แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 411

ช่วงนี้เจียงหลินค่อนข้างว่าง

วันนี้เขาทานข้าวอยู่ใน‌โรงเตี๊ยม‌ ได้ยินโต๊ะด้านข้างปรึกษากันว่าจะสังหารฮ่องเต้สุนัข จึงรีบขยับไปนั่งใกล้ๆ

ได้ยินว่าวีรสตรีอย่างแม่ทัพน้อยเมิ่งถูกสังหาร เขาแค้นเคืองในความไม่เป็นธรรมขึ้นมาทันที

ที่สำคัญนั้นเป็นเพราะ เคยได้ยินพวกเหล่าฝานพูดว่า แม่ทัพน้อยเมิ่งกับซูฮ่วนเป็นสหายสนิทกัน

งั้นเขาก็ต้องมีส่วนร่วมในการช่วยเหลือ!

เจียงหลินคิดว่าตนเองมีน้ำใจไมตรี รักใครก็รักคนหรือสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับเขาด้วย

กลับไม่รู้ว่า ในสายตาเฟิ่งจิ่วเหยียนนั้น เป็นการกระทำที่โง่เขลาที่สุด

เขาคิดทุกอย่างราบรื่นเกินไป อยากรู้ว่าศีรษะตรึงไว้บนสายคาดเอวนั้นมีความรู้สึกอย่างไรหรือ!

เห็นว่าเจียงหลินพุ่งเข้ามาแล้ว ไม่รอให้เซียวอวี้ “เป็นบันได” ให้นาง เฟิ่งจิ่วเหยียนยันฝ่ามือข้างหนึ่งไว้บนไหล่ของเขา แล้วก็กระโดดลอยขึ้น...

ปัง!

เจียงหลินล้มลงอย่างไม่ทันตั้งตัว

เดิมคิดว่าเป็นแบบนี้แล้วเขาจะหยุด

คิดไม่ถึงว่าเขาจะคลานลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ชูมีดหันผักที่ไม่รู้เอามาจากในมือใคร พร้อมแยกเขี้ยวฟัน

“ฆ่า!”

เฟิ่งจิ่วเหยียน:…

เจียงหลิน เจ้าคนโง่

เขาอยากให้ตระกูลเจียงถูกประหารเก้าชั่วโคตรหรือไร!

ภายใต้สถานการณ์คับขัน เข็มเงินในมือของนางลอยออกไป

ตูม!

ในที่สุดครานี้เจียงหลินก็หมดสติไป ล้มไปข้างหน้า หน้าคว่ำฟาดพื้นอย่างจัง

เฟิ่งจิ่วเหยียน:ค่อยสบายใจขึ้นมา

……

เพียงครู่เดียว คนยุทธภพที่ก่อเรื่องถูกจับกุมตัวหมด ส่งไปให้กับทางการ

เจ้าหน้าที่ที่มาให้การอารักขาล่าช้า ยืนอยู่ข้างนอกรถม้าของฮ่องเต้ ก้มศีรษะคุกเข่าอยู่ข้างนอกม่านรถม้า ร้องขอประทานโทษอย่างต่อเนื่อง

“ทำให้ฝ่าบาทตกพระทัย กระหม่อมจะสั่งการลงโทษพวกเขาทันที เพื่อเป็นตัวอย่างแก่ผู้อื่น”

พวกอันธพาลในยุทธภพ กล้าคิดสังหารจักรพรรดิ?

ช่างกล้าเหิมเกริมจริงเชียว!

ภายในรถม้า เฟิ่งจิ่วเหยียนที่นั่งอยู่ด้านข้างเซียวอวี้พูดกล่อมขึ้นมา

“ฝ่าบาท เรื่องนี้เกิดจากการตายของเมิ่งเฉียวม่อ เป็นช่วงที่ผู้คนกำลังขุ่นเคือง การฆ่าสังหาร มีแต่จะทำให้สถานการณ์ยิ่งเลวร้าย”

“นี่...” เจ้าหน้าที่ไม่เห็นด้วย คิดปองร้ายจักรพรรดิ มีโทษถึงตาย การไม่ประหาร จะทำให้ผู้อื่นหวั่นเกรงได้อย่างไร

เซียวอวี้ขยับริมฝีปากบาง “ในเมื่อฮองเฮาพูดเช่นนี้ งั้นก็ไม่ต้องประหาร กักขังไม่กี่วันก็พอ”

คนที่คิดจะฆ่าเขามีตั้งมากมาย คนพวกนี้ เขายังไม่เห็นอยู่ในสายตา

ยิ่งไปกว่านั้นก็เป็นเช่นที่ฮองเฮาพูด ประหารพวกเขา ไม่สามารถแก้ปัญหาได้จากต้นเหตุ กลับจะทำให้เกิดปัญหามากยิ่งขึ้น

ภายในตำหนักมีเพียงพวกนางสองคน องค์หญิงใหญ่พูดขึ้นมาตรง ๆ

“ที่ผ่านมาข้าถูกผู้อื่นยุยง เข้าใจเจ้าผิดไปอย่างมาก

“แต่เจ้าเองก็จริง ๆ เชียว เรื่องที่เมิ่งเฉียวม่อปลอมเป็นแม่ทัพน้อยเมิ่ง ทำไมถึงไม่บอกข้ากับฝ่าบาทตั้งแต่แรก?”

ไม่อย่างนั้นนางก็จะไม่พลาด หลงเชื่อเมิ่งเฉียวม่อ

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ได้ยอมรับการแสดงความเป็นมิตรอย่างกะทันหันจากองค์หญิงใหญ่

“องค์หญิงใหญ่ เวลาค่ำมากแล้ว”

ฟ้าข้างนอกมืดแล้ว ค่ำแล้วจริง ๆ

องค์หญิงใหญ่เหมือนฟังไม่เข้าใจกับการที่นางไล่ทางอ้อม ยังคงพูดต่อ

“ข้าเพียงแค่ต้องการคำตอบ

“ตอนนั้นที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ไม่ใช่เจ้าจริง ๆ หรือ?”

คำถามนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนได้ตอบไปตั้งแต่แรกแล้ว

ในขณะที่นางกำลังจะพูด องค์หญิงใหญ่เอากำไลอันหนึ่งออกมาอย่างกะทันหัน

“เพล้ง” ดังขึ้นมา

กำไลอันนั้นสวมข้อมือของนางไว้ ขนาด...พอดี!

สีหน้าองค์หญิงใหญ่แย่ลงทันที เหนือความคาดคิด หากอยู่ภายใต้เหตุผล ดวงตาเปื้อนไปด้วยรอยแดงเล็กน้อย เบิกตากลมโต จับจ้องมองดูเฟิ่งจิ่วเหยียน

ใช่นาง จริง ๆ ด้วย!