แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 569

ไฟเพิ่งลุกโชน ยังไม่ลามไปถึงวิหารหลักของวิหารลัทธิเต๋า ทว่าควันหนาทึบปลิวไปทั่ว มองเห็นเลือนราง รู้สึกแสบร้อนในลำคอทำให้ไม่สบายตัวอย่างมาก

รู้ว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนถูกขังอยู่ข้างล่าง เซียวอวี้สั่งเฉินจี๋ด้วยเสียงเคร่งขรึม “หากลไก ! ”

ข้างนอกมีควันฟุ้งหนาทึบ ราวกับทะเลเมฆดำทะมึนเข้ามา เฉินจี๋ใช้มือข้างหนึ่งปิดจมูก พร้อมตะโกนหาเซียวอวี้

“ฝ่าบาท กระหม่อมอยู่หากลไก ท่าน...”

เซียวอวี้พูดขึ้นมาด้วยสายตาเยือกเย็น

“ไม่ต้องพูดมาก รีบช่วยคน ! ”

วิหารหลักของวิหารลัทธิเต๋า ตกแต่งอย่างเรียบง่ายมาก ทั้งสองค้นหาอยู่นานสักพัก ก็หากลไกไม่เจอ

เห็นว่าไฟกำลังจะลุกลามมา เฉินจี๋รอไม่ไหวแล้ว

“ฝ่าบาท ควรไปได้แล้ว ! อันตราย ! ! ”

เมื่อวิหารหลักมอดไหม้ พวกเขาก็ออกไปไม่ได้แล้ว !

“ฝ่าบาท ! ” เฉินจี๋ร้อนใจจนเสียงแตก “ซูฮ่วนวรยุทธล้ำเลิศ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะหนีออกมาตั้งแต่แรกแล้ว ! ฝ่าบาท ไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงอันตรายเพื่อเขา ! ”

เซียวอวี้มองดูบนพื้น สีหน้าตึงเครียด

เขาเป็นฮ่องเต้ เขาจะตายอยู่ที่นี่ เพื่อสตรีผู้หนึ่งไม่ได้

แผ่นดินไม่ไร้เท่าใบพุทรา

ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นสตรีผู้หนึ่ง ที่ไม่มีความรู้สึกอะไรกับเขามากนัก

ไม่คุ้มค่า...

เขาควรไปแล้ว ทว่าไม่รู้ทำไม เท้ากลับก้าวไม่ออก

ทันใดนั้น มีคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในวิหารหลัก

คนนั้นไม่ใช่องครักษ์ที่เซียวอวี้พามา ทว่าเป็นสตรีคลุมหน้าคนหนึ่ง

เฉินจี๋ระวังตัวขึ้นมา ชักดาบออกมาประจัน

“เจ้าเป็นใคร ! ”

สตรีผู้นั้นย้อนถามพวกเขา “พวกเจ้าต้องการช่วยคนหรือไม่?”

หลังจากนั้น นางถอยหลังออกไป เห็นนางยืนอยู่ที่ผนังด้านนอก กดก้อนอิฐหลวมลงไปเรื่อยสองสามก้อน หลังจากนั้น กลไกด้านล่างพื้นเปิดออก !

เฉินจี๋แปลกประหลาดใจ

กลไกตั้งไว้ข้างนอก ! ถึงว่าพวกเขาหาไม่เจอ !

แล้วก็อดสงสัยไม่ได้ สตรีผู้นี้ เป็นศัตรูหรือเป็นมิตร

กลไกเปิดออกอย่างรวดเร็ว แต่ก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว

หญิงสาวมองดูเซียวอวี้ เหมือนกำลังดูว่า เจ้าจะเลือกยังไง

เห็นว่ากลไกนั้นใกล้จะปิดลง หญิงสาวเลือกโดดลงไปก่อน

เฉินจี๋ยิ่งไม่เข้าใจ

คนนี้อยากทำอะไรกันแน่?

ไม่รอให้เขาได้ทันรู้ตัว ฝ่าบาทที่เดิมยืนอยู่ด้านข้างก็กระโดดตามลงไปแล้ว

เฉินจี๋ : ! ! !

“ฝ่าบาท ! ”

รอเมื่อเขาคิดอยากกระโดดลงไป กลไกนี้ก็ปิดสนิท กลับมาเป็นพื้นเหมือนเดิม

เฉินจี๋เลียนแบบการกระทำของหญิงสาวก่อนหน้านี้ ไปกดก้อนอิฐข้างนอก

ทว่าเขาไม่รู้ขั้นตอน เพียงแค่กดไปเรื่อย ไม่สามารถเปิดกลไกได้

สตรีคลุมหน้ายกพับไฟขึ้นมา ส่องไปทางนั้น แล้วก็มองไม่เห็นอะไร

เฟิ่งจิ่วเหยียนก็พูดขึ้นมา “เป็นประตูลับ มนุษย์โอสถพวกนั้น ออกมาจากข้างใน...อย่างต่อเนื่อง”

นางจำไม่ได้แล้วว่า ตนเองฆ่ามนุษย์โอสถไปมากเท่าไหร่

เกาทัณฑ์แขนเสื้อใช้หมดตั้งแต่แรกแล้ว

ขาก็ถูกฟันบาดเจ็บ

นักฆ่าที่ถูกนางพาเข้ามาด้วยก่อนหน้านี้ ถูกมนุษย์โอสถกัดแทะตั้งแต่แรกแล้ว เหลือเพียงกองกระดูก

“มนุษย์โอสถไม่กลัวเจ็บ มีเพียงลงมือถึงตาย ให้พวกมันล้มลงอย่างสิ้นเชิง...” นางอธิบายให้พวกเขาฟัง ในขณะเดียวกันก็แปลกใจในการปรากฏตัวของเซียวอวี้

เซียวอวี้เห็นนางพูดจายังเปลืองแรง จึงพูดขึ้นมาด้วยเสียงหนักแน่น

“พักผ่อนก่อน”

แล้วเฟิ่งจิ่วเหยียนก็หันไปมองสตรีคลุมหน้าคนนั้น

นางพูดแนะนำตนเองขึ้นมา

“ข้าเป็นศิษย์สำนักหลิงซานจางเสวี่ย เมื่อครึ่งเดือนก่อนพี่ชายจางซวีไปยังพรรคเทียนหลง เพื่อหารือเรื่องกำจัดจอมมาร กลับตายอยู่ระหว่างทาง”

“คนที่ประสบเหตุเหมือนกับเขา ยังมีศิษย์ของสำนักอื่น”

“จากการชันสูตรศพ สรุปว่าพวกเขาล้วนตายด้วยฝีมือของตงฟางซื่อกับซูฮ่วน...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ดังนั้น เจ้ามาเพื่อแก้แค้นให้กับพี่ชาย”

เซียวอวี้ยืนอยู่ด้านข้างเฟิ่งจิ่วเหยียน คอยปกป้องนางอยู่ตลอดเวลา

สายตาที่มองดูสตรีคลุมหน้า เต็มไปด้วยความโกรธ