แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 407

ยามบ่าย ณ ตำหนักฉือหนิง

องค์หญิงใหญ่ต้องการไปที่ตำหนักหย่งเหออีกครั้ง กลับได้ยินว่าฮ่องเต้เสด็จออกนอกพระราชวังพร้อมฮองเฮาแล้ว

นางจึงไม่มีทางเลือก

“หากฮองเฮากลับมาแล้ว อย่าลืมมาแจ้งให้ข้าทราบทันที” องค์หญิงใหญ่สั่งสาวใช้ด้วยน้ำเสียงเข้มงวด

สาวใช้ตอบรับด้วยความเคารพ และบังเกิดความสงสัยในใจอย่างเลี่ยงมิได้

หรือ เหตุที่แม่ทัพน้อยเมิ่งถูกประหารชีวิตนั้น ฮองเฮาก็มีส่วนพัวพันด้วย?

มิเช่นนั้นเหตุใดองค์หญิงใหญ่ต้องรีบร้อนตามหาฮองเฮา และไม่มีเวลาได้โศกเศร้าอาลัยให้แม่ทัพน้อยเมิ่งด้วยซ้ำ?

สาวใช้ย่อมมิอาจรู้ได้ว่า ที่จริงแล้วองค์หญิงใหญ่รู้สึกแค้นใจที่เฉียวม่อสิ้นใจช้าเกินไป และรู้ความจริงสายเกินไป

“ประเดี๋ยวก่อน” ทันใดนั้นองค์หญิงใหญ่พลันจดจำเรื่องหนึ่งได้ “ไปหยิบกำไลข้อมือวงนั้นจากคลังสมบัติมาก่อน”

“กำไลข้อมือ...องค์หญิงเพคะ ท่านได้สั่งทำมันขึ้นมาเพื่อมอบให้แม่ทัพน้อยเมิ่ง เป็นกำไลข้อมือกลไกที่เผลอทำหักระหว่างเดินทางกลับมาตุภูมินั่นน่ะหรือเพคะ?”

ดวงตาขององค์หญิงใหญ่ขุ่นมัว “ใช่ เป็นกำไลวงนั้น”

ฝ่ามือของนางมีเหงื่อเย็นไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

……

นอกพระราชวัง

เมื่อได้รู้ว่าฝ่าบาทจะเสด็จมา หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ก็เปรียบเสมือนเจ้าสาวที่รอวันแต่งงาน ทำตัวเองให้สะอาดเรียบร้อยดูดี

ทว่าเนื่องจากถูกตัดเอ็นข้อเท้า กอปรกับอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มืดมิดนานเกินไป ร่างกายของนางจึงเต็มไปด้วยรัศมีที่มืดครึ้ม ดวงตาสูญเสียความสดใสเย้ายวนเช่นในอดีต แปรเปลี่ยนเป็นขุ่นมัว

ใบหน้าของนางก็เสียโฉมไปแล้ว ไม่ว่าจะสะอาดสะอ้านแค่ไหน ก็ไร้ซึ่งความงดงามอีกแล้ว

ในส่วนของความจริงที่โหดร้ายนี้ นางเพิ่งมาตระหนักได้ในภายหลัง

ดังนั้น เมื่อได้ทราบว่าฝ่าบาทเสด็จมาถึงแล้ว ทันใดนั้นนางก็รู้สึกยิ่งใกล้พลันยิ่งหวั่นใจขึ้นมา และกลัวที่จะออกไปจากห้องลับแห่งนี้

นางสัมผัสใบหน้าของตนเอง และร่างกายที่ผอมแห้งอย่างสิ้นหวัง รู้สึกราวกับว่ามีหนอนแมลงคลานอยู่บนร่างกาย

“ไม่ ข้ามิอาจปล่อยให้ฝ่าบาทเห็นตัวข้าในสภาพเช่นนี้ได้...”

ห้องลับแห่งนี้ตั้งอยู่ในห้องแห่งหนึ่ง

เซียวอวี้ได้ก้าวเดินเข้ามาในห้องแล้ว เฉินจี๋ยืนอยู่ข้างประตูห้องลับพลางรายงาน “ฝ่าบาท คนอยู่ข้างในพ่ะย่ะค่ะ”

“อย่าเข้ามา! ฝ่าบาท หม่อมฉัน...ตอนนี้หม่อมฉันน่าเกลียดมากเพคะ...” เสียงของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์แหบแห้งเป็นพิเศษ เสมือนกลืนถ่านที่ร้อนแดง จนลำคอเสียหายไปแล้ว

ทว่าก่อนหน้านี้ น้ำเสียงของนางเคยละมุนละไมเหมือนนกขมิ้นก็มิปาน

เซียวอวี้หยุดฝีเท้าลง นัยน์ตาสงบเยือกเย็น

เฉินจี๋ได้ทูลรายงานให้เขาทราบโดยละเอียด แน่นอน เขาย่อมรู้ว่าตอนนี้หลิงเยี่ยนเอ๋อร์มีรูปลักษณ์เป็นอย่างไร

ในห้องลับนั้น หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

“ฝ่า ฝ่าบาท ถึงแม้ว่าหม่อมฉันจะมีความผิด ทว่าฮองเฮาได้ตั้งศาลเตี้ยในทางที่ผิด นางเป็นปฏิปักษ์ต่อท่านเพคะ!”

น้ำเสียงของเซียวอวี้เย็นชา

“ฮองเฮาเป็นอย่างไร เจ้าไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ได้

“เจ้าแค่ต้องพูดมา เจ้าอยากจะตาย หรือยังอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ”

หัวใจของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์เจ็บปวดนัก นางเปล่งเสียงตะโกนอย่างสุดกำลัง

“หม่อมฉันอยากให้นางคนชั้นต่ำเฟิ่งเวยเฉียงตาย! ฝ่าบาท หม่อมฉันอยากให้นางตาย! ท่านช่วยหม่อมฉันสังหารนางได้หรือไม่เพคะ...หม่อมฉันไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว หม่อมฉันขอเพียงชีวิตของนางเท่านั้น!

“ต่อให้หม่อมฉันตาย แล้วกลายเป็นผีร้าย ก็จะตามหลอกหลอนเฟิ่งเวยเฉียงเพคะ!”

นางเสียโฉมถึงเพียงนี้แล้ว นางมิอาจกลับไปอยู่เคียงข้างฝ่าบาทได้อีก

ดังนั้นนางต้องมิใช่คนเดียวที่จะไปตกนรก

ถึงตายนางก็จะลากเฟิ่งเวยเฉียงลงไปด้วย!

ทว่า คำพูดของนางเพิ่งจบลง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่งดังมาจากนอกห้องลับ

“ต้องการชีวิตของข้าหรือ? เจ้าคู่ควรหรือไร”