แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 439

ณ ตำหนักซินฮุ่ย

จิ้งเฟยสีหน้าดูคร่ำเคร่ง ไม่อ่อนโยนและสุขุมเหมือนที่ผ่านมา

นางขยี้ดอกไม้ตูมในมือจนป่นปี้

“ได้ยินข่าวแล้วหรือไม่”

ชิวหงก้มหน้าก้มตา รับรู้ถึงความโกรธของพระสนม พร้อมเอ่ยอย่างระวังตัว

“แม้ชาวบ้านจะตีกลองร้องทุกข์ เพื่อให้ถอดถอนฮองเฮา ทว่าฝ่าบาท...”

นางแอบเงยหน้าขึ้น เหลือบมองดูสีหน้าของจิ้งเฟย “ฝ่าบาททรงคัดค้านความเห็นของฝูงชน ไม่ทำตามใจราษฎร”

จู่ ๆ จิ้งเฟยก็ยิ้มขึ้นมาทันที

รอยยิ้มของนางดูอ่อนโยนเป็นที่สุด

“ฝ่าบาททรงต้องการจะปกป้องฮองเฮาจริง ๆ”

“พระนาง พวกเราควรทำอย่างไรดี?”

จิ้งเฟยมองออกไปด้านนอก พระอาทิตย์ตกแล้ว ราตรีกำลังมาเยือน

“ฝ่าบาททรงคิดจะปกป้องฮองเฮา ก็ต้องดูว่าชาวบ้านกับเหล่าทหารจำนวนมหาศาลจะเห็นด้วยหรือไม่”

นางรอได้

การตายของแม่ทัพน้อยเมิ่ง ยังไม่กระจายเป็นวงกว้างอย่างเต็มที่

อย่างน้อย ชายแดนเหนือและค่ายทหารเป่ยต้าทางนั้นก็ยังไม่ได้รับรู้ข่าว

นั่นคือทหารทั้งหมดของเมิ่งเฉียวม่อ

ทันทีที่พวกเขาก่อความวุ่นวาย ชายแดนเหนือจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลม

ฮ่องเต้ทรงไม่มีทางนิ่งเฉยโดยไม่แยแส

......

ณ ตำหนักหย่งเหอ

ประมาณยามจื่อ เฟิ่งจิ่วเหยียนถึงได้กลับมา

นางอยู่ในชุดดำอำพรางตัว ขณะเพิ่งเข้ามาในตำหนักด้านใน ก็เห็นเซียวอวี้นั่งอยู่บนเตียงของนาง

เขาจ้องมองนางด้วยความเย็นชาทั้งตัว

“เจ้ายังรู้จักกลับมาด้วยหรือ?”

ถึงแม้ปากจะดุดัน ทว่าวินาทีแรกกลับใช้สายตาดูให้แน่ใจว่า---นางได้รับบาดเจ็บหรือไม่

เฟิ่งจิ่วเหยียนคำนับให้เขาเล็กน้อย

“สืบเรื่องจนดึกไปหน่อย ท่านยังไม่บรรทมอีกหรือเพคะ?”

เซียวอวี้โมโหอัดอั้น “เจ้ายังไม่กลับมา เราจะนอนหลับได้อย่างไร?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างนอบน้อม

“ถือโอกาสสืบเรื่องข่าวลือในระยะนี้ด้วยเพคะ ดูเหมือนว่าจะเกี่ยวข้องกับจวนตระกูลมู่หรง”

เซียวอวี้ขมวดคิ้ว

“จวนตระกูลมู่หรง?”

เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง

ทว่ากลับไม่เอ่ยสิ่งใด นางออกจากวังในครั้งนี้ ได้สืบหาเรื่องราวต่าง ๆ ไม่น้อย

เขาถึงขั้นสงสัยด้วยซ้ำว่า นางมีสามเศียรหกกรหรืออย่างไร

เฟิ่งจิ่วเหยียนคาดเดาต่อไปว่า

“จวนตระกูลมู่หรงทำเรื่องเช่นนี้ก็เพื่อจิ้งเฟย นางเป็นสตรีของท่าน หม่อมฉันคิดว่าเรื่องนี้ส่งต่อให้ท่านจัดการจะปลอดภัยกว่า”

เซียวอวี้พยายามเปลี่ยนความเข้าใจของนางใหม่

“เราไม่เคยแตะต้องจิ้งเฟย นางไม่ใช่สตรีของเรา”

นางขึ้นมาจากในน้ำ เมื่อเช็ดตัวให้แห้งแล้ว ก็เปลี่ยนเป็นชุดบรรทมที่สะอาดเรียบร้อย

นางมองเห็นเซียวอวี้ยังคงนั่งอยู่ด้านนอก เหมือนกับว่ากำลังเฝ้านางอยู่

สีหน้าเขาดูเคร่งขรึม “รีบเข้านอนเถอะ เรื่องของจวนตระกูลมู่หรง เราจะจัดการเอง”

“เพคะ”

คืนหนึ่งที่นอนไม่หลับ

เซียวอวี้นอนพลิกไปพลิกมา

เมื่อฟ้าใกล้สว่าง ขณะเฟิ่งจิ่วเหยียนพลิกตัวก็เหมือนชนเข้ากับบางอย่าง นางลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเซียวอวี้กำลังนั่งอยู่ที่ปลายเตียงของนาง พร้อมจ้องมองนางด้วยความขุ่นเคือง

นางลุกขึ้นนั่งทันที

“ฝ่าบาท ท่านจะ...”

เซียวอวี้เอ่ยอย่างเย็นชา “เจ้าไม่ต้องค้างที่ตำหนักจื้อเฉินแล้ว”

นางกลับรู้สึกไว้ใจเขา จึงนอนหลับสนิทเช่นนั้น

คืนที่ผ่านมาเขาเกือบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ คิดจะทำอะไรบางอย่างกับนาง

ท้ายที่สุดแล้วก็คือประเมินความอดทนของตนเองสูงไป ลืมไปว่าเขาก็เป็นชายชาตรีที่ยังหนุ่มยังแน่น

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า

“เพคะ”

สิ่งเดียวที่นางอาลัยอาวรณ์ต่อตำหนักจื้อเฉินแห่งนี้ ก็คืออ่างน้ำที่นางได้ใช้ในคืนที่ผ่านมา มันสบายเหลือเกิน

ภายในตำหนักเงียบสนิท เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยว่า

“อีกไม่กี่วันก็จะถึงเทศกาลบูชาเทพธิดาบุปผา ข้าเตรียมการแสดงไว้แล้ว ท่านอยากจะชมดูก่อนหรือไม่?”

เซียวอวี้บีบนวดคิ้ว และเอนกายลงที่ปลายเตียงอย่างเกียจคร้าน “เจ้าเตรียมการเรียบร้อยแล้วก็ดี เราไว้ใจเจ้า”