แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 395

เฟิ่งจิ่วเหยียนต้องการช่วยกองทัพอินทรีเหิน นางทำได้เพียงต้องใช้ตัวตนของเมิ่งสิงโจวมาแก้ปัญหาเท่านั้น

มิฉะนั้น สำหรับเซียวอวี้แล้ว การที่กองทัพอินทรีเหินมิอาจควบคุมได้ อย่างไรก็ต้องทำการประหารอย่างเดียว

เมื่อรู้ว่ามีแม่ทัพน้อยเมิ่งอีกคนหนึ่งนั้น ทุกคนต่างก็มีปฏิกิริยาที่แตกต่างกันไปในทันที

องค์หญิงใหญ่ตกใจเป็นอย่างยิ่ง

นางหันหน้าไปมองเซียวอวี้

สีหน้าของเซียวอวี้ดูสงบเงียบกว่านางมากนัก ราวกับว่าเขารู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว

ดวงตาจึงเจือไปด้วยไอสังหารที่มิอาจอธิบายออกมาได้

จู่ ๆ เฉินจี๋ก็ตระหนักได้ในทันที

ที่แท้ การที่เมิ่งเฉียวม่อมิได้สนใจความเป็นความตายของกองทัพอินทรีเหินนั้น นั่นเป็นเพราะนางมิใช่ท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งตัวจริง!

เช่นนั้น นางย่อมมีโทษหลอกลวงเบื้องสูงขึ้นมาอีกหนึ่งกระทง!

ทว่า สิ่งที่เฉินจี๋คิดไม่ตกก็คือ ในเมื่อเมิ่งสิงโจวยังมีชีวิตอยู่เช่นนี้ เหตุใดเขาจึงยอมให้เมิ่งเฉียวม่อมาสวมรอยเป็นตนเองด้วยเล่า?

กองทัพอินทรีเหินจ้องมองไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยความว่างเปล่า

“ท่านแม่ทัพน้อย?”

พวกเขามิอยากจะเชื่อ

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไปที่พวกเขา เมื่อเห็นว่าพวกเขายังอยู่ท่วงท่าที่จะปลิดชีพตัวเองนั้น พลันออกคำสั่งออกมาด้วยความเย็นชา

“วางดาบลงเสีย ข้ามิเคยสอนให้พวกเจ้าชี้ดาบเข้าหาตัวเองเช่นนี้”

นางเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นน้ำเสียงที่พวกเขาคุ้นเคย

เหล่ากองทัพอินทรีเหินต่างพากันมองหน้ากัน

จากนั้น พวกเขาทั้งหมดก็วางดาบลงในทันที

แววตาของเฉียวม่อที่เหม่อลอยออกมานั้น ก่อนจะเจือไปด้วยความเกลียดชังอย่างรุนแรง

นางมิคิดเลยว่าศิษย์พี่จะทำเช่นนี้!

“เพราะเหตุใด! เพราะเหตุใดท่านถึงไม่ยอมปล่อยข้าไป!” นางเดินมาถึงทางตันแล้ว ก่อนจะเอ่ยถามเฟิ่งจิ่วเหยียนออกมาด้วยท่าทีบ้าคลั่ง

หากนางไร้สิ้นตัวตนท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งไปแล้ว นางย่อมมิหลงเหลือสิ่งใดอีก

กองทัพอินทรีเหินจักไม่ยอมช่วยเหลือนาง องค์หญิงใหญ่ก็จะไม่มีทางช่วยเหลือนางเช่นกัน...

เหตุใดศิษย์พี่ต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย!

เฉียวม่อลุกขึ้นยืน ก่อนจะจ้องมองไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยความเย็นชา

“ความสัมพันธ์ของพวกเราที่ผ่านมาหลายปี ท่านทำกับข้าเช่นนี้หรือ? วันนี้ เป็นวันที่ท่านรอคอยมาโดยตลอดใช่หรือไม่!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันกลับไปมองนางด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความห่างเหินและเย็นยะเยือก

“เฉียวม่อ ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว

“เป็นเจ้าที่มิยอมรับมันเอาไว้ ดังนั้นอย่าคิดมาบ่นโอดครวญเช่นนี้”

พร้อมทั้งหันไปเอ่ยคำอธิบายกับฝ่าบาทที่อยู่บนกำแพงว่า

“การปรากฏตัวของกระหม่อมในวันนี้หาได้เพื่อต้องการสิ่งใดไม่ หวังเพียงแค่ต้องการจะกระชากหน้ากากที่แท้จริงของเฉียวม่อออกมา ฝ่าบาทได้โปรดปล่อยกองทัพอินทรีเหินผู้บริสุทธิ์ไปด้วยเถิด

“ความจงรักภักดีของพวกเขานั้น ถูกเฉียวม่อนำมาใช้ประโยชน์…”

องค์หญิงใหญ่อดมิได้ที่จะเอ่ยถามออกมาว่า “เจ้าคือเมิ่งสิงโจวจริง ๆ หรือ!”

นางไม่อยากจะเชื่อเลย ตนเองที่เฉลียวฉลาดมาโดยตลอดจักมาถูกเมิ่งเฉียวม่อหลอกลวงปั่นหัวเช่นนี้ได้

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบกลับด้วยท่าทีเฉยเมย

“พ่ะย่ะค่ะ

องค์หญิงใหญ่ที่ยังคงตกตะลึงกับตัวตนของเมิ่งสิงโจวที่ถูกผู้อื่นสวมรอยนั้น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นางพลันมองไปที่เฉียวม่อด้วยความตกตะลึง

“เมิ่งเฉียวม่อ เจ้าบังอาจโกหกข้ามาโดยตลอด!”

เฉียวม่อทีมิได้ยินเสียงของนาง ก่อนจะเอ่ยวาจาที่ลากทุกคนลงน้ำไปด้วยกัน

“กองทัพอินทรีเหินเองก็มีความผิด! การที่พวกเขาช่วยแหกคุกออกมาเช่นนี้หาใช่ผู้บริสุทธิ์ไม่ อีกทั้ง พวกเขาทั้งหมดล้วนแต่เป็นทหารหน่วยกล้าตายของเมิ่งสิงโจว!

“เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ฝ่าบาทก็ทรงทอดพระเนตรเห็นแล้ว!

“ตราบใดที่นายของพวกเขาสั่งการออกมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเช่นใดพวกเขาย่อมยินยอมกระทำทั้งหมด!

“พวกเขาที่มีความจงรักภักดีเช่นนี้ อย่างไรย่อมมิมีทางฟังคำของฝ่าบาทอย่างแน่นอน!

“พวกเขาก็สมควรตายเช่นกัน!”

แม้ว่าคำพูดของเฉียวม่อจักเต็มไปด้วยวาจาร้ายกาจ ทว่า มันกลับตรงใจฝ่าบาทยิ่งนัก

เดิมทีเซียวอวี้หาได้คิดที่จะปล่อยกองทัพอินทรีเหินเหล่านี้ไปไม่

ในขณะเดียวกัน เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงชูป้ายคำสั่งขึ้นมา

ก่อนจะออกคำสั่งต่อหน้าฝ่าบาทและทุกคนในที่แห่งนี้ว่า

“กองทัพอินทรีเหินจงฟัง นับแต่นี้เป็นต้นไป นายของพวกเจ้าจักมีเพียงฝ่าบาทเท่านั้น”

“ท่านแม่ทัพน้อย” เหล่ากองทัพอินทรีเหินหาได้ยินยอมไม่

พวกเขาเพียงแค่อยากติดตามท่านแม่ทัพน้อยตลอดไป

ทว่า เพื่อให้พวกเขามีชีวิตรอด เฟิ่งจิ่วเหยียนมีแต่ต้องยืนกรานที่จะทำเช่นนี้

หลังจากออกคำสั่งสุดท้ายเสร็จแล้วนั้น นางก็ทำลายป้ายคำสั่งต่อหน้าทุกคนในทันที