แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 675

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันหน้ามา ใบหน้านิ่งเฉยมองไปทางเซียวอวี้

จู่ ๆ เขาก็บอกว่าตนเองจะกลับวังหลวง ไม่อธิบายล่วงหน้า กลับมาพูดเอาวันที่จะต้องจากไป ไม่ใช่เพราะตั้งใจ อยากเห็นนางลนลานหรอกหรือ

“ไม่มีอะไรจะพูด” แววตาของนางสงบดั่งน้ำนิ่ง

สีหน้าของเซียวอวี้ตอนนี้ไม่น่าดูนัก

นางไร้น้ำใจเพียงนี้เชียวหรือ?

เขาเริ่มสงสัยจริง ๆ แล้วว่านางเพียงต้องการร่างกายของเขาเท่านั้น!

ระหว่างที่เซียวอวี้กำลังโศกเศร้านี้เอง เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ถามกลับว่า

“ไม่ใช่ว่าพวกเราไปทางเดียวกันหรือ?”

เขากลับเมืองหลวง นางไปเมืองโบ๋วโจว ล้วนต้องลงใต้ทั้งคู่

แบบนี้แล้วหากจะบอกลากันตอนนี้ ออกจะเร็วไปเสียหน่อย

เซียวอวี้จึงได้สติกลับมา “เจ้าจะออกเดินทางไปกับเราหรือ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้าตอบ

“แน่นอน การเดินทางไปเมืองโบ๋วโจวเป็นเรื่องด่วน”

......

เมื่อรู้ว่าจิ่วเหยียนจะไปแล้ว แม้ฮูหยินเมิ่งจะไม่อาจทำใจได้ ทว่าก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร

แต่ไหนแต่ไรมาเด็กคนนี้ก็ไปมาดุจลม อยู่ได้เพียงไม่นาน

คำพูดพร่ำบ่น นางก็ไม่คิดจะพูดแล้ว จึงส่งเค้กเกาลัดถุงหนึ่งให้เฟิ่งจิ่วเหยียนนำไปกินระหว่างทาง

เพื่อให้ง่ายต่อการเดินทาง เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงแต่งกายเป็นบุรุษ กลับมาสวมหน้ากากเงินชิ้นนั้นอีกครั้ง เมื่อออกจากจวนแม่ทัพ นางก็กลายเป็นซูฮ่วนแล้ว

เมื่อถึงเวลาต้องแยกจากกัน เวยเฉียงจับมือพี่สาวเอาไว้ แววตาเศร้าสร้อย

“ท่านพี่ เหตุใดจึงต้องไปอีกแล้วเล่า?”

สีหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนมีความอ่อนโยนอยู่หลายส่วน แล้วพูดกำชับนาง

“ก่อนหน้านี้ข้าซื้อชุดสตรีมาหลายชุด ไม่เคยได้ใส่ ร่างกายของพวกเราเท่า ๆ กัน เจ้าเอาไปใส่เถอะ อย่าคิดมาก รอเป็นเจ้าสาวอย่างสบายใจเถิด

“มีเรื่องอะไรก็เขียนจดหมายมาหาข้า”

เวยเฉียงพยักหน้าเบา ๆ “ท่านพี่ ท่านก็รักษาตัวด้วย ท่านแต่งงานเมื่อไหร่ ข้าจะต้องไปแน่นอน”

น้ำเสียงเฟิ่งจิ่วเหยียนมั่นคง “ได้ ข้าไปล่ะ อย่าร้องไห้”

เฟิ่งเวยเฉียงค่อย ๆ ปล่อยมือนาง พยักหน้า แล้วมองส่งนางขึ้นรถ

คนขับรถม้าคือหยิ่นลิ่ว

เขาหันไปมองผู้ที่อยู่ในรถม้าแล้วพูดว่า

“คุณชายซู ฝ่าบาททรงประทับอยู่ที่ค่ายเป่ยต้า เขากำชับข้าแต่เนิ่น ๆ ว่าหลังจากข้ารับท่านแล้ว ให้ตรงไปที่ค่ายทหาร”

“อืม” เฟิ่งจิ่วเหยียนส่งเสียงตอบ แล้วพิงพนังพักผ่อน

เมื่อคืนวานเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

ณ ค่ายเป่ยต้า

เซียวอวี้ตรวจสอบค่ายกองทัพเป็นรอบสุดท้าย แล้วพูดกับเมิ่งฉวี

“เรื่องแผนปฏิรูป รอเรากลับวังเรียกแม่ทัพสองสามท่านมาปรึกษาแล้วค่อยตัดสินใจ”

เขามีฐานะเป็นฮ่องเต้ เมื่อมองจากระยะยาวก็รู้ได้อย่างดีว่ามีเพียงการปฏิรูปเท่านั้น ที่จะทำให้กองทัพใหญ่แคว้นหนานฉีเกรียงไกรยิ่งขึ้น

ทว่าการปฏิรูปจะต้องทำอย่างเด็ดขาด ต้องรอบคอบ

นี่ไม่ใช่เรื่องที่พูดไม่กี่คำก็สรุปได้

เฉินจี๋เข้ามาในกระโจม คารวะแล้วรายงานเซียวอวี้

“ฝ่าบาท รถม้ามาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

คนเรามีพบก็มีจาก

เมิ่งฉวีส่งฮ่องเต้ถึงนอกค่าย ก็เห็นเฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่ข้างรถม้า

“อาจารย์” นางโค้งคำนับและกล่าวอำลา

เมิ่งฉวีกำชับนางอย่างเอาจริงเอาจัง “จากนี้ไปเจ้าต้องคอยสนับสนุนฝ่าบาทให้ดี”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไปทางเซียวอวี้ “อาจารย์ วังหลังไม่อาจก้าวก่ายเรื่องบ้านเมืองได้เจ้าค่ะ”

เซียวอวี้ยิ้มอย่างไม่แยแส

“เรื่องบ้านเมืองที่เจ้ายุ่งก็ไม่น้อยนะ”

เมิ่งฉวีรู้ตัวว่าตนพลั้งปากจึงเปลี่ยนเรื่อง “ทำหน้าที่ฮองเฮาให้ดีก็เป็นการช่วยสนับสนุนฝ่าบาทเช่นกัน”

ใบหน้าของเซียวอวี้เรียบนิ่ง เขาเปิดผ้าม่านออก เฉินจี๋ที่ขี่ม้าตามรถม้าอยู่ด้านข้างก็รายงาน

“ฝ่าบาท เป็นต้วนเจิ้งกับแม่ทัพเจินเจินพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วคม

เจ้าเด็กต้วนเจิ้งนี่ก็ช่างเถิด ทว่าเจินเจินนั่นตามาทำไม

จากนั้นเขาก็พูดอย่างไร้น้ำใจทันที

“หยิ่นลิ่ว สะบัดพวกเขาทิ้งซะ”

บนที่นั่งคนขับ แววตาหยิ่นลิ่วมืดลง “ฝ่าบาท คุณชายซู พวกท่านนั่งให้ดีนะขอรับ! ย้า!”

รถม้าพุ่งไปรวดเร็วอย่างบ้าคลั่งดุจลูกธนู คนด้านหลังได้แต่เห็นฝุ่นควันที่ปลิวว่อน

รอจนฝุ่นพัดหายไปก็มองไม่เห็นเงาของรถม้าแล้ว

ต้วนเจิ้งโมโหจนตะโกนด่าเจินเจิน

“เจ้าตะโกนทำไม!”

เจินเจินไม่ยอมอ่อนข้อ “เจ้าก็ตะโกนไม่ใช่หรือไร?”

ธุระของนาง นางจัดการเสร็จนานแล้ว ที่นางล่าช้าเพราะแม่นางเฟิ่ง ว่าที่ฮองเฮาผู้นั้น เพียงพบครั้งแรกก็รู้สึกเหมือนได้พบสหายเก่า อยากถกเรื่องการจัดตั้งกองทัพสตรีกับนาง จึงได้เลื่อนวันกลับวังหลวง

ผู้ใดจะรู้เล่า วันนี้พอไปทักทายที่จวนแม่ทัพ กลับได้รู้ว่าแม่นางเฟิ่งตามฝ่าบาทออกเดินทางไปแล้ว

นางจึงรีบไล่ตามมา

สุดท้ายกลับพบบุรุษที่ไร้เหตุผลผู้นี้เข้ากลางทาง...

ในเวลาเดียวกัน

ในมุมลับตามีคนซ่อนตัวอยู่หลายคน

พวกเขาคือนักฆ่าในวังที่ไทฮองไทเฮาส่งมา เมื่อวานเพิ่งจะตามมาถึงชายแดนเหนือ ยังไม่มีโอกาสลงมือ ซูฮ่วนผู้นี้ยังตามฝ่าบาทลงใต้อีก

แววตาของหัวหน้าคนกริบราวกับสุนัขล่าเนื้อ

นักฆ่าหลายคนที่อยู่รอบ ๆ ถามเขา “ลงมือเมื่อไหร่ขอรับ?”

เขาหรี่ตาแล้วตอบ “สังเกตการณ์เงียบ ๆ ก่อน รอซูฮ่วนแยกทางกับฝ่าบาท”

“ขอรับ”