แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 362

สีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนเงียบสงบ หายใจหนักเล็กน้อย

นางกำหมัดในแขนเสื้อไว้แน่น ตอบอย่างนอบน้อม

“เพคะ”

เหลียนซวงขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างตื่นเต้น ในใจกระสับกระส่ายอย่างซับซ้อน

นางเป็นเพียงสาวใช้ต่ำต้อยคนหนึ่ง ตายไปก็ช่างเถอะ ฮองเฮาไม่ควรที่จะเผื่อเส้นทางให้กับนาง

เซียวอวี้ส่งเสียงเมิน

“นายบ่าวรักกันลึกซึ้งเหลือเกิน”

ยามนี้ ซุนหมัวมัวที่ไม่รู้เรื่องอะไรเดินเข้ามาเอ่ยถาม “ฝ่าบาท ฮองเฮา จะรับประทานอาหารค่ำหรือยังเพคะ?”

ซุนหมัวมัวยิ้มแย้มอย่างเอาใจ เหลือบเห็นเหลียนซวงคุกเข่าอยู่บนพื้น ยังคิดว่ายัยเด็กคนนี้ทำอะไรผิดอีก พลันเกิดความรู้สึกที่ดั่งหัวอกเดียวกัน รอยยิ้มกลายเป็นหวาดกลัวไม่เป็นสุขขึ้นมาทันที

ทว่าเห็นว่า ฝ่าบาทแลดูอารมณ์ดีอย่างไม่น้อย ลุกขึ้นมาจับมือฮองเฮา แววตาที่ปกติเคร่งขรึมเฉียบคม แลดูอมยิ้ม

“ตั้งสำหรับ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ได้ปัดมือของเขา แต่ก็ไม่มีกะจิตกะใจทานข้าว

นางพูดกับเหลียนซวง “เตรียมเก็บข้าวของ ออกจากวังพรุ่งนี้”

เหลียนซวงทำใจไม่ได้

“เพคะ ฮองเฮา”

นางกำลังจะไป จู่ๆ เซียวอวี้ก็พูดขึ้นมา

“ยังไงก็เป็นนางข้าหลวงใหญ่ข้างกายฮองเฮา พรุ่งนี้เราให้องครักษ์ส่งเจ้ากลับบ้านเกิด”

เหลียนซวงกระสับกระส่ายไม่เป็นสุข

นางไม่มีบ้านเกิดอะไร ยิ่งไม่มีพ่อป่วยหนักอยู่

ฮ่องเต้ทรราชให้คนไปส่ง เกรงว่าจะคอยจับตาดูมากกว่ากระมัง!

เหลียนซวงหันไปมองพระนางของตนเอง

สีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนสงบปกติ ผงกศีรษะให้กับเซียวอวี้อย่างนอบน้อม

“ฝ่าบาทคิดรอบคอบ ถือเป็นบุญวาสนาของเหลียนซวง”

หลังจากเหลียนซวงไปแล้ว ซุนหมัวมัวก็คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย

จิตใจเฟิ่งจิ่วเหยียนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทานได้น้อยมาก

เซียวอวี้สั่งข้าหลวงด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ตักอาหารให้ฮองเฮา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้สติ เงยศีรษะ สบสายตาสีดำเข้มของชายหนุ่ม

เขามองดูนาง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ประเดี๋ยวต้องออกแรง ทานอาหารเยอะหน่อย”

พูดเสร็จ ยังคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ในถ้วยให้นางด้วยตนเอง

นางรู้สึกพะอืดพะอม ยิ่งอยู่ยิ่งไม่อยากอาหาร

ซุนหมัวมัวที่อยู่ด้านข้าง นางฟังเข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของฝ่าบาท สีหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน

หลังจากที่ฮองเฮาแท้งบุตร ก็ไม่ได้ร่วมบรรทมอีกตลอด

คืนนี้ถือเป็นโอกาสที่ดีมาก!

หลังจากรับประทานอาหารค่ำ

ซุนหมัวมัวสั่งคนเตรียมน้ำร้อนอย่างเอาใจใส่

แต่เมื่อดูดีๆ แล้ว บนชุดนอนมีปักลวดลายดอกไม้ไว้ จึงเพิ่มความสูงส่งสง่างามไม่น้อย

โดยเฉพาะชิ้นส่วนตรงหน้า...

เซียวอวี้วางตำรา ตบตรงที่ว่างด้านข้าง บอกให้นางมานั่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับ

นางมองดูเขาอย่างสงบ พร้อมพูดเงื่อนไข

“ปิดไฟได้หรือไม่?”

เซียวอวี้ขมวดคิ้ว

เขาคว้าดึงนางมาด้านข้าง ดวงตาของนางดำเข้ม แจ่มใส เหมือนหยกที่ไม่เคยผ่านการขัดเงา ยังหลงเหลือสัญชาตญาณดิบ

เขาถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ทำไม ไม่อยากเห็นใบหน้าของเราหรือ?”

เขาคิดว่าหน้าตาตนเองไม่ได้อัปลักษณ์

ตั้งแต่เล็กจนโต ข้างกายไม่เคยขาดสายตาเร่าร้อนของสตรี

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งอยู่อย่างตัวตรง ราวกับไม้ไผ่แข็งแกร่งไม่มีวันหัก

สายตาของนางมองดูตะเกียงน้ำมันข้างนอกมุ้ง พร้อมกำหมัดแน่น

เซียวอวี้มองออกว่านางไม่รู้จะคล้อยตามยังไงดี เมื่อนึกคิดดู อาจเป็นเพราะประสบการณ์ที่ผ่านมา ทำให้นางหวาดกลัวเรื่องระหว่างชายหญิง

ดังนั้นเขาจึงไม่เค้นถามนางอีก

มือใหญ่ของเขาสะบัดอย่างฉับพลัน ภายในห้องมืดลงทันที

เวลาถัดไป เขาก็ผลักนางนอนลงบนที่นอนนุ่ม ๆ