แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 519

ไส้ศึกคนนั้นออกมาจากพรรคเทียนหลงหลายปีแล้ว ปนเปื้อนไปด้วยความปรารถนาทางโลกเพื่อความอยู่รอด อยากสู้เพื่อหาทางออกให้กับตัวเอง

เขาอยากมีชีวิตรอด จึงยอมบอกทุกอย่างให้เฟิ่งจิ่วเหยียนรับรู้

“ประมุขพรรคต้องการ...ต้องการสังหารเจ้า เพราะ เจ้าทำร้ายลูกชายคนเดียวของประมุขพรรค!”

ท่าทีเฟิ่งจิ่วเหยียนฉงนใจ

ลูกชายประมุขพรรคเทียนหลงหรือ?

“เมื่อไหร่ ที่ไหน” นางถามขึ้นมาด้วยเสียงเย็นชา

ไส้ศึกกัดฟันอดกลั้นไว้ พูดออกมาไม่กี่คำ

“หมู่บ้านอวิ๋นซาน คดีฆ่าล้างตระกูล แม่ทัพน้อย...จำไม่ได้แล้วหรือ?”

สีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนขาวซีดเล็กน้อย

นั่นเป็นเรื่องเมื่อห้าปีก่อน ตอนนั้นนางตามอาจารย์กับอาจารย์หญิงเพิ่งมาถึงชายแดนเหนือ ยังไม่ได้เข้าค่ายทหารอย่างเป็นทางการ

ตอนที่เดินทางผ่านหมู่บ้านอวิ๋นซาน นางเห็นเหตุการณ์ฆ่าล้างตระกูลด้วยตาตนเอง

ผู้กระทำผิดคือเด็กหนุ่มอายุประมาณสิบขวบ เหิมเกริมหยิ่งผยอง

วันนั้นมีงานมงคลในหมู่บ้าน เขาพาลูกน้องหลายคนมาก่อเรื่อง สั่งให้เจ้าบ่าวโขกหัวคำนับเขา เจ้าบ่าวไม่ยอม เด็กชั่วคนนั้นจึงสั่งคนของเขาฆ่าเจ้าบ่าว พร้อมข่มเหงเจ้าสาวต่อหน้าทุกคน

พ่อแม่เจ้าบ่าวเจ้าสาวออกมาห้าม ก็ถูกเด็กชั่วคนนั้นต้มทั้งเป็น บีบบังคับให้พวกชาวบ้านทานเนื้อดื่มน้ำแกง

พวกชาวบ้านไม่ยอม ก็ล้วนถูกทำร้ายอย่างสาหัส

นางเดินทางผ่าน มองเห็นเพลิงไฟลุกโชน นึกว่าเกิดเหตุไฟไหม้ กลับเห็นเด็กชั่วร้ายคนนั้นถือคบเพลิง หัวเราะอย่างบ้าคลั่งอยู่ท่ามกลางเพลิงไฟ ตรงหน้ามีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งถูกมัดตัวคุกเข่าไว้ ร้องขอเขาอยู่อย่างน่าสงสาร

คนชั่วร้ายแบบนี้ ต่อให้อายุยังน้อย ก็ไม่ควรปล่อยไป

ดังนั้น นางจึงฆ่าลูกน้องของเขา ตีเขาสลบพร้อมโยนลงกองไฟ...

เด็กชั่วคนนั้น เป็นลูกชายของประมุขพรรคเทียนหลงหรือ

เมื่อความทรงจำสิ้นสุดลง สีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนกลายเป็นเยือกเย็น เหินห่าง

จนถึงวันนี้ นางก็ไม่เสียใจกับการกระทำในวันนั้น

หลังจากรู้เหตุผลที่พรรคเทียนหลงต้องการฆ่าตนเองแล้ว ในใจนางก็มีแผน

ดังนั้น พรรคเทียนหลงรู้เพียงว่านางคือแม่ทัพน้อยเมิ่ง ไม่รู้ว่า แม่ทัพน้อยเมิ่งกับซูฮ่วนเป็นคนคนเดียวกัน

โดยสรุปแล้ว ความแค้นระหว่างนางกับพรรคเทียนหลง ได้สะสมอย่างลึกล้ำ จะต้องมีจุดจบแล้ว!

“ข้าถามเจ้าอีกเรื่อง เจ้ารู้จักต้วนไหวซวี่หรือไม่”

ไส้ศึกคนนั้นส่ายหัว

“ไม่รู้...”

จนถึงวันนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนเริ่มสงสัย ตอนนั้นต้วนไหวซวี่ตายได้อย่างไร ตลอดจนเขาตกลงคำมั่นสัญญาห้าปีกับพรรคเทียนหลงได้อย่างไร

เวลานี้ แม่ทัพเมิ่งที่อยู่ด้านข้างมาตลอดพูดขึ้นมา

เขาถามไส้ศึกคนนั้น “คนที่เหลือของพรรคเทียนหลงพวกนั้น ตอนนี้ล้วนอยู่ที่ไหน!”

“ข้าไม่รู้ มีบางส่วนอยู่ที่เมืองผาง...ที่เหลือ ข้าไม่รู้”

พูดถึงตรงนี้ ไส้ศึกคนนั้นหายใจอย่างลำบาก หมอบอยู่บนพื้นอย่างทรมาน ยกมือขึ้นมาจับชายผ้าเมิ่งฉวี

“ข้าไม่อยากตาย...แม่ทัพ เห็นแก่...หลายปีมานี้ ข้าจงรักภักดีต่อท่าน...ท่านให้อภัยข้า...”

เมิ่งฉวีก้มลง จ้องมองดูไส้ศึกอย่างถี่ถ้วน

“ดี ข้าจะให้เจ้าเป็นศพสมบูรณ์”

พูดเสร็จ เมิ่งฉวีบิดคอของเขาหักโดยตรง

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่ที่เดิม พูดพึมพำกับตนเอง

“เมืองผาง...”

อยู่ทางใต้ของชายแดนเหนือ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองหลวง

เช้าวันรุ่งขึ้น

ขุนพลหลายคนต่างก็พูดชม

“ในกองทหารมีทหารใหม่เช่นนี้อยู่ อนาคตจะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน!”

หลังจากการฝึกซ้อมจบลง เซียวอวี้สั่งให้ทหารผู้นั้นมาเข้าเฝ้า

เมื่อคนเดินเข้ามาใกล้ ค่อยเห็นชัดเจนว่าใบหน้าคนผู้นี้เปล่งปลั่งอมชมพู ไม่เหมือนบุรุษ

“ถวายบังคมฝ่าบาท!” น้ำเสียงก็ตั้งใจกดเสียงหยาบ กลับงุ่มง่ามมากจนสามารถบอกได้ว่าเป็นผู้หญิงในทันทีที่ได้ยิน

เซียวอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะถาม ขุนพลเจินหรูไห่ลุกขึ้นมา พร้อมกล่าวขออภัยอย่างหวาดกลัว

“ฝ่าบาท บุตรสาวรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ขอร้องท่านโปรดให้อภัยด้วย!”

จากนั้นก็ดึงลูกสาวของตนเองคุกเข่าลงด้วยกัน

ขุนพลคนอื่นต่างหันมามอง พร้อมพูดกระซิบกระซาบ

“ที่แท้ก็เป็นลูกสาวของตระกูลเจิน ไม่เลวจริง ๆ !”

“แต่สตรีผู้นี้เข้ามาในกองทหารได้อย่างไร?”

บุตรสาวตระกูลเจิน พูดขึ้นมาอย่างอาจหาญ

“ฝ่าบาท ข้าชื่อเจินเจิน แอบมายังกองทหาร ในครอบครัวไม่มีผู้ใดรู้เรื่อง”

“ท่านอนุญาตให้มีกองกำลังหญิง และเคยแต่งตั้งแม่ทัพหญิง ดังนั้นก็คงไม่ปฏิเสธกับการที่สตรีมาเป็นทหาร ท่านพ่อไม่มีบุตรชาย ในฐานะที่ข้าเป็นบุตรสาวคนโต อยากที่จะเป็นเหมือนมู่หลาน สืบทอดชื่อเสียงของตระกูลเจินในฐานะขุนพล ขอร้องท่านให้ข้าได้สมปรารถนาด้วย!”

หัวใจเจินหรูไห่เหมือนดั่งกอง

ลูกสาวของเขาคนนี้ เหมือนม้าป่าตัวหนึ่ง ในครอบครัวไม่มีใครสามารถปราบได้

นี่ก็ใกล้จะถึงวันแต่งงานแล้ว ทำไมนางถึงมาเผยหน้าเผยตาอยู่ในค่ายทหาร!

ช่วงที่ผ่านมานี้ อารมณ์ของฝ่าบาทยิ่งอยู่ก็ยิ่งฉุนเฉียว เจินหรูไห่เตรียมพร้อมที่จะยอมรับผิดพร้อมถูกปลดออกจากตำแหน่ง กลับได้ยิน จักรพรรดิผู้สูงศักดิ์ตรัสถามขึ้นมา

“เจ้าใช้ทวนยาวเป็นหรือ?”