แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 465

เมื่อเห็นคนอยู่ตรงหน้า สีหน้าเซียวอวี้ไม่สงบใจเย็นเหมือนที่ผ่านมา

ดวงตาสีดำเข้มของเขาเบิกโต แล้วก็ยิ่งโต

“ฮองเฮา! เจ้า...”

เฉินจี๋ก็อึ้งตะลึงอย่างมาก

ฮองเฮามาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

ทันใดนั้น ก็มีเงาร่างหนึ่งผ่านสายตาไป

มองดูอีกที ฝ่าบาทได้ก้าวเดินไปแล้ว คว้าโอบกอดฮองเฮาไว้แนบอก

เฉินจี๋เห็นดังนี้ ก็ถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ

เซียวอวี้กอดคนในอ้อมอกไว้แน่น สัมผัสความอบอุ่นของนาง

นี่เป็นการทำศึกที่ไม่มีความมั่นใจที่สุด เท่าที่เขาเคยต่อสู้มา

รัชทายาทเยี่ยนคนนั้น ไม่ทำตามกลยุทธ์ทางทหาร ใช้แต่แผนการชั่วช้า

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำลังเอื้อมมือผลักเขา ก็ได้ยินเสียงเขาพูดขึ้นมา “ให้เรากอดครู่หนึ่ง เรา...หนาว”

ช่วงเดือนกันยายน เมืองหลวงอาจอากาศกำลังเริ่มเย็น ทว่าชายแดนใต้ไม่หนาว ยังร้อนด้วยซ้ำ

เฟิ่งจิ่วเหยียนผลักเขาออก

“ทานอาหารก่อน”

เขาไม่หิว ทว่านางหิวแล้ว

เมื่อคืนนางฆ่าทหารศัตรูไปมากมายทั้งคืน จึงสามารถแย่งเส้นทางส่งเสบียงมาได้

กลางวันนี้ก็เร่งเดินทางนำเสบียงมาส่ง ไม่ได้หยุดพักเลย

เซียวอวี้คิดขึ้นมาได้ทันที

“พวกเขาให้เจ้าเป็นผู้มาส่งเสบียงได้อย่างไร!”

สมควรตาย!

แคว้นหนานฉีไม่มีคนแล้วหรือ!

ถึงต้องส่งฮองเฮามายังสนามรบ!

เฟิ่งจิ่วเหยียนอธิบายอย่างง่าย ๆ

“สถานการณ์บังคับ”

เซียวอวี้อดทนไม่ไหว โอบกอดนางไว้อีกครั้ง

เวลานี้ ขุนพลมุทะลุคนหนึ่งวิ่งเข้ามา

“ฝ่าบาท! มีอาหารแล้ว! ! ราชสำนักนำเสบียงอาหารมาถึง...”

พูดได้ครึ่งหนึ่ง ก็สบกับสายตาเย็นชาของฝ่าบาท

เมื่อมองดูอีกที ก็เห็นภาพฮ่องเต้กับฮองเฮาใกล้ชิดกัน

ขุนพลคนนั้นรีบปิดตาไว้

“อ้าก! ฝ่าบาทล่ะ? ข้ามาผิดกระโจมแล้วหรือ? แสงมืดไม่มีไฟ มองอะไรไม่เห็นเลย”

เซียวอวี้ไม่ถูกรบกวน โอบกอดเฟิ่งจิ่วเหยียนต่อ พร้อมพูดขึ้นมาด้วยเสียงแหบ

“เจ้าทำใจไม่ได้ที่จะปล่อยให้เราตาย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนผลักเขาออกอีกครั้ง พร้อมอธิบายอย่างสงบ

“หากท่านเป็นอะไรไปจริง ๆ ข้าที่เป็นคนพูดกล่อมให้ท่านกรีธาทัพมาทำศึกด้วยพระองค์เอง ยากที่จะปฏิเสธความรับผิดชอบ ดังนั้นข้าจึงมา”

ที่นางพูดเช่นนี้ เพราะไม่อยากให้เขาเข้าใจอะไรผิด

ทว่าเซียวอวี้ เข้าใจอะไรผิดมากมายตั้งแต่แรกแล้ว

สองเดือนกว่าแล้ว ในที่สุดเหล่าทหารก็สามารถได้ทานอิ่มหนึ่งมื้อ

มองเห็นเนื้อพวกนั้น ดวงตาของพวกเขาสว่างไสวยิ่งกว่าดวงดาวบนฟ้า

พวกเขาไม่รู้ว่า ระหว่างทางที่ฮองเฮานำเสบียงอาหารมาส่ง ผ่านเหตุการณ์อกสั่นขวัญหายมากแค่ไหน เสียเลือดผู้คนมากแค่ไหน เพื่อแลกกับอาหารของพวกเขาในมื้อนี้

เฉินจี๋นำอาหารของฮ่องเต้กับฮองเฮามาส่งให้ในกระโจม

เดิมยังเป็นกังวลว่าจะเห็นภาพอะไรที่ไม่เหมาะสม หลังจากเข้ามาแล้ว กลับเห็นฝ่าบาทกับฮองเฮายืนอยู่ข้างโต๊ะทราย พูดถึงกลยุทธ์การโจมตีต่าง ๆ เขาฟังจนมึนหัว

“ฝ่าบาท ฮองเฮา ทานอาหารได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้เป็นฮ่องเต้ แม้เหล่าทหารหิวโหย ก็ปล่อยให้เขาต้องหิวไม่ได้

ทว่าเขาก็ไม่ได้ทานเนื้อมาหลายวันแล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน