แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 436

ณ พระราชวัง

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้รับข่าวจากอู๋ไป๋ว่า ร้านขายผ้าไหมทางเมืองหลวงนี้สืบค้นจนหมดแล้ว ทั้งยังมีสมุดรายชื่อคนที่ซื้อผ้าไหมลายดอกในช่วงหกปีที่ผ่านมาด้วย

สมุดรายชื่อนี้ผ่านการคัดกรองแล้ว

คนที่ยืนยันชัดเจนว่าไม่ใช่คนวางยาพิษ จะมีการทำเครื่องหมายไว้หมดแล้ว

พวกเขาส่วนใหญ่เป็นคนในเมืองหลวงที่เกิดและโตที่นี่ พร้อมกับมีประวัติที่ดี

ส่วนที่เหลือ ส่วนใหญ่จะเป็นพ่อค้าเร่ที่เดินทางผ่านไปมาไม่มีที่อยู่แน่ชัด จึงจำเป็นต้องสืบสวนเพิ่มเติม

เฟิ่งจิ่วเหยียนอยู่ในวังไม่อาจทำสิ่งใดได้มากนัก ดังนั้นจึงคิดว่าวันพรุ่งนี้จะออกไปนอกวังสักครั้ง

ในขณะนั้นเอง ซุนหมัวมัวก็หอบดอกไม้เป็นกองเดินเข้ามา

“ฮองเฮา ดอกไม้เหล่านี้จำเป็นต้องใช้ในเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผา ท่านลองดูสิเพคะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เจ้าดูแล้วก็จัดการได้เลย”

ซุนหมัวมัวรู้สึกแปลกใจที่ได้รับความโปรดปราน “เพคะ บ่าวจะทุ่มเทเต็มที่ จะช่วยฮองเฮาจัดเตรียมงานเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผาครั้งนี้ให้ออกมาดี!”

ไม่นานนัก พระสนมเจียและนางสนมคนอื่น ๆ ก็มาถึง

“ฮองเฮา หลายวันมานี้นอกวังมีข่าวลือที่ไม่ดีเกี่ยวกับท่านมากมาย ทางราชสำนักถึงขั้นเรียกร้องให้ฝ่าบาททรงถอดถอนท่าน แม้ว่าแม่ทัพน้อยเมิ่งผู้นั้นจะเป็นแม่ทัพที่ดีปกป้องแว่นแคว้น แต่ก็ไม่ควรปรักปรำท่านเพราะการตายของนาง!” พระสนมเจียรู้สึกโมโหอย่างมาก

พระสนมเจียงดูสงบนิ่งกว่า นางเอ่ยโดยคาดเดาว่า

“ฮองเฮา ข่าวลือเหล่านี้อยู่ ๆ ก็แพร่สะพัดขึ้นมาในช่วงหลายวันที่ผ่านมา จะต้องมีคนแอบก่อกวนอยู่เบื้องหลัง และยุยงปลุกปั่นชาวบ้านที่ไร้สมองเหล่านั้น

“กลัวแต่ว่า เพื่อปลอบขวัญจิตใจราษฎรแล้ว ฝ่าบาทจะทรงผลักไสท่านออกจากตำแหน่ง”

สีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนดูเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย “เรื่องของราชสำนัก วังหลังไม่ควรแสดงความคิดเห็น”

ทั้งสองมองหน้ากัน พร้อมก้มศีรษะยอมรับผิดโดยทันที

“เพคะ ฮองเฮา เช่นนั้นพวกเราช่วยท่านร้อยดอกไม้ดีหรือไม่เพคะ?”

ณ ตำหนักเสียนซิ่ง

หนิงเฟยกับเสียนเฟยกำลังชื่นชมกับดอกไม้ ทว่าในใจกลับมีความรู้สึกนึกคิดอย่างอื่น

“ดอกไม้ของท่านพี่นี้ดูแลเป็นอย่างดี ท่านจะตัดใจส่งไปตำหนักหย่งเหอ เพื่อให้ฮองเฮาใช้ในงานเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผาจริงหรือ?”

เสียนเฟยร่างกายอ่อนเพลียอย่างมาก นางหันข้างพิงเก้าอี้ บนใบหน้ามีรอยยิ้ม

“ดอกไม้ไม่อาจบานสะพรั่งอยู่ตลอดไป หากมีคนมากมายได้เห็นและชื่นชมพวกมัน นั่นถึงจะไม่เสียแรงเปล่า”

หนิงเฟยเย้ยหยัน

“ในหมู่ราษฎรเกิดกระแสการถอดถอนฮองเฮา ฮองเฮาจะรักษาตำแหน่งไม่ให้สั่นคลอนได้หรือไม่ และเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผาครั้งนี้จะจัดขึ้นได้หรือไม่ สองเรื่องนี้ก็ยังไม่รู้แน่ชัด ท่านพี่จะไม่รอดูไปก่อนหรือ? ระวังว่าจะได้ไม่คุ้มเสีย”

เสียนเฟยไม่โต้แย้ง ทั้งตัวดูสงบนิ่ง

“ข้าไม่ได้เรียกร้องสิ่งใด ยิ่งไม่สนใจด้วยซ้ำว่าจะได้หรือเสีย แต่น้องหญิง ตอนนี้จิ้งเฟยก็ช่วยดูแลวังหลังทั้งหกตำหนักแล้ว เจ้าก็มีเวลาว่างแล้ว มิสู้มาช่วยข้าเตรียมงานเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผา”

ณ ห้องทรงพระอักษร

เฟิ่งหมิงเซวียนยิ้มตาหยีมองเห็นแต่ฟัน

“เสด็จพี่เขย กระหม่อมมาเพื่อขอบพระทัยท่าน! หลายวันที่ผ่านมากระหม่อมได้ศึกษาตำรามากมาย และไม่ได้ทำให้ท่านอับอายผู้คนด้วย นี่เป็นของขวัญเล็กน้อยจากกระหม่อม หวังว่าท่านจะรับไว้”

เซียวอวี้ไม่คิดจะรับของขวัญจากเขา

ทว่าเฟิ่งหมิงเซวียนดูกระตือรือร้น และดูนอบน้อม พร้อมทั้งรีบนำของมาวางลงบนโต๊ะทันที จากนั้นก็ถอยกลับไปที่เดิมอย่างนอบน้อม รอยยิ้มบนใบหน้านั้น มองดูพิลึกชอบกล

เซียวอวี้เหลือบดูสมุดพับที่เขามอบให้ ทั้งยังไม่ได้สนใจมากนัก

สมุดเล่มนี้มองดูคล้ายกับสาส์นกราบทูล หน้าปกจะมีรูปดอกไห่ถังหนึ่งดอก

เฟิ่งหมิงเซวียนยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกประหม่า

“ฝ่าบาท สิ่งนี้กระหม่อมเก็บซ่อนมานาน มีคนจะซื้อด้วยทองคำพันชั่ง กระหม่อมก็ยังไม่ขาย ท่านเป็นพี่เขยของกระหม่อม กระหม่อมจึงกล้ามอบให้ท่าน หากว่า...หากว่าท่านไม่ชอบ ไม่ต้องการ อย่าโยนทิ้งเด็ดขาด...”

เซียวอวี้ไม่ได้ให้ความสำคัญกับคำพูดนี้ของเขา

อย่างไรเสียมีของล้ำค่าใดบ้างที่ตนไม่เคยเห็น

เมื่อคิดเช่นนั้น เขาก็ถือโอกาสเปิดสมุดพับนั้นออกมา

หลังจากเห็นว่าเป็นสิ่งใด ใบหน้าของจักรพรรดิหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นเยือกเย็นขึ้นมาทันที

“เจ้าคนต่ำทราม!”