แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 610

เฟิ่งจิ่วเหยียนกับเซียวอวี้มองอย่างระแวดระวัง และได้เห็นว่า มีชายชราหลังค่อมคนหนึ่งเดินลงมา ดวงตาเปล่งประกายความเย็นชา และความหิวโหย พลางจับจ้องมองมาที่มือของพวกเขา

ทันใดนั้นแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของชายชรา พลันมืดลงทันที

“พวกเขาไม่ได้ให้พวกเจ้านำของกินมาด้วยรึ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่เข้าใจความหมาย

เซียวอวี้อธิบาย

“อาชญากรที่ราชสำนักส่งมา จักนำอาหารเข้ามาในเจดีย์ด้วย”

พวกเขาเข้ามาในเจดีย์อย่างเร่งรีบ หนานซานอ๋องที่ยอมเปิดประตูเจดีย์เพราะถูกจับเป็นตัวประกัน ย่อมจะไม่ได้เตรียมอาหารให้นางอย่างเหมาะสม

เฟิ่งจิ่วเหยียนเข้าใจแล้ว จึงก้าวออกไปข้างหน้า และกล่าวกับชายชรา

“พวกเราสองพี่น้องเร่งรีบเข้ามาในเจดีย์ จึงไม่มีอาหารติดมาด้วยเลย”

ชายชราคนนั้นหัวเราะเยาะผ่านลำคอ ดูเหมือนจะไม่สนใจมากนัก

“ราชสำนักไม่ได้ส่งคนใหม่เข้ามาหลายปีแล้ว...ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”

พฤติกรรมของเขาแตกต่างจากคนทั่วไป ไม่ได้มองพวกเขาขณะที่พูด และตอนที่เอ่ยพึมพำ ก็จับศพบนพื้นอย่างลวก ๆ ก่อนจะลากขาศพขึ้นบันไดหินไป

เฟิ่งจิ่วเหยียนกับเซียวอวี้หันมามองหน้ากัน แล้วเดินตามขึ้นไปทันที

พวกเขาขึ้นไปบนชั้นสองของเจดีย์เก้าชั้น

ที่ชั้นนี้มีคนอยู่ไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน กระจายตัวอยู่แต่ละจุด และจับจ้องมองมาที่พวกเขาเป็นตาเดียว

เมื่อเห็นว่าไม่มีอาหารอยู่ในมือพวกเขาแล้วไซร้ แววตาพลันมืดลง เฉกเช่นกับชายชราก่อนหน้านี้

จากนั้นก็ตื่นตัวกันขึ้นมา มือคว้าหยิบอาวุธขึ้น และทำท่าตั้งรับการโจมตี

ชายชราคนนั้นนั่งยอง ๆ ลงไป มือก็ถอดเสื้อผ้าของศพออกอย่างชำนาญไปพลาง เอ่ยกับพวกเฟิ่งจิ่วเหยียนไปด้วย

“หลายเดือนก่อนหน้านี้ ก็มีคนเข้ามากลุ่มหนึ่ง ไม่มีอาหารมาด้วยเช่นกัน เหมือนกับพวกเจ้า และยังทำให้เจดีย์เก้าชั้นปั่นป่วนจนฟ้าดินกลับตาลปัตร...”

เอ่ยยังไม่ทันจบ จู่ ๆ เขาก็ใช้กำลัง ฉีกกระชากแขนของศพนั้นออกมา

อีกด้านหนึ่ง ก็มีคนคว้าจับแขนของศพอย่างชำนาญเช่นกัน จากนั้นตัดเป็นท่อน ทำให้แขนข้างหนึ่งกลายเป็นเนื้อหลายชิ้น แล้วค่อยโยนลงในหม้อ

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้วมุ่น

ชายชราหันกลับมามอง ขดมุมปากเป็นรอยยิ้มที่น่าขนลุก

“เจ้าสองคน เป็นสมาชิกใหม่ จะเก็บเนื้อดี ๆ ไว้ให้พวกเจ้าดีหรือไม่?”

เซียวอวี้ก้าวไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ และปกป้องเฟิ่งจิ่วเหยียนไว้ข้างหลัง

“ไม่ต้อง”

น้ำเสียงของเขาเย็นชา พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

เนื่องจากผ่านมาหลายปีแล้ว อาภรณ์ของคนเหล่านี้จึงขาดรุ่งริ่ง ทว่ายังพอจะมองเห็นถึงรูปแบบดั้งเดิมได้——ล้วนเป็นอาภรณ์ที่เหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูงสวมใส่

ราชสำนักปฏิบัติต่อพวกเขา อย่างใจกว้างจริง ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยถามชายชราคนนั้น

“คนทั้งแปดที่เข้ามาเมื่อสี่เดือนก่อนเหล่านั้น ตอนนี้อยู่ที่ไหน”

ชายชราแทงนิ้วทะลุหน้าอกของศพ แล้วควักอวัยวะภายในทั้งห้าออกมา จากนั้นก็เลียนิ้วมือโดยไม่คำนึงถึงกลิ่นเหม็นเน่า พร้อมกับชี้นิ้วขึ้นข้างบน

“พวกเขาน่ะ อยู่ที่ชั้นบนสุดหมดแล้ว ดูสิ อาหารเหล่านี้ ล้วนเป็นรางวัลจากพวกเขาทั้งนั้น แม้ว่าจะไม่สดใหม่แล้วก็เถอะ...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนย่นคิ้ว เมื่อมองดูบันไดหินนั้นแล้ว ก็ตั้งท่าจะเดินขึ้นไปทันที

“ข้าน้อยเหรินลิ่ว ผู้คนในยุทธภพเรียกขานว่า ‘เซียนพนัน’”

เซียวอวี้คว้าแขนเสื้อของเฟิ่งจิ่วเหยียน และเอ่ยเสียงกระซิบ

“เราไม่เคยเล่นพนัน”

ในตอนที่เขาเป็นองค์ชาย ฮ่องเต้พระองค์ก่อนทรงเข้มงวดนัก และไม่อนุญาตให้เข้าใกล้โต๊ะพนันเลย

หากกฎของชั้นที่สองนี้เป็นการเล่นพนัน เช่นนั้นเขาก็ไร้ความสามารถโดยสิ้นเชิง

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้าวออกไปข้างหน้าอีกก้าว และตอบรับอย่างมีมารยาท

“ผู้น้อยขอคำชี้แนะด้วย”

สมญานาม “เซียนพนัน” เหรินลิ่ว นางก็เคยได้ยินมาบ้าง

ด้วยทักษะการเล่นพนันที่ยอดเยี่ยมของเขา ทำให้บ่อนการพนันรายใหญ่ได้ยินชื่อก็ต่างอกสั่นขวัญแขวน

ภายหลังถูกล้างแค้น ภรรยาและลูก ๆ ที่บ้านถูกฆ่าตายไม่เหลือ ตั้งแต่นั้นจึงป่วยทางจิต และกำเริบเสิบสาน จากเล่นพนันด้วยเงินสู่การเดิมพันด้วยชีวิต ทำร้ายผู้คนนับไม่ถ้วน

โต๊ะไม้หนึ่งตัว เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่คนละฝั่งกับเหรินลิ่ว และทั้งสองฝั่งต่างก็มีผู้ร่วมชมความสนุก

เซียวอวี้ยืนเคียงข้างกับนาง

เขาอยากจะรู้เหลือเกิน นางรู้วิธีการเล่นลูกเต๋าหรือไม่

แม้จะเล่นเป็น ทว่าคู่ต่อสู้คือ “เซียนพนัน” โอกาสชนะช่างน้อยนิด

ท้าทายกับคนอื่นยังจะมีโอกาสมากกว่า

ทว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนคุ้นเคยกับกฎเกณฑ์ในยุทธภพมากกว่าเขา หากนางขอเปลี่ยนคน นั่นก็ไม่ต่างกับการยอมแพ้