่ยกับนาง——“องค์หญิงได้สร้างคุณูปการให้แก่แคว้นหนานฉี ตลอดสองปีที่ผ่านมานี้ท่านได้ช่วยให้หนานฉีได้พักหายใจและปรับปรุงประสิทธิภาพ ท่านจะต้องได้เห็นวันที่หนานฉีรุ่งโรจน์วันนั้นอย่างแน่นอน”

ความรุ่งโรจน์นั้น วันนี้นางก็ได้เห็นแล้ว

เพียงแต่นางไม่คาดคิดเลยจริง ๆ ว่าแม่ทัพน้อยผู้ที่รูปงามและห้าวหาญในใจของนางผู้นั้น แท้จริงจะเป็นสตรี

นางจินตนาการถึงใบหน้าของเขานับครั้งไม่ถ้วน และทุกอย่างได้จบลงที่นี่

ถึงเวลาตื่นจากความเพ้อฝันแล้ว

องค์หญิงใหญ่มองดูเมิ่งเฉียวม่อที่อยู่ตรงหน้า ความรู้สึกนั้นเหลือแต่ความซาบซึ้งในใจเท่านั้น

“แม่ทัพน้อย จากกันนานสองสามปีแล้ว เจ้ายังจำองค์หญิงผู้นี้ได้หรือ?”

เฉียวม่อไม่รู้เรื่องในอดีตระหว่างองค์หญิงใหญ่กับศิษย์พี่

การที่นางได้รับการอภัยโทษปล่อยตัวจากเรือนจำนั้น ได้ยินมาว่าเป็นองค์หญิงใหญ่ที่ทูลขอความเมตตาแทน

เดิมคิดว่าองค์หญิงใหญ่เห็นแก่ความสามารถของนาง จึงตั้งใจเข้าวังมาเพื่อแสดงความขอบคุณ และถือโอกาสสมานไมตรีกับองค์หญิงใหญ่ กลับคิดไม่ถึงว่าจะเป็นเพราะศิษย์พี่...

ในใจของเฉียวม่อโกรธเคือง ทว่าภายนอกดูค่อนข้างสงบนิ่ง

นางเอ่ยอย่างแย้มยิ้ม “ย่อมจำได้แน่นอน”

แววตาขององค์หญิงใหญ่เต็มไปด้วยความนับถืออย่างสูง

“น่าเสียดายที่วันนี้ก็มืดค่ำมากแล้ว พรุ่งนี้ค่อยเข้าวังใหม่ แล้วพวกเรามาสนทนาเรื่องราวในอดีตกันเถอะ”

เฉียวม่อพยักหน้ารับคำ นัยน์ตาซุกซ่อนด้วยแผนการ

เป็นโอกาสดีที่จะได้กลับไปสอบถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างองค์หญิงใหญ่กับศิษย์พี่ และนางสามารถหาผลประโยชน์ได้อย่างไร

……

“เหตุใดนางจะต้องหลบหน้าข้าด้วย หรือว่ามีเรื่องที่มิอาจบอกใครได้กระมัง?”

เซียวอวี้มองตามสายตาที่จับจ้องไปยังห้องด้านในของนาง

เมื่อครึ่งชั่วยามที่แล้ว เขาเพิ่งเข้าไปดู พบว่าฮองเฮายังหลับสนิทอย่างสบายใจ ฟ้าผ่าก็ไม่ไหวติง

“ท่านตามหานางมีธุระอันใดกัน”

องค์หญิงใหญ่จับจ้องมองเขา คำพูดจริงจังแฝงความหมายลึกซึ้ง

“อาอวี้ ท่านเป็นถึงฮ่องเต้ สมควรให้ความสำคัญในเรื่องของศีลธรรม

“ห้องทรงพระอักษรเป็นสถานที่สำหรับให้ท่านสะสางราชกิจ จักปล่อยให้สตรีพำนักอยู่ได้อย่างไร?

“ฮองเฮามีจิตใจไม่ซื่อตรง สมควรถูกลงโทษ”

เซียวอวี้มุ่นคิ้วเบา ๆ

เขามีความรู้สึกว่าองค์หญิงใหญ่คงเกิดความเข้าใจผิดอะไรแล้ว

ทว่ามันยากที่เขาจะอธิบาย

หากพูดไปว่าฮองเฮานอนหลับอยู่ในห้องทรงพระอักษรตลอดทั้งบ่าย ผู้ใดจะเชื่อ?

อีกทั้ง เขาไม่ชอบให้ผู้อื่นมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขา โดยเฉพาะเรื่องราวที่เกิดขึ้นในห้องทรงพระอักษรแห่งนี้

แม้แต่เสด็จพี่หญิงที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเขา ก็ยังถือว่าล้ำเส้น

“ฮองเฮาเป็นคนดีมาก” เซียวอวี้เปิดปากเอ่ยอย่างเรียบเรื่อย

“นางเป็นคนดี? อาอวี้ ท่านไม่เห็นจริง ๆ หรือว่าคดีที่แม่ทัพน้อยเมิ่งแทงนางบาดเจ็บนั้นมีข้อสงสัยมากกมาย? นางใส่ร้ายขุนนางที่ภักดี...”

ทันใดนั้น ประตูห้องด้านในก็ถูกเปิดออก

เซียวอวี้และองค์หญิงใหญ่หันไปมองตามเสียงนั้น ก็ได้เห็นฮองเฮาเดินออกมาพร้อมอาภรณ์ที่เรียบร้อยทรงเกียรติ