แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 674

สิ่งที่อยู่ในกล่องไม้หาใช่ถุงยางที่เฟิ่งจิ่วเหยียนคุ้นเคยไม่ แต่เป็นยาขวดหนึ่ง

ยานี้...เป็นสิ่งที่อาจารย์หญิงทำเองเช่นกัน

นางชัดเจนในเรื่องนี้ดี

นี่คือยาคุมกำเนิดสำหรับบุรุษ ที่หายากอย่างยิ่ง

เท่าที่นางรู้ อาจารย์หญิงทำขึ้นมาเพียงหนึ่งขวดเท่านั้น

เมื่อบุรุษกินยานี้เข้าไปหนึ่งเม็ด ภายในหนึ่งวันไม่ว่าจะทำอย่างไร สตรีจะไม่มีทางตั้งครรภ์เด็ดขาด...

ปฏิกิริยาตอบโต้แรกของเฟิ่งจิ่วเหยียนคือ...รู้หลบเป็นปีก รู้หลีกเป็นหาง!

ทว่าในชั่วพริบตาที่นางกำลังจะเคลื่อนตัวหนี เซียวอวี้ก็คาดการณ์ได้ถึงความเคลื่อนไหวของนาง แขนเสื้อยาวโบกสะบัด พลังภายในกลายเป็นแรงผลัก

โครม!

โครม!

ประตูและหน้าต่างถูกปิดลงทั้งหมดแล้ว!

ขณะเดียวกัน แขนของเขาก็ยื่นออกไปโอบเอวของนางเอาไว้

“คิดจะหนีรึ?”

สีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนดูหงุดหงิดอยู่มาก

จากนั้นเซียวอวี้ก็ยกนางขึ้นไปพาดบนบ่า แล้วเดินอย่างมั่นคงไปยังเตียงตั่ง

“ปล่อยข้านะ!”

เซียวอวี้ตอบ “เจ้าพูดเอง การทหารไม่หน่ายกลอุบาย”

เดิมทีเขาอยากให้เมิ่งฉวีออกหน้า ให้ฮูหยินเมิ่งทำถุงยางออกมาเพิ่มอีกหน่อย

ทว่าเมิ่งฉวีทำไม่สำเร็จ

ฮูหยินเมิ่งกล่าวว่าคนหนุ่มสาวต้องรู้จักควบคุมตนเอง โดยเฉพาะหลังจากที่รู้ว่าภายในเวลาสั้น ๆ ไม่กี่วัน เขากับเฟิ่งจิ่วเหยียนก็ใช้ถุงยางหมดไปแล้วสิบอัน จึงไม่ยอมตามใจพวกเขาอีก

ยังดีที่เมิ่งฉวีรู้จักปรับตัว

เพื่อไม่ให้สามีภรรยาต้องแยกจากกกัน เขาจึงได้แต่กัดฟันตัดใจ แล้วถวายยาคุมกำเนิดนี้ออกไป

สิ่งนี้ใช้ดียิ่งกว่าถุงยางอีกนะ!

ลมร้อนนอกห้องเย้ายวนใจคน

ภายในห้อง

กลีบดอกไม้ร่วงหล่นสะเปะสะปะ หยดน้ำตาเทพธิดาร่วงดุจไข่มุก

เมื่อราชันกลับมาเยือน กระแสน้ำของแม่น้ำในฤดูใบไม้ผลิก็สมบูรณ์

ค่ำคืนนี้ช่างยาวนานยิ่ง...

ภายในลานบ้าน

เฉินจี๋ย้ายออกมายืนห่าง ๆ

“แม้ท่านจะส่งคนไปสืบหาที่เป่ยเยี่ยน ทว่าเบาะแสที่ไม่ชัดเจนทำให้เรื่องนี้ยากราวกับงมเข็มในมหาสมุทร

“ข้าเคยปรึกษากับตงฟางซื่อและพรรคพวกแล้วว่าจะร่วมกันตามหาที่อยู่ของหยางเหลียนซั่ว จากนั้นข้าจะไปเมืองโบ๋วโจว

“ส่วนเรื่องเกี่ยวกับงานสมรส ท่านตัดสินใจได้เลย ข้าจะต้องกลับไปทันก่อนงานสมรสแน่”

นางพูดต่อยาวจบในคราเดียว

เซียวอวี้หัวเราะเบา ๆ “เจ้ายังมีพลังเต็มเปี่ยมเช่นนี้ ดูเหมือนว่าเราจะยังทุ่มเทไม่พอ”

“จริงจังหน่อย” เฟิ่งจิ่วเหยียนหยุดมือที่อยู่ไม่สุขของเขา ลุกขึ้นนั่ง แล้วสวมชุดอย่างสงบนิ่ง

เซียวอวี้เองก็ลุกขึ้น ผ้าห่มเลื่อนลงมาที่บริเวณเอว เผยให้เห็นร่างกายกำยำที่เปี่ยมไปด้วยพลัง ผมดำกระจัดกระจายจนบังร่องรอยคลุมเครือบนร่างไม่มิด

เขาจับแขนของนาง

“โดยส่วนตัว เราย่อมอยากอยู่กับเจ้าทุกเช้าค่ำ ทว่าสิ่งที่เจ้าพูดนั้นสมเหตุสมผล หากหยางเหลียนซั่วยังไม่ถูกกำจัด ย่อมกลายเป็นพิษภัยอันใหญ่หลวงแน่ เราขอเพียงอย่างเดียว ให้หยิ่นลิ่วไปกับเจ้าด้วย เช่นนี้เราถึงวางใจได้บ้าง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า “เพคะ”

เมื่อเห็นนางเคารพนบนอบเช่นนี้ เซียวอวี้หัวเราะตอบอย่างจนใจ

“เจ้ากับข้าเป็นสามีภรรยากัน เวลาส่วนตัวไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้”

“อืม” เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบรับเงียบ ๆ

เซียวอวี้ดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดแล้วถามอย่างไม่ยอมแพ้

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ วันนี้พวกเราก็ต้องแยกจากกัน จิ่วเหยียน เจ้าไม่มีอะไรจะพูดกับเราหรือ?”