แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 534

ทันใดนั้น มีคนสวมหน้ากากผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้น และขวางทางเซี่ยงเทียนกับคณะของเขาไว้

“เจ้าเป็นผู้ใด!!” เซี่ยงเทียนระแวดระวังขึ้นมาทันที

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่เอ่ยสิ่งใด พร้อมกระโดดขึ้นไปบนหลังคา

เซี่ยงเทียนรีบตามไปทันที และตะโกนว่า “จับนักฆ่า!”

อีกด้านหนึ่ง

ณ จวนจู้กั๋วกง

ในห้องโถงหลัก

หวังโซ่วเหรินกำลังสนทนากับคนผู้หนึ่ง คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็คือ บุรุษสวมชุดคลุมขาวผู้หนึ่ง บนใบหน้าสวมหน้ากาก มองเห็นหน้าตาไม่ชัดเจน ทว่าบนนิ้วมือมีแหวนน้าวสวมอยู่

หวังโซ่วเหรินมีท่าทีเคารพคนผู้นี้เป็นพิเศษ

“นายท่านวางใจได้ ทุกอย่างดำเนินตามแผนของนายท่าน...”

ทันใดนั้น คนชุดคลุมขาวรับรู้ถึงบางอย่าง เขาเหวี่ยงมือ อาวุธลับที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อก็พุ่งออกไป

ขณะที่ทั้งสองคนไล่ตามออกไป ก็เห็นเพียงเงาดำกระโดดข้ามออกจากกำแพงไป

หวังโซ่วเหรินเหงื่อแตกพลั่กในทันที

“นี่...”

คนชุดคลุมขาวสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ไล่ตาม!”

ทันใดนั้น จู่ ๆ ก็มีคนสวมชุดคลุมขาวเหมือนกันหลายสิบคนปรากฏตัวออกมาจากในที่ลับ ราวกับลูกธนูคมไล่ตามคนชุดดำผู้นั้นไป

หลังจากองครักษ์ใบ้หนีออกมาจากจวนจู้กั๋วกง ก็มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก

ด้านหลังเขามีทหารไล่ตาม คนเหล่านั้นไม่ธรรมดา แต่ละคนมีทักษะวิชาตัวเบาที่ยอดเยี่ยม

ขณะวิ่งเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง ก็กระแทกเข้ากับคนผู้หนึ่งอย่างจัง

เขามีไอสังหารชัดเจน เมื่อพินิจดูอีกครั้ง กลับมองเห็นอีกฝ่ายก็คือคนคุ้นเคยนั่นเอง

องครักษ์ใบ้: ...

เฟิ่งจิ่วเหยียน: ...

ศัตรูคู่แค้น!

ด้านหลังพวกเขาทั้งสองคนมีกองกำลังกลุ่มหนึ่งตามไล่ล่า

ทั้งสองฝ่ายจึงเผชิญหน้ากัน

เซี่ยงเทียนมองไปทางเฟิ่งจิ่วเหยียนตรงมุมหนึ่ง จากนั้นก็มองไปทางคนชุดคลุมขาวหลายสิบคนนั้น

คนชุดคลุมขาวมองไปทางคนสวมหน้ากากทั้งสองคน ก็ไม่แน่ใจว่าผู้ใดคือคนที่พวกเขากำลังไล่ตาม

ขณะที่พวกเขากำลังพิจารณาว่า จะสังหารทั้งสองคนเลยดีหรือไม่

ทันใดนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนก็รีบตะโกนใส่คนชุดคลุมขาวเหล่านั้น

“ยังตะลึงงันเพราะเหตุใด สังหารเซี่ยงเทียน!”

เหล่าคนชุดคลุมขาว: ?!

เซี่ยงเทียนเรียกสติกลับมาทันที

“พวกเขาเป็นพวกเดียวกัน! สังหาร!”

ช่างรวดเร็วกว่าที่คิด เฟิ่งจิ่วเหยียนรีบคว้าตัวองครักษ์ใบ้แล้ววิ่งหนีไปพร้อมกัน

......

เดิมทีเฟิ่งจิ่วเหยียนคิดจะหลอกล่อกองกำลังของเซี่ยงเทียนออกไป นึกไม่ถึงว่าสถานการณ์จะยิ่งวุ่นวายใหญ่โต

ยังดีที่เหล่ากองทัพกบฏกำลังยุ่งอยู่กับการดับไฟ และตามจับนักฆ่า จึงหยุดความสนใจที่ประตูเมืองด้านนั้นไว้ก่อน

ทว่านางไม่คาดคิดว่าเซี่ยงเทียนแรงดีไม่มีตก ยังคงไล่ตามพวกเขาต่อไป

ในภาวะคับขัน นางพาองครักษ์ใบ้ข้ามกำแพง และกระโดดขึ้นไป จากนั้นรีบเข้าไปในห้อง ๆ หนึ่งบนชั้นสองทันที

ในเวลานี้ มีเสียงฝีเท้าวุ่นวายและหนักหน่วงดังมาจากด้านนอก

จากนั้นก็เป็นเสียงตะเบ็งของเซี่ยงเทียนผู้นั้น

“มีนักฆ่าเข้ามาในเมืองเซวียน ข้าแม่ทัพต้องการจะตรวจค้น! ทุกคนจงยืนอยู่เฉย ๆ อย่าขยับ!”

ภายในห้อง เฟิ่งจิ่วเหยียนวางมีดชิดกับลำคอระหงของหญิงสาว พร้อมกับเอ่ยเสียงทุ้มข้าง ๆ หูนาง

“ร้อง”

หญิงสาวตกใจกลัว “ร้อง ร้องสิ่งใด? อย่าฆ่าข้า...ข้า ข้าร้องบอกชื่อก็ได้ ใช่แล้ว! ข้าชื่อตงเอ๋อร์...”

เฟิ่งจิ่วเหยียน: ?

“มิได้ถามว่าเจ้าชื่ออะไร แต่ให้ร้องเหมือนที่เจ้าร้องบนเตียงเมื่อครู่”

กองทัพกบฏค้นหาทีละห้อง ฝีเท้าของพวกเขาใกล้เข้ามาแล้ว

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเคร่งขรึม

“ร้อง!”

หญิงสาวเห็นมีดเข้ามาใกล้เช่นนั้นก็หวาดกลัวเป็นอย่างมาก

นางคิดจะร้อง แต่ในหัวกลับว่างเปล่า เสียงที่เปล่งออกมาเหมือนเสียงเลื่อยกำลังตัดไม้ ไม่ปะติดปะต่อและแหบพร่า

เมื่อเห็นว่าทหารกำลังจะตรวจค้นถึงแล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงคิดจะให้หญิงสาวร้องออกมาน่าฟังกว่านี้

“เจ้า...”

ทันทีที่นางเอ่ยปาก จู่ ๆ หญิงสาวก็ชักเกร็งและหมดสติไป

เฟิ่งจิ่วเหยียนโอบนางไว้ทันที อดมิได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น

คนผู้นี้ตกใจกลัวจนหมดสติไปจริง ๆ

ทว่าในเวลานี้ กองทัพกบฏเหล่านั้นก็มาถึงนอกประตูแล้ว