แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 417

“กระหม่อมเพียงได้ยินมาว่า แม่ทัพน้อยเมิ่งกับหมอทหารคนหนึ่งมีมิตรภาพอันลึกซึ้ง ถูกเล่าขานกันว่าเป็นชายรักชาย”

รุ่ยอ๋องพูดถึงตรงนี้ ก็ครุ่นคิดแล้วพูดขึ้นมา “แต่กระหม่อมคิดว่า น่าจะเป็นเพียงเรื่องเล่าขาน ความจริงเป็นเพียงสหายที่ทำงานร่วมกัน”

สีหน้าเซียวอวี้เคร่งขรึมขึ้นมา

“หมอทหารผู้นั้นมีชื่อเรียกว่าอะไร ตอนนี้อยู่ที่ไหน”

“กระหม่อมจำได้เพียงว่า ดูเหมือนเขาจะสกุลต้วน”

สกุลต้วน?

เซียวอวี้คิดถึงเข็มเชียนอวี่ขึ้นมาทันที

หมอทหารผู้นั้น เป็นไปได้อย่างมากที่จะเป็นผู้สืบทอดตระกูลต้วน!

รุ่ยอ๋องไม่รู้ว่าฝ่าบาทถามเรื่องเหล่านี้ทำไม เขากลับมาพูดเข้าเรื่องจริงจัง

“ฝ่าบาท ในเมื่อเมิ่งเฉียวม่อไม่ใช่แม่ทัพน้อยเมิ่งตัวจริง แล้วทำไมท่านถึงไม่นำเรื่องนี้เปิดเผยต่อสาธารณะ?”

แววตาเซียวอวี้มืดมน

“เรามีแผนของเราเอง”

สิ่งที่เขาคิดในตอนนี้ก็คือ หมอทหารสกุลต้วนคนนั้น

……

ด้านนอกห้องทรงพระอักษร

เฉินจี๋เห็นรุ่ยอ๋องออกมา ก็ถวายความเคารพอย่างนอบน้อม

บนใบหน้าของเขาไม่แสดงออกถึงความรู้สึกใด แลดูเรียบร้อย กลับมีคำพูดมากมายอยู่ในใจ

คิดไม่ถึงว่า คนจิตใจดีมีน้ำใจอย่างรุ่ยอ๋อง เป็นคนที่สตรีนับพันหมื่นหลงรัก ก็ยังทุกข์ใจเพราะความรัก

เห็นแก่ที่ปกติ รุ่ยอ๋องดีกับเหล่าข้าหลวงไม่น้อย เฉินจี๋พูดกล่อมด้วยความหวังดี

“ท่านอ๋อง ดอกไม้ทุกดอกมีความสวยงามมีคุณค่าที่แตกต่างกันในสายตาของแต่ละคน”

รุ่ยอ๋องอึ้งตะลึง

ดอกไม้อะไร?

สายตาอะไร?

ตำหนักฉือหนิง

องค์หญิงใหญ่เย็บปักถุงหอมด้วยตนเอง รอบกายเต็มไปด้วยความอ่อนโยนละมุนละไม ไม่วางมาดหยิ่งผยองเหมือนที่ผ่านมา

หนิงเฟยถามขึ้นมา “พี่หญิง จะทำให้กับฝ่าบาทหรือ?”

บนนั้นปักลวดลายพญาอินทรีโบยบิน จะต้องให้บุรุษแน่นอน

ข้างกายพี่หญิงก็ไม่มีบุรุษใด ฉะนั้นก็จะต้องเป็นฝ่าบาท

ทว่า หลังจากนางเพิ่งถามเสร็จ รอยยิ้มบนใบหน้าองค์หญิงใหญ่ก็หุบลง ราวกับบั่นทอนอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง

“ต่อให้เป็นพี่น้องกันแท้ ๆ บุรุษกับสตรีล้วนแตกต่างกัน สิ่งของที่เป็นถุงหอม จะให้กันไปมั่วได้หรือ?”

หนิงเฟยรีบก้มหน้าพูดขออภัย

“พี่หญิงอย่าถือสา ข้าพูดพลาดพลั้งไปแล้ว งั้นนี่ท่านจะ...”

ไทเฮาฟังแล้ว ก็ทั้งตกใจและเป็นกังวล

กุ้ยหมัวมัวที่อยู่ด้านข้างยิ่งตกใจ

“องค์หญิงใหญ่เย็บปักถุงหอมให้กับฮองเฮา? ไทเฮา เรื่องนี้มองข้ามไม่ได้นะเพคะ!

“บ่าวพูดอย่างไม่เคารพ...เกรงว่าองค์หญิง...สภาวะทางจิตผิดปกติ ต้องรีบให้หมอหลวงไปรักษา!”

หนิงเฟยก็เป็นกังวลขึ้นมา

“ท่านป้า ข้าก็เคยได้ยิน มีบางคนหลังจากถูกกระทบทางจิตใจมากเกินไป ภายนอกไม่มีปฏิกิริยาอะไร ความจริงล้วนอัดอั้นอยู่ในใจ ยากที่จะผ่อนคลาย อาการร้ายแรงยิ่งกว่าคนที่ร้องห่มร้องไห้”

“พี่หญิงอาจจะเป็นเช่นนี้...”

ไทเฮาหมุนลูกประคำในมืออย่างรวดเร็ว

นางดูไม่สะทกสะท้าน “พวกเจ้าล้วนคิดมากไปแล้ว ฉีเอ๋อร์ไม่ใช่คนอ่อนแอเช่นนี้”

กันไว้ดีกว่าแก้ นางจึงไปหาองค์หญิงใหญ่ด้วยตนเอง

แล้วก็เห็นองค์หญิงใหญ่ที่ปกติพูดถึงฮองเฮาแล้ว สีหน้าก็จะแสดงออกถึงความไม่พอใจ ยามนี้กลับเย็บปักถุงหอมไปด้วย ถามสาวใช้ไปด้วยว่า ฮองเฮาจะชอบไหม

เหนือศีรษะไทเฮาวนเวียนอยู่ประโยคเดียว...ถูกผีเข้าสิง!

องค์หญิงใหญ่หันมามอง รอยยิ้มในแววตายังไม่จางหายไป “เสด็จแม่ ท่านมาแล้ว...”

บนใบหน้าไทเฮายังคงแสดงออกถึงความรักใคร่อย่างปกติ

แต่เมื่อหันเดินออกจากประตูไป มือของนางสั่นเทาขึ้นมา พร้อมมีรับสั่งด้วยเสียงต่ำ

“เร็ว! รีบไปตามหมอหลวง! !”