แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 441

“ฮองเฮาเพคะ...” เหลียนซวงกลับมาแล้ว

ภายในใจของเหลียนซวงรู้สึกซับซ้อนยิ่งนัก

นางที่มิอาจทำตามแผนการหลบหนีที่ฮองเฮาสั่งการไว้ได้ กลัวว่าตนเองจักเป็นตัวถ่วงให้กับฮองเฮา

ทว่า นางยังอยากรั้งอยู่คอยรับใช้ข้างกายฮองเฮา ทั้งยังอยากจะอยู่เผชิญหน้าปัญหามากมายกับฮองเฮาเช่นนี้

“ฮองเฮาเพคะ ฝ่าบาทท่าน…” เหลียนซวงที่อยากจะพูดถึงเรื่องขององครักษ์เงาขึ้นมานั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า: “ข้ารู้แล้ว”

เซียวอวี้ย่อมไม่มีทางนำความโกรธของตนเองไปลงที่เหลียนซวงเพียงเพราะเรื่องที่นางปกปิดสถานะตัวตนของตนเองอย่างแน่นอน ฉะนั้นแล้ว หากให้เหลียนซวงอยู่ในวังหลวงต่อไปก็คงจะมิเป็นปัญหาอันใดนัก

เหลียนซวงรู้สึกว่าตนเองไร้ประโยชน์ยิ่งนัก

นางได้แต่ก้มหน้าก้มตาลง “หากว่าบ่าววิ่งไวกว่านี้...”

“นี่หาใช่ความผิดของเจ้าไม่” เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเฉนเมย ก่อนจะมองไปยังองครักษ์ที่อยู่ด้านนอกตำหนัก

นั่นคือคนของเซียวอวี้ และยังเป็นคนที่ส่งตัวเหลียนซวงกลับมาอีกด้วย

หลังจากที่ซุนหมัวมัวรู้ว่าเหลียนซวงกลับมาที่วังแล้วนั้น ภายในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก

หากแม่นางผู้นี้กลับมา เช่นนี้ฮองเฮาก็มิเห็นความสำคัญของนางอีกต่อไป

เมื่อคิดเช่นนี้ ภายในใจของซุนหมัวมัวจึงเริ่มกังวลขึ้นมา ก่อนจะก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าฮองเฮา

“ฮองเฮาเพคะ อีกสองวันก็จักถึงเทศกาลเทพธิดาบุปผาแล้ว พระองค์ดูว่าที่ให้บ่าวจัดการเรื่องเหล่านี้ไว้นั้น ดีหรือไม่เพคะ?”

เหลียนซวงนึกสนใจขึ้นมา: “เทศกาลเทพธิดาบุปผา? ฮองเฮาเพคะ มันคืออะไรหรือเพคะ?”

น้ำเสียงของเฟิ่งจิ่วเหยียนพลันเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเฉยเมย

“ต้นเดือนสี่ มีประเพณีพื้นบ้านที่เรียกว่าเทศกาลเทพธิดาบุปผา

“เป็นงานเทศกาลใหญ่โตภายในเมืองหลวงที่ถูกจัดขึ้น เพื่อความสนุกสนานของฝ่าบาทและเหล่าราษฎรทั้งหลาย”

เหลียนซวงรู้สึกแปลกใหม่ยิ่งนัก ทว่า เรื่องที่สำคัญมากกว่างานเทศกาลเทพธิดาบุปผานั้น นางนึกสงสัยเสียมากกว่าว่า - ฮองเฮาตัดสินใจที่จะอยู่ในวังหลวงต่อไปเช่นนั้นหรือ?

……

เซียวอวี้ไม่เพียงแต่ลงโทษมู่หรงฉานเท่านั้น แต่ยังลงโทษตระกูลมู่หรงอีกด้วย

บิดาของนางมู่หรงหวยพลันถูกสั่งลดตำแหน่งลงสองขั้น ทั้งยังมิมีโอกาสให้แก้ต่างอันใดอีก ก่อนจะถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวงไป

ตำหนักวั่นโซ่ว

มู่หรงฉานพลันคุกเข่าลงต่อหน้าไทฮองไทเฮาทั้งน้ำตา

ไทฮองไทเฮามิอาจจักตีอันใดนางได้ พลางเอ่ยถามออกมาด้วยความเจ็บใจอีกว่า

“ข้าคิดว่าเจ้าเป็นเด็กที่ฉลาดเฉลียวมาโดยตลอด ทว่า เจ้า...เหตุใดเจ้าถึงคิดทำเช่นนั้นได้!

“เจ้าไม่เพียงแต่ทำร้ายตนเอง แต่ยังลากตระกูลสายมารดาให้เข้าไปเกี่ยวข้องอีก!

“ฉานเอ๋อร์ เจ้าทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก!

“หากเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้า นางคงมิมีทางทำผิดเช่นนี้ได้!”

มู่หรงฉานก้มหน้าลง “ฉานเอ๋อร์เพียงแค่ต้องการขอร้องต่อไทฮองไทเฮา ช่วยเหลือบิดาด้วยเถิดเพคะ ความผิดของฉานเอ๋อร์นั้น หม่อมฉันยินดีจักรับผิดเพียงผู้เดียว....”

ไทฮองไทเฮาถามกลับด้วยท่าทีขุ่นเคือง

“เจ้าจักรับผิดชอบเช่นไร? ตัวเจ้าในยามนี้ ยังไม่อาจแม้แต่จะปกป้องตนเองได้!

มู่หรงฉานได้แต่ขบเม้มริมฝีปากของตนเอง “ทูลไทฮองไทเฮาเพคะ ฝ่าบาท...”

นางมีท่าทีลังเลใจที่จะเอ่ยออกมาก่อนจะเงยหน้าขึ้น ไทฮองไทเฮาที่เห็นเช่นนั้นจึงรับรู้ได้ในทันที ว่านางมีเรื่องทีมิอาจเอ่ยออกมาได้ พร้อมทั้งสั่งไล่บ่าวรับใช้ออกไป

……

“อะไรนะ? ฝ่าบาทหาได้เคยร่วมบรรทมกับเจ้าไม่!” เมื่อรู้เรื่องแล้วนั้น ไทฮองไทเฮาพลันตัวสั่นเทาไปด้วยความโกรธเกรี้ยวในทันที

“สารเลว! สารเลวยิ่งนัก! เป็นเขาที่หลอกลวงข้างั้นรึ! แล้วยังมีเจ้า เหตุใดเจ้าถึงได้กระทำตัวโง่เง่าเช่นนี้ เหตุใดถึงรวมหัวกับฝ่าบาทหลอกลวงข้า!”

ใบหน้าของมู่หรงฉานเต็มไปด้วยน้ำตานองหน้า

ก่อนแต่งเข้าวังมานั้น นางมั่นใจในตัวเองเป็นอย่างยิ่ง ว่าใบหน้านี้จักสามารถทำให้ฝ่าบาทโปรดปรานนางได้อย่างแน่นอน

ทว่า นางทุ่มสุดตัวแล้ว ก็ยังมิอาจมัดใจฝ่าบาทเอาไว้ได้

นางหลงรักฝ่าบาทเช่นนั้นหรือ? หาใช่ไม่

นางกลัวที่จะสูญเสียทุกอย่างไปเสียมากกว่า

“ท่านป้าเจ้าคะ ให้โอกาสข้าอีกสักครั้งเถอะเจ้าค่ะ!”

ไทฮองไทเฮาได้แต่ถอนหายใจออกมายาว ๆ อีกครั้ง

“ข้าจักช่วยเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย”

พูดจบ ใบหน้าที่ห่อเหี่ยวไปตามกาลเวลาค่อย ๆ แผ่กลิ่นอายอันตรายออกมาในทันที

นางหาได้เหมือนไทเฮาไม่ เป็นเพราะไทเฮาชุบเลี้ยงบุตรของตนเองออกมาได้ดี ถึงสามารถเข้าไปอยู่ในตำหนักฉือหนิงได้ นางเป็นแค่สตรีงามตัวเล็ก ๆ ตลอดทางต้องฝ่าฟันอะไรมาไม่น้อยถึงได้ขึ้นมายืนอยู่ในตำแหน่งฮองเฮาแห่งวังหลังเช่นนี้ได้

พระนางรู้ดีว่า หากอยากขึ้นไปอยู่บนตำแหน่งสูงสุดนั้น ไม่เพียงแต่ต้องโหดเหี้ยมต่อผู้อื่นเท่านั้น แต่ยังต้องโหดเหี้ยมกับตัวเองอีกด้วย...