แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 378

ดวงอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้า ฮ่องเต้ยังคงทรงงานอยู่ในห้องทรงพระอักษร

เฉินจี๋เข้ามาทูลรายงาน

“ฝ่าบาท กระหม่อมได้ตรวจสอบศพเหล่านั้นด้วยตนเอง และยังให้นักชันสูตรศพมาตรวจสอบอีกครั้งแล้ว ยืนยันว่าพวกเขาโดนเข็มพิษก่อนตายพ่ะย่ะค่ะ เข็มพิษนั้นไม่อันตรายถึงชีวิต แต่สามารถทำให้คนตกอยู่ในสภาวะหมดสติได้อย่างรวดเร็ว”

มือของเซียวอวี้พลันชะงัก จากนั้นก็วางพู่กันไว้บนหมอน แววตามืดทะมึน

“ไม่แปลกใจเลยที่ล่มสลายตายทั้งกองทัพ”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่กลับทำให้รู้สึกหนาวเหน็บ

ณ ตำหนักหย่งเหอ

เมื่อเข้าสู่ยามราตรี ฮ่องเต้ก็เสด็จมาอีก

เฟิ่งจิ่วเหยียนต้อนรับอย่างนอบน้อม

เซียวอวี้ถามทันที “หลิงเยี่ยนเอ๋อร์อยู่แห่งใด”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้ามองเขา

“ฝ่าบาท ท่านอยากเจอนางหรือเพคะ?”

เซียวอวี้ประทับนั่งลงบนตำแหน่งหลักเองเสร็จสรรพ ด้วยท่วงท่าสบาย ๆ

“ประการแรก เราตัดสินเนรเทศนาง แต่เจ้ากลับชิงตัวนางไป นับว่าเป็นการฝ่าฝืนคำสั่งของเรา

“ประการที่สอง นางเป็นพยานบุคคลที่สำคัญ เราก็ต้องอยากได้หลักฐานเป็นธรรมดา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดอย่างตรงไปตรงมา

“หม่อมฉันจะจัดการให้ท่านกับนางได้เจอกันเพคะ”

เซียวอวี้มองสำรวจมาที่นางอย่างลุ่มลึก

“เราบอกตอนไหนว่าจะไปเจอนางด้วยตัวเอง ให้เฉินจี๋ไปแทนก็ได้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนผงกศีรษะ “เพคะ”

“สาวใช้ข้างกายของเจ้าไปเยี่ยมญาตินานแล้ว สมควรกลับมาได้แล้ว” จู่ ๆเซียวอวี้ก็เปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน

ระหว่างที่พูด สายตาก็เอาแต่จดจ้องมาที่นาง ราวกับอยากเห็นทุกความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของนางให้ชัดเจน

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบกลับอย่างแน่นิ่ง

“หม่อมฉันไม่รู้ความเป็นไปของเหลียนซวงในช่วงนี้ จึงมิอาจแน่ใจว่าจะกลับมาตอนไหน”

ความจริงแล้ว นางตั้งใจว่าจะไม่ให้เหลียนซวงกลับเข้ามาในวังอีก

เซียวอวี้ยิ้มเยาะ ราวกับอ่านความคิดของนางออก

เขาหยิบถ้วยน้ำชาข้างมือขึ้นมา แล้วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

“ที่ให้นางไป เพราะกลัวว่านางจะพลอยเดือดร้อนเรื่องที่เจ้าสวมรอยแต่งงานไปด้วยล่ะสิ”

เขาเดาถูกครึ่งหนึ่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนเออออไปตามเรื่อง ด้วยการพยักหน้าเบา ๆ

“เพคะ แต่ก็ประจวบเหมาะกับช่วงที่บิดาของนางป่วยหนักพอดี ดังนั้น…”

“เราไม่ชอบสตรีมีเล่ห์เหลี่ยมมาก ครั้งนี้จะเว้นให้แต่ครั้งต่อไปห้ามมีอีก” เซียวอวี้พูดตัดบทของนาง น้ำเสียงเจือปนไปด้วยแววกล่าวเตือน

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบรับดั่งเดิม ท่าทางดูว่านอนสอนง่าย

ชั่วพริบตา น้ำเสียงของเซียวอวี้พลันอ่อนลง เอ่ยถามนาง

“กินมื้อเย็นหรือยัง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบกลับอย่างสั้น ๆ “เรียบร้อยเพคะ”

“คืนนี้เราจะค้างที่นี่”

“ฝ่าบาท เสร็จแล้วเพคะ” เฟิ่งจิ่วเหยียนผูกสายรัดเอวให้เขาเสร็จ ก็ถอยกลับไป

ทันใดนั้น เขาก็ยื่นมือข้างหนึ่ง โอบเอวของนางเอาไว้

นางขมวดคิ้วมุ่น ตัวแข็งทื่อ นิ่งไม่ไหวติง

“เราไม่รับประกัน ว่ายามนอนร่วมเตียงเดียวกัน จะยังสามารถเป็นพระอิฐพระปูนไม่คิดอะไรเหมือนเมื่อคืนได้”

“ให้เวลาอีกแค่เจ็ดวัน เราไม่ได้มีความอดทนขนาดนั้น”

แม้นเซียวอวี้จะไม่ถึงขั้นตรวจว่ารอบเดือนของนางมาจริงหรือไม่ แต่ก็ดูออกว่านางต่อต้านตนเอง

ในเมื่อนางเป็นฮองเฮาของเขา ก็สมควรทำหน้าที่ของฮองเฮาให้เต็มที่

ได้ยินเช่นนั้น แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เพคะ”

……

หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ถูกขังไว้ในห้องลับตลอดเวลา

ข้างในมืดสนิท

นางไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากใครได้เลย

วันเวลาที่อยู่ที่นี่ไม่ต่างอะไรกับตอนอยู่ในหอนางโลมใต้ดิน

อู๋ไป๋จะมาส่งเสบียงให้นางตามเวลา

วันนี้ ทันทีที่ประตูหินเปิดออก นางกลับเห็นเฉินจี๋

หลิงเยี่ยนเอ๋อร์แทบไม่อยากจะเชื่อ รีบตะโกนใส่เขาทันที

“เฉินจี๋ ช่วยข้าด้วย!”