แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 396

โผละ!

ป้ายคำสั่งพลันแตกออกมา พละกำลังความแข็งแกร่งของนิ้วเฟิ่งจิ่วเหยียนนั้น ทุกคนต่างก็เห็นได้ชัด

“ไม่! ท่านแม่ทัพน้อย…” กองทัพอินทรีเหินทั้งหมดต่างก็พยายามอดกลั้นเอาไว้

เฉียวม่อมองไปยังชิ้นส่วนของป้ายคำสั่งที่แตกหักด้วยความปวดใจ

ศิษย์พี่ยอมที่จะมอบกองทัพอินทรีเหินให้ไปอยู่ในมือผู้อื่นจริง ๆ !

เช่นนี้ไม่สู้ปล่อยให้พวกเขาช่วยนางออกไป ก่อนที่จะตายอย่างสมเกียรติดีกว่าหรือ!

คิ้วของเซียวอวี้ขมวดเป็นปมไปในทันที

การกระทำของเมิ่งสิงโจวในครานี้ ถือว่าพลิกสถานการณ์ทุกอย่างได้ในทันที

เขาเข้าใจความรู้สึกของฝ่าบาท ทั้งยังรู้วิธีที่จะแลกเปลี่ยนอีกด้วย

“เฉินจี๋ ถอยทัพ”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

หลังจากทหารของวังหลวงถอยทัพกลับไปแล้วนั้น จำนวนคนจึงน้อยลงไปมากกว่าครี่งหนึ่งในทันที

กองทัพอินทรีเหินปลอดภัยแล้ว

พวกเขาจะไม่ตาย

ทว่า ภายในใจของพวกเขาก็รู้สึกแย่ยิ่งนัก

นับแต่นี้ต่อไป พวกเขาจักไม่ใช่คนของท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งอีกแล้ว

โทษประหารพลันหลีกเลี่ยงได้ ทว่า บทลงโทษยามมีชีวิตอยู่มิอาจหนีพ้น

บทลงโทษที่พวกเขาช่วยกันแหกคุกในคืนนี้ยังคงต้องดำเนินต่อไป

เซียวอวี้เอ่ยสั่งการออกมาอย่างเด็ดขาดว่า

“นำตัวทุกคนเข้าคุกเสีย หนึ่งเดือนให้หลังค่อยได้รับการปล่อยตัวออกมา”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ในครานี้ กองทัพอินทรีเหินหาได้มีท่าทีต่อต้านไม่

……

ฝนค่อย ๆ ซาลงแล้ว ทำเอาภาพทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้าค่อย ๆ แจ่มแจ้งขึ้น

หากแต่ภายในใจที่เต็มไปด้วยความมัวหมองนั้นยังมิหายไป

องค์หญิงใหญ่ส่ายหน้าไปด้วยความไม่เชื่อ

นางถูกเมิ่งเฉียวม่อหลอกมานานถึงเพียงนี้!

“ฝ่าบาทเพคะ ท่านอย่าได้ปล่อยเมิ่งเฉียวม่อไปเชียว!” แววตาขององค์หญิงใหญ่พลันเต็มไปด้วยความเกลียดชังมากมาย

นางเป็นถึงองค์หญิงใหญ่ผู้เลอค่า หาได้มีผู้ใดหลอกลวงนางแล้วจักสามารถอยู่รอดปลอดภัยไปได้!

องค์หญิงใหญ่โกรธโมโหมากนัก ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงเซียวอวี้เลย

เขาถูกเมิ่งเฉียวม่อหลอกลวงมานานกว่านั้นเสียอีก

นางข่มเหงเฟิ่งเวยเฉียง ทำลายและสังหารกองทัพมังกรพยัคฆ์ การที่เขายังไว้ชีวิตนางต่อไป นั่นเป็นเพราะความดีความชอบในอดีตที่นางได้สั่งสมมา

ทว่า ความสำเร็จทางการทหารเหล่านั้นล้วนแต่เป็นของปลอม เป็นนางที่แอบอ้างทั้งหมด!

เขามีเหตุผลอันใดที่ต้องเก็บนางเอาไว้กัน!

น่าตายยิ่งนัก!

เฉียวม่อจ้องมองไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยความโกรธแค้น

“เหตุใดท่านต้องบีบบังคับข้าถึงเพียงนี้! ท่านคิดว่า หากข้าตายไป ท่านจักสามารถหวนคืนกลับมาเป็นท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งได้หรือ! ท่านจักต้องต่อกรกับข้าให้ได้เลยใช่หรือ!

“ท่านที่ได้ครอบครองสิ่งของมากมาย เหตุใดถึงมิยอมปล่อยให้ข้าได้มีอย่างท่านบ้าง!”

เฉียวม่อมิคิดว่าตนเองผิดอันใด

เป็นศิษย์พี่ที่ลงมือกับนางก่อน!

นางเพียงแค่ตอบโต้กลับไปเท่านั้น!

เฟิ่งจิ่วเหยียนมิได้อธิบายสิ่งใดออกมาอีก พลางหันไปกล่าวกับเซียวอวี้ว่า

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมตัดสินใจเกษียณตนเองเช่นนี้ มิได้ร้องขอให้ได้ชื่อเสียงของตนเองกลับมา”

นางมิอาจคาดหวังว่าตนเองจักสามารถหวนคืนกลับไปเป็นท่านแม่ทัพน้อยเมิ่งได้อีก

อาจารย์จักทำเรื่องโหดร้ายเช่นนี้กับนางได้อย่างไร!

เฉียวม่อส่ายหัวไปมาด้วยความตระหนก ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวถอยหลังออกไป

“ไม่... นี่มิใช่เรื่องจริงแน่ จดหมาย จดหมายต้องเป็นท่านที่ปลอมมันขึ้นมา! อาจารย์มิมีทางทำเช่นนี้...อาจารย์รักข้ามากอาจารย์ไม่มีทางทำเช่นนี้!”

ฟองเลือดในปากของนาง แววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ในยามนี้ มิมีผู้ใดสามารถช่วยนางได้อีกแล้ว...

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยิบยาออกมาหนึ่งเม็ด

นี่คือยาที่นายท่านเฟิ่งมอบให้มารดาครั้งก่อน เพื่อให้นางทำลายวรยุทธ์ของตนเองหมดไป

ได้ยินมาว่าเป็นยาที่ล้ำค่าเป็นอย่างมาก

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองเฉียวม่อด้วยสายตาที่เย็นชา

เห็นแก่ความเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องนั้น นี่นับว่าเป็นความเมตตาครั้งสุดท้ายที่เฟิ่งจิ่วเหยียนจักมอบให้นาง

“เจ้าจักกลืนยานี้ลงไปด้วยตนเอง หรือต้องให้ข้าลงมือ?”

หากต้องการทำร้ายวรยุทธ์ของใครสักคนนั้น วิธีการย่อมเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

เช่นเจาะกระดูกสะบัก ทำลายเส้นเอ็นหัก รวมไปถึงการตัดเส้นเอ็นข้อมือข้อเท้า...

การกินยาถือเป็นวิธีการที่ร้ายแรงน้อยที่สุดแล้ว

ทว่า เฉียวม่อยังมินึกยอมแพ้

นางสะบัดมือเฟิ่งจิ่วเหยียนออกไป เพื่อโยนยาทิ้ง

ในยามนี้ นางมิต่างอันใดกับคนที่กำลังถูกผีร้ายเข้าสิง

“ข้าไม่กิน!

“เจ้าอย่าคิดที่จะกำจัดข้า!

“วรยุทธ์ของข้าล้วนแต่ร่ำเรียนมาด้วยตนเอง พวกท่านไม่มีสิทธิ์มาทำลายมันลงไปเช่นนี้!”

เฉียวม่อพยายามขัดขืนอย่างเต็มที่ นางที่คิดว่าหากตนเองพยายามวิ่งหนีออกไปด้านนอกประตูแล้วนั้น นางจักสามารถรอดพ้นทุกอย่าง

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยิบดาบด้ามยาวขึ้นมา ดาบที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเย็นชา ก่อนจะค่อย ๆ ย่างเท้าเข้าไปหาเฉียวม่อทีละก้าว มิต่างกับมัจจุราชกำลังจะมาพรากชีวิต...