แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 567

เจ้าสำนักจื่อหยางเบิกตาโต ดวงตาแตกร้าว

เมื่อรู้ตัวว่าฝ่ามือตนเองขาดแล้ว เขาระเบิดเสียงกรีดร้องขึ้นมา

“อ้าก ! ! ! ฆ่าเขา ฆ่าซูฮ่วน ! ”

ไม่รอให้ทุกคนได้สติกลับมาจากอาการตกตะลึง เฟิ่งจิ่วเหยียนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว มาถึงด้านข้างศิษย์สำนักจื่อเจียงที่ถือปลายโซ่ข้างหนึ่งไว้

เสียง “คลั่ก คลั่ก” ดังขึ้นมา

กระดูกข้อมือคนนั้นถูกหัก

หลังจากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องขึ้นมาอีก

“อ้าก...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนยกเท้ากระโดดขึ้นมา เตะคนนั้นลอยออกไป

หลังจากนั้น นางมายังตรงหน้าตงฟางซื่อ ปกป้องเขาไว้

เพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็จัดการสองคนที่คุมตัวตงฟางซื่อไว้

เมื่อคนอื่นเห็นดังนี้ เหงื่อเย็นไหลออกมาอย่างอธิบายไม่ถูก

วรยุทธดีที่สุดในใต้หล้าจริง ๆ รวดเร็วอย่างไร้ที่ติ...

เจ้าสำนักจื่อหยางรีบทำแผลอย่างรวดเร็ว เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตนเองเสียเลือดมากเกินไป เขาเห็นพวกลูกศิษย์ลังเลไม่กล้าเดินหน้า ก็ตะโกนตำหนิ

“รีบบุกเข้าไป ! โจมตีตงฟางซื่อ ! ”

กรงเล็บเหล็กที่แทงทะลุตงฟางซื่อ แตกต่างจากโซ่เหล็กทั่วไป เป็นอาวุธที่พวกเขาสร้างขึ้นมาโดยเฉพาะ

หลังจากสิ่งนี้แทงทะลุกระดูกสะบัก ก็จะหุบลงทันทีเหมือนมือคน กลายเป็นการยึดตาย ยากที่จะแกะออก

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ตงฟางซื่อไม่แตกต่างอะไรกับคนพิการ

ต่อให้ซูฮ่วนมีวรยุทธล้ำเลิศ ทว่าการโจมตีไปด้วย พลางต้องปกป้องตงฟางซื่อไปด้วย ไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแน่นอน

เจ้าสำนักจื่อหยางโกรธจนตาแดง

“ใครสามารถฆ่าพวกเขาได้ ข้าจะยกลูกสาวให้แต่งงานกับคนนั้น เป็นเจ้าสำนักในอนาคต ! ! ”

คราวนี้ หลายคนระส่ำระสาย

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนเยือกเย็น นางพูดเตือนตงฟางซื่อ

“ยืนไว้อย่าขยับ”

จากนั้น นางดึงแส้ยาวออกมาจากตรงเอว

แส้ยาวฟาดออกไป ทำให้พวกศิษย์สำนักจื่อหยางถอยหลังด้วยสัญชาตญาณ

ก็มีคนที่หาญกล้า โจมตีทางด้านข้าง

ทว่าใช้แส้พันเอวของเขาไว้ ดึงสะบัดเขาออกไป

ปัง !

เขากระแทกบนพื้นอย่างแรง

คนอื่นต่างมองตากันแวบหนึ่ง

“สร้างค่ายกล ! ร่วมมือกัน ! ”

ค่ายกลของสำนักจื่อหยาง มีชื่อเสียงเป็นอันดับหนึ่งของยุทธภพ

ในมือพวกศิษย์สำนักถือกระบี่ยาว ก่อให้เป็นรูปแบบที่ซับซ้อนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เคลื่อนตัวเป็นครึ่งวงกลมไปทางเฟิ่งจิ่วเหยียน

ความล้ำเลิศของค่ายกนี้คือ ด้านหนึ่งก่อตัวขึ้นมาป้องกันอย่างแข็งแกร่ง อีกด้านหนึ่งซ่อนเร้นท่าสังหาร อีกฝ่ายหนึ่งจึงดูไม่ออกในเวลาอันสั้น ด้านไหนจะเป็นฝ่ายบุกโจมตี

ทว่า ดวงตาเย็นชาของเฟิ่งจิ่วเหยียนกลายเป็นเคร่งขรึม ฟาดแส้ยาวในมือออกไป ไม่ได้โจมตีคน ทว่าพันไว้บนกิ่งไม้สูง แล้วก็ปล่อยมือ

ทุกคนในสำนักจื่อหยางไม่เข้าใจ

แม้แต่อาวุธนางก็โยนทิ้งแล้ว ต้องการทำเพื่ออะไรกันแน่ !

ผ่านไปพริบตาเดียว เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้กำลังภายใน กระโดดขึ้นสูง

“เจ้าไปก่อน”

ตงฟางซื่อดูออก จนถึงตอนนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนยังไม่ได้ใช้กระบวนท่าสังหาร เพียงแค่ทำให้คนพวกนี้บาดเจ็บสาหัส

โดยปกตินางทำอะไรมีสติ เขาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ช่วยเหลือไม่ได้ กลับจะกลายเป็นตัวถ่วง

“ระวังตัวด้วย”

พูดเสร็จเขาก็ทำตามที่เฟิ่งจิ่วเหยียนบอก จะออกไปจากทางด้านข้าง

“ห้ามปล่อยให้ตงฟางซื่อหนีไปได้ ! ” ศิษย์สำนักจื่อหยางเห็นดังนี้แล้ว ก็รีบมาขวางรั้ง เฟิ่งจิ่วเหยียนฟาดแส้ยาวออกไป ขวางทางไปของพวกเขาไว้

นางหนึ่งคนเฝ้าด่าน คนหมื่นนายมิอาจกรายผ่าน พวกถูกขวางรั้งไว้ ไม่มีใครสามารถข้ามผ่านนางไปได้

คนพวกนี้ก็ควบคุมนางไม่ได้ ตอนนี้นางเพียงต้องการยื้อเวลาให้ตงฟางซื่อได้หนีไป

ไม่นาน คนของสำนักจื่อหยางล้มลงเป็นจำนวนมาก

เฟิ่งจิ่วเหยียนชักเก็บแส้ยาวที่เปื้อนไปด้วยเลือด ดวงตาเฉียบคม

ทันใดนั้น มีร่างหนึ่งโจมตีมาจากในความมืด กระบวนท่าโหดเหี้ยม

นางถอยเท้าหลบเลี่ยง คนคลุมหน้าคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้

สองคนเข้าไปในวิหารหลักของวิหารลัทธิเต๋า

ในขณะที่เฟิ่งจิ่วเหยียนกำลังต่อสู้อยู่กับคนนั้น ทันใดนั้นข้างใต้เท้าก็เหยียบพลาด

เป็นกลไก !

ข้างล่างมีกับดัก !

ร่างกายเฟิ่งจิ่วเหยียนแผ่วเบา ตกลงไปข้างล่าง

นางเคลื่อนไหวรวดเร็ว ใช้แส้ยาวคล้องคอนักฆ่าคลุมหน้าคนนั้น พาคนลงมาด้วยกัน

ตาย ก็ต้องมีคนตายเป็นเพื่อน !