แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 665

เห็นเฟิ่งจิ่วเหยียนอึ้ง เซียวอวี้ถามขึ้นมาด้วยเสียงเบา

“ทำไมหรือ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้สติกลับมา สายตาจ้องบนใบหน้าของเขา “ไม่เป็นไร"

เซียวอวี้นึกว่านางยังเข้าใจผิดอยู่ จึงพูดขึ้นมาอีก

“ไม่ได้โกหกเจ้า เป็นยัยเด็กคนนั้นจริง ๆ

“ตัวผอม ๆ บนใบหน้าเปื้อนไปด้วยฝุ่น ไม่รู้ว่าลี้ภัยมาจากไหน...”

“ตลกมากใช่ไหม” เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขัดจังหวะเขา พร้อมถามขึ้นมาด้วยเสียงต่ำ

เซียวอวี้ผงกหัว

“อืม”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันไปมองข้างนอกรถม้า ไม่พูดอะไรอีก

ทว่า แอบกำหมัดแน่น

ไม่นาน เฉินจี๋ซื้อขนมเกาลัดกลับมาแล้ว

เซียวอวี้ยื่นมาให้เฟิ่งจิ่วเหยียนหนึ่งชิ้น นางส่ายหัวพร้อมพูดขึ้นมา “ขอบพระทัย ทว่าข้าไม่ชอบทานสิ่งนี้”

ตอนที่พูดประโยคนี้ นางไม่ได้มองดูเขา

แต่ละคนชอบทานไม่เหมือนกัน เซียวอวี้ไม่สงสัยว่ามีอะไร

ระหว่างทาง เฟิ่งจิ่วเหยียนเห็นร้านขายเสื้อผ้าสำเร็จรูป จึงสั่งให้หยุดรถม้า

อาจารย์หญิงพูดไม่ผิด จะแต่งตัวเป็นชายอยู่ตลอดเวลาไม่ได้ ควรที่จะซื้อชุดสตรีบ้างแล้ว

“ข้าขอทำธุระส่วนตัว ท่านกลับไปก่อน”

พูดเสร็จ นางก็กระโดดลงจากรถม้า

เซียวอวี้เปิดม่าน มองเงาแผ่นหลังของนาง แล้วก็ย้อนครุ่นคิด

เขาทำอะไรผิด พูดอะไรผิดหรือ?

เมื่อคืนพวกเขายังรักกันหวานซึ้ง ทำไมวันนี้นางถึงเหินห่างกับตนเองอีกแล้ว

“ฝ่าบาท กลับจวนแม่ทัพหรือไม่?” เฉินจี๋ถามขึ้นมา

“กลับ”

ช่วงบ่ายเขายังต้องไปค่ายทหาร ปล่อยวางเรื่องส่วนตัวไว้ชั่วคราวก่อน

……

จวนแม่ทัพ

เซียวอวี้ได้กลิ่นหอมของเกาลัด จึงถามขึ้นมา

พ่อบ้านตอบอย่างนอบน้อม “ช่วงนี้เป็นฤดูของเกาลัด ฮูหยินเมิ่งซื้อมาไว้บ้างตั้งแต่แรก เพื่อทำขนมเกาลัด”

ในมือเฉินจี๋ก็หิ้วขนมเกาลัดไว้หนึ่งถุง ฝ่าบาทให้เขาซื้อกลับมา กลับไม่ได้ทาน

ก่อนรับประทานอาหารเที่ยง แม่ทัพเมิ่งที่อยู่เวรดึกในค่ายทหารก็กลับมาแล้ว

เขาก็ได้ยินว่าฮูหยินจะทำขนมเกาลัด ก็ตั้งหน้ารอคอย

พร้อมพูดกับเซียวอวี้ โดยไม่คิดอะไร

“ฮูหยินทำขนมเกาลัด อร่อยมาก และเป็นขนมที่จิ่วเหยียนชอบทานที่สุด...”

เซียวอวี้ขมวดคิ้ว “นางชอบทานขนมเกาลัด?”

แม่ทัพเมิ่งรู้สึกประหลาดใจ

ฝ่าบาทแลดูประหลาดใจกับเรื่องนี้มาก

“ท่าน...ไม่รู้หรือ?”

แม่ทัพเมิ่งเข้าข้างคนของตนเอง กลัวว่าตนเองพูดมากไปจนเสียเรื่อง รู้สึกเสียใจอย่างมาก

พูดมากปัญหามากจริง ๆ

เซียวอวี้มองไปข้างนอกจวน ท่าทีครุ่นคิด

“บังเอิญเจอบนถนน จึงเชิญนาง...”

“บังเอิญ?” เซียวอวี้สงสัยอย่างมาก หันไปถามเจินเจิน “เจ้าไม่ควรไปยังค่ายทหารหรือ”

เจินเจินรีบกลืนอาหารในปากลงไปทันที

“ทูล ทูลฝ่าบาท ! ข้าได้เจอแม่นางเฟิ่ง ได้คุยกับนาง...คุยกับนางเรื่องกองกำลังหญิง นางมีข้อเสนอแนะที่เฉียบแหลม ข้าได้รับประโยชน์...”

ได้รับประโยชน์อีกแล้ว !

เซียวอวี้หัวเราะเย้ย “ออกไป”

“เพคะ ฝ่าบาท ! ”

หลังจากเจินเจินออกไปแล้ว เซียวอวี้ปิดประตู

เฟิ่งจิ่วเหยียนดูออกว่าเขาไม่พอใจ “ข้าเห็นนางอยากก่อตั้งกองกำลังหญิงจริง ๆ จึงคุยกับนางมากหน่อย"

แม้แต่อธิบายนางยังมีสติสัมปชัญญะขนาดนี้ ไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองผิด

เซียวอวี้ดึงนางมานั่งลง พร้อมพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง

“หากเป็นเรื่องเป็นราว เราไม่ว่าอะไรสักคำ

“ทว่าเจ้าควรดูออก เจินเจินรู้สึก...ชอบเจ้า”

เฟิ่งจิ่วเหยียนอึ้งไปครู่หนึ่ง “ท่านคิดมากไปแล้ว นางรู้แล้วว่าข้าคือสตรี”

เห็นนางไม่รู้สึกรู้สาอะไร เซียวอวี้อดทนไม่ไหวแล้ว

เขาขมวดคิ้ว พูดขึ้นมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“เฟิ่งจิ่วเหยียน เจ้ายังมีหัวใจอยู่หรือไม่ ผู้ใดพูดว่าสตรีไม่สามารถชอบสตรีด้วยกันเล่า?”

“เรารู้สึกได้ตั้งแต่แรกแล้ว เจินเจินคนนั้นมีปัญหา ไม่เช่นนั้นอายุมากขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงยังไม่แต่งงาน? เช่นนี้ปกติหรือ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียน : เขาพูดเรื่องอะไร !

นางไม่อยากเถียงกับเขา จึงเปลี่ยนเรื่องพูด ถามเขาขึ้นมา “ท่านมาหาข้าทำไม?”