แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 521

หลังจากตรวจดูค่ายทหารเสร็จ ฮ่องเต้ก็เสด็จกลับพระราชวัง

ขุนพลหลายคนมาพบเจินหรูไห่เป็นการส่วนตัวเพื่อแสดงความยินดี

“แม่ทัพเจิน เจ้าซ่อนบุตรสาวไว้ดีเกินไปแล้ว ถ้าเข้าวังไปแต่แรกคงจะดี”

“ยามนี้ยังไม่สายเกินไปหรอก! พี่เจิน บุตรสาวของท่านได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ช่างมีอนาคตเสียจริง!”

เจินหรูไห่รู้สึกกระวนกระวายราวกับมีกวางกระโดดโลดเต้นไปมาอยู่ในใจของเขา

นี่เขากำลังจะได้เป็นพ่อตาของฮ่องเต้แล้วหรือ?

เช่นนั้นวันนี้ก็นับว่าในความโชคร้าย ก็ยังมีความโชคดีอย่างแท้จริง!

เมื่อเจินเจินได้ยินคำพูดเหล่านี้ นางรู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ จึงรีบดึงเจินหรูไห่ไปอีกฝั่ง

“ท่านพ่อ เหตุใดฮ่องเต้ถึงมาสนใจข้าได้เล่า?”

เจินหรูไห่ยิ้มให้นางอย่างเมตตาและอ่อนโยน

“ยามที่เจ้ากำลังเล่นทวนยาว ฮ่องเต้มองเจ้าไม่วางตา นี่ยังไม่ใช่ถูกใจเจ้าเข้าอีกหรือ? ลูกเอ๋ย เจ้าจะต้องคว้าโอกาสอันยิ่งใหญ่นี้ไว้ให้ดี ฮ่องเต้ไม่เคยเลือกรับนางสนมด้วยพระองค์เองมาก่อนเลยนะ”

เจินเจินย้อนนึกถึงรูปร่างหน้าตาของฮ่องเต้ ช่างรูปงามและองอาจจริง ๆ

แต่แล้วนางก็รู้สึกอึดอัดและกล่าวเสียงเบา

"ความฝันของข้าคือการเป็นแม่ทัพหญิง..."

เจินหรูไห่ไม่ได้ยินคำพูดนี้ของนาง เขาเอาแต่จมอยู่กับความฝันอันงดงาม

ในวันเดียวกันนั้นเอง พระราชโองการก็มาถึงจวนตระกูลเจิน

ทุกคนในตระกูลเจินต่างรอคอยด้วยความตื่นเต้นอย่างสุดจะพรรณนา

ฮูหยินเจินยิ้มไม่หุบ

“ท่านพี่ พระราชโองการให้ยกเลิกการหมั้นมาถึงแล้ว เดี๋ยวก็จะเป็นพระราชโองการแต่งตั้งเป็นสนมชั้นเฟยแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?”

เจินหรูไห่มองไปทางประตูจวนแล้วพูดอย่างจริงจังว่า

“เร็วขนาดนั้นที่ไหนกันเล่า การแต่งตั้งเป็นสนมชั้นเฟยจะต้องผ่านพิธีการ ยิ่งไปกว่านั้นแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยมีเรื่องอย่างการเข้าวังแล้วได้ตำแหน่งสนมชั้นเฟยทันทีมาก่อน อย่างน้อยก็ต้องเริ่มจากกุ้ยเหรินขึ้นมา"

ฮูหยินเจินพยักหน้าไม่หยุด

“ท่านพี่ช่างมีความรู้มากมาย ข้าเกือบจะสร้างเรื่องน่าขันเสียแล้ว

“เฮ้อ! เจินเอ๋อร์นั้นดื้อรั้นมาตลอด ทว่าคราวนี้ก็นับว่าสร้างชื่อเสียงได้แล้ว

“ท่านพี่ ข้าว่านะ หากท่านส่งรูปของเจินเอ๋อร์เข้าวังตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน ป่านนี้เจินเอ๋อร์ก็คงจะเป็นสนมชั้นเฟยไปแล้วกระมัง?”

ยามนี้เจินหรูไห่เองก็รู้สึกเสียใจเช่นกัน

อีกด้านหนึ่ง ตระกูลหลี่ที่ถูกถอนหมั้นโกรธเป็นอย่างมาก

ใต้เท้าหลี่โกรธมากจนตบโต๊ะ

“ช่างเหลวไหลเสียจริง! งานแต่งใกล้เข้ามาแล้วแท้ ๆ ถึงกับกล้าทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้...”

ฮูหยินหลี่ผู้มีความสามารถและมีคุณธรรมปลอบโยนเขา

นางตกใจกลัวจนคุกเข่าลงไปที่พื้น

“บ่าวถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ!”

เซียวอวี้ไม่ชายตามองนางและเดินตรงไปยังห้องโถงหลัก

ทว่าเมื่อเขาเดินผ่านต้นไม้ในลานต้นนั้น แววตาของเขาก็เข้มขึ้น

“เหตุใดมันจึงเหี่ยวเฉา”

ต้นไม้ต้นนี้แก่แล้ว ต้นไม้ที่แก่ย่อมเหี่ยวเฉา

ด้านบนมีมดเดินอยู่จำนวนมาก ดูเหมือนว่าจะถูกเจาะกินทีละน้อยจากด้านใน

เซียวอวี้ไม่สนใจต้นไม้อื่น

มีเพียงต้นนี้เท่านั้นที่เขาไม่อยากเห็นมันล้มลง

เหลียนซวงนั้นมีนิสัยอ่อนโยนเชื่อฟังมาโดยตลอด ทว่าวันนี้ไม่รู้เพราะเหตุใด นางจึงควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

“ฝ่าบาทหากสิ่งเก่าไม่ไป สิ่งใหม่ก็ไม่มา บางทีสวรรค์อาจจะทรงช่วยท่านตัดวาสนาเก่า และอวยพรให้ท่านแสวงหาหญิงงามคนใหม่…”

ซุนหมัวมัว: !

สาวน้อยคนนี้บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว! นางถึงกับกล้าเหน็บแนมและเยาะเย้ยฝ่าบาทเช่นนี้!

โครม!

เซียวอวี้โกรธเป็นอย่างมาก พลังภายในที่ออกมาจากฝ่ามือ ทำให้เหลียนซวงล้มกระเด็นลงไปที่พื้น