แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 406

หลังจากที่เซียวอวี้เดินเข้ามา ก็ได้เห็นองค์หญิงใหญ่อยู่ด้วย คิ้วกระบี่ขมวดเล็กน้อย

ดูเหมือน เสด็จพี่หญิงจะสงสัยในตัวตนของฮองเฮาแล้ว จึงมาเพื่อหยั่งเชิง

“ฝ่าบาท ท่านออกว่าราชกิจเสร็จแล้วหรือ?” องค์หญิงใหญ่เอ่ยถามอย่างคลุมเครือ

เซียวอวี้ก้าวเดินอย่างเป็นธรรมชาติไปหยุดที่ข้างกายของเฟิ่งจิ่วเหยียน พลางย้อนถามองค์หญิงใหญ่

“ท่านมาทำอันใดที่นี่”

เขายังไม่ลืม เมื่อคืนนี้ นางใช้ความตายมาข่มขู่เขา ก็เพื่อช่วยเมิ่งเฉียวม่อ

เป็นการกระทำที่สิ้นคิดมาก

เมื่ออยู่ต่อหน้าเซียวอวี้ สายตาขององค์หญิงใหญ่ยังคงไม่ผละออกจากเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับฮองเฮาเป็นการส่วนตัว ทว่าฝ่าบาทเสด็จมาถึงก่อนที่ข้าจะพูดจบ”

ดวงตาของเซียวอวี้เยือกเย็น และแสดงออกอย่างไร้เหตุผล

“ทำไม เราต้องออกไปก่อน เพื่อให้พวกท่านได้คุยกันต่อหรือ?”

ถ้อยคำเหล่านี้ค่อนข้างเหน็บแนม และยังเจือไปด้วยความไม่เป็นมิตร

องค์หญิงใหญ่มิทราบว่าเหตุใดเขาจะต้องระแวดระวังนางถึงเพียงนี้

ทว่า อนาคตยังอีกยาวไกล

เรื่องของแม่ทัพน้อยเมิ่งนั้น นางยังมีเวลาให้สืบหาอย่างชัดเจนอีกมาก

องค์หญิงใหญ่กล่าวอำลาเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยทำความเคารพง่าย ๆ ยามนี้ทัศนคติของนางเป็นมิตรกว่าเดิมมาก

“ฮองเฮา ข้าขอตัวออกไปก่อน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า ปฏิกิริยาเรียบง่าย มิได้มีท่าทีเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายไว้

หลังจากที่องค์หญิงใหญ่ออกไปแล้ว เซียวอวี้หันมาเผชิญหน้ากับเฟิ่งจิ่วเหยียน และเอ่ยอย่างจริงจัง

“นางมิใช่คนธรรมดา และในอนาคตจะต้องมาหยั่งเชิงเจ้าอีกแน่นอน

“หากรับมือไม่ไหว ก็ให้นางมาถามเราแทน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้มศีรษะลงอย่างสงบ

“เพคะ”

เซียวอวี้ยกชายฉลองพระองค์ขึ้นแล้วนั่งลง ราวกับว่าเอ่ยเรื่องโดยไม่ได้ใส่ใจ

“ข่าวการเสียชีวิตของเมิ่งเฉียวม่อได้แพร่ออกไปแล้ว ยังมีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วว่าเราได้สังหารขุนนางภักดีแม่ทัพแกร่งกล้า ในการประชุมราชสำนักเช้านี้ เรียกได้ว่าตื่นตระหนกกันถ้วนทั่ว โดยเฉพาะแม่ทัพนายกองเหล่านั้น

“เกรงว่าหลังจากนี้อีกสักระยะหนึ่ง เมื่อค่ายเป่ยต้าได้ทราบข่าวนี้แล้ว จักต้องสร้างปัญหาขึ้นมา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งลงที่ด้านข้าง และเอ่ยอย่างใจเย็น

“เมื่อมีแม่ทัพเมิ่งฉวีอยู่ที่ค่ายเป่ยต้า ก็จะไม่เกิดความวุ่นวายเพคะ

“นอกจากนี้ ในระยะเวลาที่ผ่านมานี้ จางฉีหยางได้สร้างผลงานทางทหารไว้มากมาย มีบารมีมากพอจะแทนที่แม่ทัพน้อยเมิ่งได้

“ในบรรดาทหารทั้งหลาย มีหลายคนไม่พอใจที่แม่ทัพน้อยเมิ่งเป็นสตรี และไม่ยอมรับ

“อีกทั้ง หลังจากข่าวที่เฉียวม่อวางแผนสังหารกองทัพมังกรพยัคฆ์ไปถึงค่ายเป่ยต้า พวกเขายิ่งทวีความโกรธแค้น

“หม่อมฉันจึงคิดว่า การเสียชีวิตของเฉียวม่อนั้น จักไม่ทำให้ค่ายเป่ยต้าในปัจจุบันนี้วุ่นวายเพคะ”

เซียวอวี้มองดูนาง และเอ่ยถามอย่างจริงจัง

“ดูเหมือน เจ้าได้เตรียมการสำหรับค่ายเป่ยต้าไว้แล้ว จางฉีหยางก็เป็นหมากตัวหนึ่งของเจ้าด้วยกระมัง?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมิได้ปฏิเสธ

นางยังกล่าวเสริม

“สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้น นั่นคือปณิธานของเขาเองด้วยเพคะ

นางจึงกล่าวอธิบาย

“ตอนนี้ซูฮ่วนกึ่งเร้นกายไปแล้ว จักไม่แทรกแซงเรื่องในค่ายทหารเด็ดขาดเพคะ”

หว่างคิ้วของเซียวอวี้สะท้อนความลุ่มลึก เสมือนใบมีดที่เย็นเยียบ

“ใต้หล้านั้นล้วนคาดเดาได้ยาก ใจคนก็ยากแท้หยั่งถึง เจ้าเชื่อใจคนอื่นง่ายเกินไป ความล้มเหลวของเมิ่งเฉียวม่อก่อนหน้านี้ยังไม่เพียงพอให้จดจำอีกหรือ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนอยากจะพูดว่า มันไม่เหมือนกัน

ทว่าในความคิดถัดมา ก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เขาฟัง

“ท่านตรัสได้ถูกต้องเพคะ”

ในยามที่นางคิดว่าหมดเรื่องแล้ว เซียวอวี้พลันกล่าวอีกครั้ง

“เราประเมินหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ต่ำไป เมื่อนางไม่เห็นเรา แม้ว่าจะต้องตายก็ไม่ยอมออกไปจากห้องลับ เฉินจี๋ก็ไร้วิธีที่จะบีบบังคับได้เช่นกัน”

สำหรับเรื่องนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ได้รู้สึกผิดคาด

หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ผู้นั้นดื้อรั้นมากเป็นพิเศษ ให้ตายอย่างไรก็จะต้องได้พบเซียวอวี้ให้ได้ เฉินจี๋ไม่ใช่ว่าไม่มีทางเลือก ยังมีวิธีการเช่น งดอาหารของนาง หรือใช้กำลังบังคับให้นางออกไป

ทว่าเขาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา และเมื่อพิจารณาถึงสถานะในอดีตของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ จึงไม่กล้าลงมือหนักถึงตาย

เซียวอวี้กล่าวอีกครั้ง

“วันนี้ไม่มีธุระ เจ้าก็ไปกับเรา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

“โปรดอภัยให้หม่อมฉันที่ต้องทูลตามตรง นางต้องการพบเพียงท่านเท่านั้น หากหม่อมฉันไปด้วย ก็ไม่มีประโยชน์อันใดเพคะ”

เซียวอวี้เม้มริมฝีปากบาง และเอ่ยอย่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

“เจ้ามีประโยชน์อย่างมาก”