แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 379

ตั้งแต่ที่หลิงเยี่ยนเอ๋อร์หายตัวไป เฉินจี๋ก็ได้รับคำสั่งให้ตามหานาง ทว่ากลับไม่เจอแม้แต่ร่องรอย

ไม่คิดเลยว่า นางจะอยู่ในเมืองหลวงตลอด ทั้งยังถูกขังอยู่ในห้องลับมืด ๆ ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน

หวงกุ้ยเฟยผู้เคยมีสง่าราศรี ได้รับความโปรดปรานอย่างล้นหลาม บัดนี้กลับผอมแห้งติดกระดูก ผมเพ่ายุ่งเหยิงไม่ต่างอะไรกับขอทานคนหนึ่ง

“เฉินจี๋! ฝ่าบาทส่งเจ้ามาช่วยข้าใช่ไหม!

“ฝ่าบาทยังไม่ลืมข้าใช่หรือไม่

“เจ้ารีบหน่อย รีบมาปล่อยข้า…”

หลิงเยี่ยนเอ๋อร์มองมาที่เขาด้วยดวงตาเป็นประกาย

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง!

ในที่สุดก็จะได้ออกไปจากขุมนรกแห่งนี้!

ตอนนี้เฉินจี๋ถึงเพิ่งสังเกตเห็น ข้อเท้าของนางถูกล่ามโซ่เอาไว้

อีกฝั่งของโซ่เชื่อมต่อกับกำแพง

ฮองเฮาช่างโหดเหี้ยมเอาเรื่อง

ดวงตาทั้งสองข้างของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์เต็มไปด้วยความหวัง

“ข้าไม่ต้องการความโปรดปรานอะไรอีกแล้ว ขอแค่มีชีวิตรอดออกไป ขอแค่ได้อาศัยอยู่ในวัง ได้อยู่ข้างกายฝ่าบาท ข้าก็พอใจแล้ว…เฉินจี๋ เจ้ามัวยืนทำอะไรอยู่ รีบหน่อยสิ!”

นางเห็นเฉินจี๋ยังนิ่ง ก็ร้อนรุ่มในใจ

สีหน้าของเฉินจี๋ไร้ความรู้สึกใด ๆ

“ข้าได้รับคำสั่งจากฝ่าบาท ให้มาสืบคดีที่คุณหนูตระกูลเฟิ่งถูกทำร้าย

“มีคำถามไม่กี่ข้อ รบกวนเจ้าตอบตามความจริง”

หลิงเยี่ยนเอ๋อร์นิ่งค้างในทันที

“เจ้า…เจ้ามาทำอะไรนะ?

“มาเพื่อสืบคดี?

“แค่สืบคดีเองหรือ!

“ไม่! ฝ่าบาทรงรู้ว่าข้าถูกขังอยู่ที่นี่แท้ ๆ เขาควรช่วยข้าออกไปสิ! เจ้าโกหก เพราะฮองเฮาใช่ไหม นางติดสินบนเจ้าใช่หรือไม่!”

หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ตะโกนอย่างสติแตก ทุบพื้นระบายความไม่พอใจออกมา

เฉินจี๋มาในครั้งนี้ เพื่อสืบคดีจริง ๆ

ฝ่าบาทมิได้บอกละเอียด ว่าควรจัดการหลิงเยี่ยนเอ๋อร์อย่างไร

สองชั่วยามต่อมา

เฉินจี๋กลับไปที่วังเพื่อรายงาน

“ฝ่าบาท หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ให้การ ตรงกับที่ฮองเฮาพูดทุกประการพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้ออกคำสั่งโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

“เรียกตัวจิ้งเฟยมาสอบถาม”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ขณะที่เฉินจี๋กำลังออกไปทำตามคำสั่ง พลางนึกถึงสภาพน่าอนาถของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ จึงอดปากมากเอ่ยถามขึ้นมาไม่ได้

“ฝ่าบาท ทางด้านหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ ไม่ต้องทำอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

สายตาของเซียวอวี้จ้องมองสาส์นร้องทุกข์ แต่ในหัวกลับคิดแต่เรื่องของคนที่อยู่ในตำหนักหย่งเหอ

แม้นคดีของเฟิ่งเว่ยเฉียง จะมีผู้ก่อเหตุคนอื่นร่วมด้วย แต่หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ก็มิอาจหนีความผิดพ้นได้

ฮองเฮากักขังหลิงเยี่ยนเอ๋อร์เพื่อทรมาน ก็เพราะอยากแก้แค้นให้เฟิ่งเวยเฉียง

หากเขาช่วยกลับมา ฮองเฮาคงโกรธเป็นแน่

ทว่า ถึงอย่างนั้นหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ก็มีบุญคุณกับเขา จึงต้องช่วยนางผู้นี้

“รออีกสองสามวัน” เซียวอวี้กล่าวอย่างลุ่มลึก

“นางเป็นคนเช่นนี้จริงหรือ?”

เขาเลื่อมใสในตัวแม่ทัพน้อยเมิ่งเป็นอย่างมาก

ทว่าเขาเชื่อมั่นในฝ่าบาทมากกว่า

ผลตัดสินที่ฝ่าบาทตรวจสอบ ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน

รุ่ยอ๋องเองก็รู้สึกตัดสินใจยาก เฉกเช่นเดียวกับเซียวอวี้

ทางหนึ่งก็เป็นเมิ่งเฉียวม่อที่สละหยาดเหงื่อเพื่อแคว้นหนานฉี ช่วยชีวิตเชลยศึกสงครามมาหลายพันคน อีกทางก็เป็นคนนับร้อยในค่ายพยัคฆ์มังกร

รุ่ยอ๋องถอนหายใจออกมา

“ตามกฎแล้ว เมิ่งเฉียวม่อควรถูกประหาร

“แต่หากสูญเสียแม่ทัพคนสำคัญไป เกรงว่าจะเป็นการเบิกทางให้ศัตรู”

ไฉนเลยเซียวอวี้จะไม่คิดเช่นนี้

จนกระทั่งดวงอาทิตย์ทอสีเหลืองอร่าม เขาก็ยังตัดสินใจไม่ได้

ณ ตำหนักหย่งเหอ

ขบวนเสด็จเคลื่อนมาเสวยมื้อเย็นที่นี่

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามขึ้น “ฝ่าบาท คดีของเฉียวม่อ มีความคืบหน้าอย่างไรบ้างเพคะ?”

เซียวอวี้กล่าวว่ายังอยู่ในระหว่างสืบพยานหลักฐาน เพื่อไม่ให้นางคิดมาก

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเรื่อง ปรึกษานางเกี่ยวกับเรื่องของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์

ถึงจะบอกว่าปรึกษา แต่ความจริงแล้วเป็นการออกคำสั่งต่างหาก

“อีกสองวัน ให้คนของเจ้าปล่อยหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ออกมาซะ”

มือที่ถือตะเกียบของเฟิ่งจิ่วเหยียนชะงักกึก ดวงตาวูบไหวด้วยไอสังหาร