แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 426

หลังถูกลูกธนูยิง เดิมเฉียวม่อคิดว่า ตัวเองต้องตายเป็นแน่

นางคิดว่า ตายไปทั้งอย่างนี้ก็ดี จะได้จบ ๆ

แต่ไม่คาดคิดเลยว่า ยามมวลความเจ็บปวดถึงขั้วกระดูกม้วนตัวเข้ามา นางฟื้นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด

เมื่อลืมตาขึ้น ก็พบว่าตัวเองอยู่ในถ้ำแปลกถิ่น บริเวณรอบด้านต่างเต็มไปด้วยกำแพงหิน นางถูกมัดไว้บนเตียงไม้ผุพังหลังหนึ่ง

ทันใดนั้นพลันมีเสียงแก่ชราดังขึ้นมาข้างหู

“แม่ทัพน้อยเมิ่ง ฟื้นแล้วหรือ…”

ตอนนี้เฉียวม่อถึงได้เห็นว่า บนหัวนางมีบุคคลหนึ่งยืนอยู่

ใบหน้าของคนผู้นั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น

เขาก้มหน้า จ้องมองมาที่นางพร้อมฉีกยิ้มร่า

เฉียวม่อถามทันที “เจ้าช่วยข้าไว้หรือ?”

นั่นสินะ ศิษย์พี่คงเคยช่วยเหลือคนไว้มากมาย!

คนผู้นี้ต้องคิดว่านางเป็นแม่ทัพน้อยเมิ่งเหมือนองค์หญิงใหญ่แน่ ๆ ถึงได้ช่วยชีวิตนางอย่างไม่สนสิ่งใด

คนผู้นั้นยื่นมือไปจับหน้าอกของนางที่ถูกลูกธนูปัก

นางพลันรู้สึกเย็นวูบ

จากนั้นก็ได้ยินเขาส่งเสียงหัวเราะชวนสยองออกมา

“สมกับเป็นแม่ทัพน้อยเมิ่งผู้ฝึกปรนร่างกายมาอย่างดี ร่างกายนี้ ช่างแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า

“ถูกลูกธนูปักเสี่ยงตายถึงชีวิตแท้ ๆ แต่กลับรอดมาได้”

คืนนั้น ตอนที่เขาเจอนาง นางสิ้นชีพแล้ว——ลมหายใจไม่หลงเหลืออยู่ ชีพจรหยุดเต้น

เดิมเขาอยากผ่าร่างกายและกะโหลกของนาง เพื่อดูว่าเหตุใดนางถึงผิดแปลกจากคนทั่วไป ไม่คิดเลยว่า จู่ ๆ นางจะฟื้นคืนชีพกลับมา

ฟื้นมาก็ดี!

บุรุษเผยรอยยิ้มเยือกเย็นออกมา ราวกับหาสมบัติล้ำค่าเจอ

เฉียวม่อรู้สึกใจไม่ดีแปลก ๆ

“เจ้า…เป็นใคร?”

“ข้าเป็นใครนั้น มันไม่สำคัญหรอก” มือของบุรุษยับย่น เชยคางของนางขึ้นด้วยท่วงท่าแสนประหลาด เพื่อให้นางเงยหน้ามองตัวเอง

“สิ่งสำคัญคือ แม่ทัพน้อยเมิ่ง ในที่สุดเจ้าก็ตกอยู่ในกำมือของข้า ฮ่า ๆ…เจ้าฆ่าคนรัฐเหลียงไปมากมาย ไม่สมควรได้ตายดี! เจ้าควรตายในเงื้อมมือของข้า หากมีชีวิตอยู่ ก็ต้องอยู่อย่างทรมานเหมือนตายทั้งเป็น…”

คนผู้นี้ดูเสียสติ

เฉียวม่อรู้สึกกลัวอย่างยิ่ง

ในที่สุดนางก็ตระหนักได้ เขาไม่ได้ช่วยนาง เขาเป็นคนรัฐเหลียง และมีความแค้นกับเฟิ่งจิ่วเหยียน!

เฉียวม่ออยากดิ้นหนี แต่นางกลับไร้เรี่ยวแรง

นางจึงตะโกนเสียงดัง

“ไม่! ข้าไม่ใช่แม่ทัพน้อยเมิ่ง ข้าไม่ใช่…”

คนผู้นั้นกำมีดสั้นเอาไว้ในมือ นำมาแนบใบหน้าของนาง จนคมมีดสะท้อนใบหน้าหวาดกลัวของนางชัดเจน

เขาถากถางอย่างเลือดเย็น

“ไม่ใช่งั้นหรือ? เจ้าจะไม่ใช่ได้อย่างไร?

“เจ้านี่ขู่เก่งเสียจริง แม่ทัพน้อย ยามเจ้าขี่ม้าตัวเขื่องผ่านมา ข้าก็ว่าใช่เจ้าจริง ๆ นะ

“ตอนนี้ ถึงเวลาที่เจ้าสมควรชดใช้แล้ว…”

“อย่า! หยุดนะ ข้าไม่ใช่จริง ๆ ตัวจริงคือ…อื้อ!” เฉียวม่อกำลังจะเอ่ยชื่อเฟิ่งจิ่วเหยียนออกไป กลับถูกบางอย่างยัดปากไว้ในเวลาน่าสิ่วน่าขวาน

ยามที่คมมีดเย็นยะเยือกบาดผิวเนื้อของนาง นางพลันจมดิ่งอยู่ในความหวาดกลัวและเจ็บปวด จนน้ำตาไหลออกมาอย่างเจ็บใจ

ตำแหน่งแม่ทัพน้อยเมิ่งนี้ นางไม่ต้องการแล้ว!

ไม่รู้ว่าโชคดี หรือโชคร้าย

ผู้มาเยือนไม่ใช่คนอื่นไกล แต่เป็นเฟิ่งจิ่วเหยียนผู้เป็นศิษย์พี่ของนาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนอยู่ในเครื่องแต่งกายบุรุษ ผมยาวมัดรวบสูง มองมายังภาพเบื้องหน้าอย่างเย็นชา ข้างหลังมีอู๋ไป๋ยืนอยู่ ในมือถือปืนหอกไฟรูปแบบใหม่ ดูใช้งานคล่องมือเป็นพิเศษ

เฉียวม่อถูกทรมานจนลมหายใจโรยริน เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับเดินเข้าไปหาบุรุษที่ยืนถือมีด ในสภาพรอยแผลเป็นเต็มหน้าทีละก้าว

“มือสังหารแห่งรัฐเหลียง คือเจ้างั้นหรือ”

คนผู้นั้นมือสั่น “เจ้าเป็นใครอีก!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนว่องไวดุจสายลม พลันโผล่มาข้างหลังของคนผู้นั้น กล่าวด้วยเสียงเย็นยะเยือก “คนที่เจ้าตามหาไง”

สิ้นคำพูด นางก็เหวี่ยงดาบออกไป พลิกมือฟันฉับเข้าที่คอของคนผู้นั้น

คนผู้นั้นกุมลำคอตามสัญชาตญาณ พร้อมหันมามองนางอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ออกดาบว่องไวถึงเพียงนี้ หรือว่านางคือ…

ตุบ!

ชายคนนั้นล้มลงบนพื้น เลือดไหลอาบ ราวกับสายน้ำไหล

เฉียวม่อมองเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยความนิ่งอึ้ง ราวกับว่าคนที่โดนฟันคือนางเสียเอง

เฟิ่งจิ่วเหยียนเก็บดาบ แล้วหันไปมองเฉียวม่อที่ถูกมัดไว้บนเตียงไม้ ในสภาพขวัญกระเจิง

นางใช้ดาบแงะผ้าที่ยัดปากของเฉียวม่อออก แววตาเยือกเย็นไร้ความรู้สึกใด ๆ

เฉียวม่อรู้สึกหวาดผวา ขณะเดียวกันก็โมโหไม่ไหว

“ท่านรู้ตั้งแต่แรก ว่ามีคนต้องการฆ่าท่าน…”

สายตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนคมกริบ

“เฉียวม่อ เจ้าได้ตายอย่างคุ้มค่าแล้ว”