แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 385

ภายในคุกเทียนเหลา

เฉียวม่อถูกคุมขังทันทีโดยไม่มีโอกาสแก้ตัวต่อหน้าธารกำนัล

ชุดแม่ทัพที่ดูองอาจน่าเกรงขามแต่เดิมถูกถอดออก และเปลี่ยนเป็นชุดนักโทษสีขาวหม่นแทน

แววตาของนางแฝงด้วยความไม่ยินยอม

เมื่อนางเห็นเฟิ่งจิ่วเหยียน สีหน้าของนางพลันเปลี่ยนเป็นหมองคล้ำ

เมื่อไม่มีผู้คนอยู่โดยรอบ เฉียวม่อจึงเอ่ยถามออกมาตามตรง

“ศิษย์พี่ ท่านไม่นึกถึงความผูกพันในอดีตสักนิดเลยหรือ!

“เห็นข้ามีจุดจบในสภาพเช่นนี้ ท่านมีความสุขใช่หรือไม่!

“ท่านใช้วิธีใดกันแน่ นึกไม่ถึงว่าฝ่าบาททรงไม่ติดใจเอาความเรื่องที่ท่านหลอกลวงเบื้องสูง!”

ทันใดนั้น เฉียวม่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้ นางมองเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยสายตาเหยียดหยาม พร้อมกับเย้ยหยัน

“ข้ารู้แล้ว ท่านคงพยายามใช้ท่าทางยั่วยวนตอนอยู่บนเตียง ปรนนิบัติฮ่องเต้จนสบายพระทัยเป็นแน่!

“ใช่แล้ว สตรีในวังหลังก็ไม่ต่างจากโสเภณีในหอนางโลม!

“เพื่อชื่อเสียงลาภยศจึงขายเรือนร่างของตนเอง

“ถึงแม้จะไม่ใช่บุรุษที่ชื่นชอบก็รื่นรมย์กับเรือนกายของเขาได้!

“ศิษย์พี่ ข้านึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าท่านจะเหยียบย่ำตนเองเช่นนี้

“ตอนที่ท่านนอบน้อมเอาอกเอาใจฝ่าบาท ท่านเคยนึกถึงพี่ใหญ่ต้วนบ้างหรือไม่?

“พี่ใหญ่ต้วนไม่มีวันสงบสุขอยู่ในปรโลกอย่างแน่นอน! ท่านสกปรกที่สุด! พี่ใหญ่ต้วนไม่ต้องการท่าน เขาไม่ต้องการแล้ว!”

นางไม่ใช่เฉียวม่อคนที่เคยว่านอนสอนง่ายและขี้กลัวผู้นั้นอีกแล้ว

นี่ถึงจะเป็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนาง---ดูหมิ่นด้วยคำพูดที่หยาบคาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความชั่วร้ายอำมหิต

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่เปลืองคำพูดที่จะอธิบายกับเฉียวม่อ

นางมาที่นี่เพราะเรื่องเดียวเท่านั้น

“เฉียวม่อ จงอยู่ที่นี่อย่างสงบ และทบทวนตัวเองกับชีวิตที่เหลืออยู่

“การไม่เปิดเผยว่าเจ้าสวมรอยเป็นแม่ทัพน้อยเมิ่ง มันคือโอกาสรอดครั้งสุดท้ายที่ข้าเหลือไว้ให้เจ้า

“จงรักษาโอกาสนี้ไว้ให้ดี อย่าได้เพ้อฝันถึงเรื่องใดอีก

“มิเช่นนั้น แม้แต่โอกาสรอดครั้งสุดท้ายนี้ ข้าก็จะทำลายด้วยตนเอง”

เฉียวม่อได้ยินแล้วก็หัวเราะขึ้นมาด้วยเสียงแหลมบาดหู

นางหัวเราะจนน้ำตาไหลออกมา

“พอเถอะศิษย์พี่!

“อย่าพูดเหมือนกับว่าท่านนึกถึงความผูกพันในอดีต และมอบหนทางรอดให้กับข้าด้วยความเมตตา

“ที่จริงท่านแค่กลัวว่าจะทำให้อาจารย์และอาจารย์หญิงต้องเดือดร้อน!

“หากไม่ใช่ทำเพื่อพวกเขา ท่านคงสังหารข้าไปนานแล้ว!

“ดังนั้นอย่าหลงคิดว่าข้าจะรู้สึกซาบซึ้งต่อท่าน!

“เห็นชัดเจนว่าท่านอยากสังหารข้า ทว่าก็สังหารข้าไม่ได้

“ตอนนี้ท่านคงโกรธแค้นและร้อนใจอย่างมากกระมัง!

“ศัตรูที่ฆ่าน้องสาวของท่านอยู่ตรงหน้าแล้ว ท่านกลับต้องไว้ชีวิตข้า ฮ่าฮ่าฮ่า...ศิษย์พี่ ท่านช่างน่าสมเพชเสียจริง! เฟิ่งเวยเฉียงจะไม่มีวันให้อภัยท่าน! ท่านในฐานะพี่สาวกลับไม่สามารถล้างแค้นให้นางได้! ฮ่าฮ่า...”

เดิมทีเฉียวม่อไม่รู้ว่าเฟิ่งเวยเฉียงยังมีชีวิตอยู่

นางจึงรู้สึกมีความสุขเป็นที่สุด

เซียวอวี้ได้เห็นความอ่อนโยนในดวงตาของนางที่แทบจะไม่เคยเห็นก่อนหน้านี้เลย

เขากุมมือนางอย่างแผ่วเบา

“ทุกอย่างผ่านไปแล้ว”

เขาเข้าใจว่าเมื่อเมิ่งเฉียวม่อถูกลงโทษ ฮองเฮาก็จะปล่อยวางแล้ว ต่อไปนางก็สามารถทำหน้าที่ฮองเฮาด้วยจิตใจที่มั่นคงแน่วแน่

......

ข่าวร้ายแพร่สะพัดไปไกลเป็นพันลี้ ข่าวดีก็เช่นเดียวกัน

ในวันที่สองหลังจากฮ่องเต้และฮองเฮาเสด็จมาเยี่ยมชมการทดสอบปืนหอกไฟ ราชทูตของเป่ยเยี่ยนก็มาถึงหนานฉีโดยไม่คาดคิด พร้อมเข้าวังเพื่อขอเข้าเฝ้า

เขายื่นข้อเสนอออกมาตามตรง

“ฮ่องเต้ฉี มิทราบว่ากระหม่อมพอจะมีเกียรติได้เข้าชมปืนหอกไฟที่แคว้นท่านสร้างขึ้นมาใหม่บ้างหรือไม่?”

หากเป็นเพียงการเยี่ยมชมธรรมดาก็ไม่เป็นไร ทว่าคนที่สายตาเฉียบคมยังจำได้ว่า ราชทูตผู้นี้คือปรมาจารย์ช่างหล่ออันดับสามของเป่ยเยี่ยน---สงเหยียน

สงเหยียนผู้นี้มีฉายาว่า “ดวงตาเทพเจ้าเหล่าจวิน” ไม่ว่าจะเป็นอาวุธใด เขาแค่ดูจากภายนอกก็สามาถคัดลอกพิมพ์เขียวออกมาและสร้างมันขึ้นมาได้

สิ่งที่เป่ยเยี่ยนคิดวางแผนอะไรอยู่นั้นชัดเจนมาก!

พวกเขาต้องการแอบลักจำผลงาน!

ช่างไร้ยางอายจริง ๆ!

หินเซวียนอิงนั้น หนานฉีไม่ต้องให้ก็ได้ ปืนหอกไฟหนานฉีก็สร้างได้โดยไม่ต้องสนใจว่าแคว้นใดจะขัดขวาง

ทว่าหนานฉีไม่สามารถปฏิเสธแคว้นอื่นเข้ามาเยี่ยมชมได้

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นแคว้นมหาอำนาจที่แข็งแกร่งกว่าหนานฉีอย่างเป่ยเยี่ยน

ดวงตาของเซียวอวี้เย็นชาดุดัน...