แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 387

องค์หญิงใหญ่จะทรงรู้ได้อย่างไร นางดูถูกฮองเฮา ทว่าพิมพ์เขียวของปืนหอกไฟนั้นก็เป็นเฟิ่งจิ่วเหยียนที่วาดขึ้นมา

นางมั่นใจว่าเฉียวม่อสามารถแก้ไขได้ คาดไม่ถึงว่าเฉียวม่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้องเริ่มลงมืออย่างไร

ก่อนหน้านี้เฉียวม่อแค่คิดจะคว้าโอกาสนี้เพื่อออกจากคุกเทียนเหลา

ตอนนี้นางเกิดลังเลขึ้นแล้ว

โดยเฉพาะได้ยินฮ่องเต้ทรงตรัสว่า: “สิ่งที่เราต้องการคือไร้ข้อผิดพลาด มิเช่นนั้นเจ้าจะถูกเพิ่มโทษขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง”

แววตาของเซียวอวี้ดูเย็นชา ไม่ยอมให้โอกาสำหรับต่อรอง

เฉียวม่อจึงกระวนกระวายใจ

หากคิดแค่อยากจะลองดูเท่านั้นคงไม่สำเร็จแน่

องค์หญิงใหญ่รู้สึกร้อนใจ

“ฝ่าบาท เมิ่งเฉียวม่อต้อง...”

ก่อนที่คำว่า “ทำได้” จะหลุดออกมา ก็ได้ยินเฉียวม่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“หม่อมฉัน...ทำไม่ได้”

องค์หญิงใหญ่ตกใจอย่างมาก

เมิ่งเฉียวม่อพูดสิ่งใด?!

เหตุใดถึงทำไม่ได้?

ก็แค่เพิ่มกลไกบางอย่างลงในพิมพ์เขียวเดิมเท่านั้น สำหรับแม่ทัพน้อยเมิ่งผู้องอาจคงไม่ยากกระมัง!

แผ่นหลังของเฉียวม่อเต็มไปด้วยเหงื่อ

นางไม่สามารถถูกเพิ่มโทษขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง

“ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่มั่นใจเต็มร้อยเพคะ”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนดูหมางเมิน

เซียวอวี้ยิ่งผิดหวังกับเมิ่งเฉียวม่อเพิ่มขึ้นไปอีก

ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ นึกไม่ถึงว่านางจะเอ่ยว่าทำไม่ได้

นี่หรือคือแม่ทัพหนุ่มในความทรงจำของเขาที่เผชิญวิกฤตแล้วสามารถเอาตัวรอดได้!

องค์หญิงใหญ่ยังคงพูดแก้ตัวให้เฉียวม่อ

“ฝ่าบาท ความมั่นใจเต็มร้อยฟังดูเคร่งครัดเกินไป! เมิ่งเฉียวม่อแค่กลัวว่านางจะทำได้ไม่ดีเท่านั้น เรื่องนี้พอจะให้อภัยได้

“โปรดให้โอกาสนางสักครั้ง

“ในยามนี้คนเพิ่มมาหนึ่งคนพลังก็เพิ่มมาอีกหนึ่งแรง”

ขณะที่นางพูด นางมองเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยความโกรธ

ฮองเฮาแท้จริงแล้วเป็นคนจิตใจชั่วร้าย

เมิ่งเฉียวม่อน่าเวทนาถึงเพียงนี้แล้ว ฮองเฮายังคิดจะกำจัดนางให้สิ้นซาก!

ทางด้านเซียวอวี้กำลังจะเอ่ยบางอย่าง แต่เฟิ่งจิ่วเหยียนหันกลับมาและแสดงความเคารพต่อเขา

“ฝ่าบาท หม่อมฉันก็เต็มใจจะช่วยอีกแรงหนึ่ง...”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วแน่น ไม่รอให้นางเอ่ยจบก็กล่าวเตือนนาง

“ฮองเฮา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

แม้ว่านางจะมีวิทยายุทธ์ แต่การสร้างอาวุธเป็นความถนัดของเมิ่งเฉียวม่อ หากนางเข้ามายุ่งเกี่ยวโดยไม่มีความรู้ความเข้าใจ จะทำให้กิจการบ้านเมืองต้องล่าช้า

ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาของคนนอก นางเป็นสตรีวังหลัง การเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเรื่องของวังหน้าถือว่าไม่เหมาะสม

นางแค่ดูแลวังหลังให้ดีก็พอ

องค์หญิงใหญ่อดหัวเราะไม่ได้ พร้อมกับซักถามติดต่อกัน

“เมื่อครู่ฮองเฮาพูดสิ่งใด? ช่วยอีกแรงรึ? ท่านช่วยทำอะไรได้?

“ท่านรู้หรือว่าปืนหอกไฟนั้นคือสิ่งใด? การวาดภาพอาวุธไม่ใช่เขียนบทกวีหรือวาดภาพทั่วไป ท่านจะทำอะไรได้!”

นางหันไปหาเซียวอวี้

“ฝ่าบาท แทนที่จะฟังคำเพ้อเจ้อของฮองเฮา ไม่สู้ให้โอกาสกับเมิ่งเฉียวม่อ ให้นางได้ลองทำดู!”

“เรารู้ว่าเจ้าไม่อยากให้โอกาสเมิ่งเฉียวม่อได้กลับมาแก้ตัว แต่ก็ไม่ควรใช้วิธีป้องกันศัตรูโดยทำให้ตนเองเดือดร้อน

“รีบกลับไปที่ตำหนักหย่งเหอซะ!”

ช่างวุ่นวายเสียจริง!

เฟิ่งจิ่วเหยียนลังเลที่จะเอ่ย บังเอิญว่าในเวลานั้นรุ่ยอ๋องมาขอเข้าเฝ้าพอดี

นางจึงต้องออกไปก่อน

ด้านนอกห้องทรงพระอักษร ทั้งสองคนได้พบกัน

รุ่ยอ๋องโค้งคำนับให้นาง

“พี่สะใภ้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจิตใจเหม่อลอยจึงไม่ได้สนใจเขา

รุ่ยอ๋องหันกลับไปมองเงาร่างด้านหลังของนางด้วยสายตาวิเคราะห์

เขารู้สึกว่าในตัวพี่สะใภ้มีความลับซ่อนอยู่มากมาย

......

อีกด้านหนึ่ง เฉียวม่อกำลังจะถูกส่งกลับไปที่คุกเทียนเหลา

ขณะจะแยกจากกัน องค์หญิงใหญ่รู้สึกร้อนใจอย่างมาก

“เจ้าพูดได้อย่างไรว่าตนเองทำไม่ได้ นอกจากเจ้าแล้วไม่มีผู้ใดทำได้อีก! แม้แต่คนที่ไม่มีความรู้ความชำนาญอย่างฮองเฮาก็ยังอวดอ้างโดยไม่ละอายใจว่านางมั่นใจเต็มร้อย เจ้า...”

เฉียวม่อเอ่ยขัดจังหวะนางขึ้นมาทันที แววตาเผยให้เห็นการวิงวอนอย่างแรงกล้า

“องค์หญิงใหญ่ โปรดช่วยหม่อมฉันด้วย”

นางอยู่ในคุกเทียนเหลาต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ นางรู้ว่านางต้องช่วยเหลือตนเอง

ยังดีที่นางใช่ว่าจะหมดสิ้นทุกอย่าง

แววตาของเฉียวม่อแฝงไว้ด้วยความอาฆาต