แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 713

อู๋ไป๋พุ่งออกไป กอดขาเซียวอวี้ไว้

“ฝ่าบาท แม่ทัพน้อยไม่เป็นไร นางจะไม่เป็นไร ใช่หรือไม่!”

เขาเข้าใจแล้ว!

แม่ทัพน้อยรู้ หากนางมีอันตราย เขาต้องไม่ไปไหน เพื่อให้เขารีบไปอย่างรวดเร็ว นางสร้างเรื่องหลอกลวงว่าป้ายหยกมีความลับ ภารกิจสำคัญที่สุดของทหาร นั่นคือความเชื่อฟังกับความรับผิดชอบที่ฝังลึกถึงในกระดูกของเขา

แม่ทัพน้อยใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้ ทำให้เขาได้หนีเอาตัวรอด...

เขากลับ เพิ่งคิดได้ในตอนนี้!

เซียวอวี้เตะเขาอย่างไร้ความปรานี เดินออกไปนอกตำหนัก สีหน้าเยือกเย็นยิ่งกว่าฤดูหนาว เต็มไปด้วยไอสังหาร

“นางต้องมีชีวิตอยู่ แน่นอน”

นางยังไม่ได้แต่งงานกับเขา ยังตายไม่ได้!

เขาจะต้องตามหานางให้เจอ!

……

คุกหลวง

มู่หรงหลันนั่งอยู่บนหญ้าแห้งบนพื้น สวมชุดนักโทษ ไม่มีท่าทีสูงศักดิ์เหมือนที่ผ่านมา

หม่ากงกงมาที่นี่ เพื่อบอกกับนาง

“แม่นาง แผนการของท่านสำเร็จแล้ว

“หิมะบนภูเขาหิมะเทียนฉือถล่ม ซูฮ่วน ตายแล้ว”

มู่หรงหลันได้ยินเช่นนี้ ดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวา เป็นประกายมีสีสันขึ้นมาทันที

“ตายแล้วจริงๆ หรือ?”

หม่ากงกงผงกศีรษะอย่างมั่นใจ

“นั่นคือหิมะถล่ม ไม่มีใครสามารถรอดชีวิตมาได้ เวลานี้ฝ่าบาทออกจากวังไปตามหานางแล้ว”

แววตามู่หรงหลันเยือกเย็น

“ฝ่าบาทออกจากวังแล้ว? !”

หม่ากงกงตอบอย่างยิ้มแย้ม; “ใช่ พ่ะย่ะค่ะ”

มู่หรงหลันรีบลุกขึ้นมา คว้าจับประตูคุก พูดเตือนเขาด้วยเสียงเคร่งขรึม

“พวกเจ้า ห้ามทำร้ายฝ่าบาท!”

หม่ากงกงยิ้มแย้มอย่างผ่อนคลาย

“แม่นาง บ่าวหายไปนานไม่ได้ ท่านดูแลตัวเองด้วย”

ในใจมู่หรงหลันยิ่งไม่สบายใจ

นางยื่นมือออกมาจากคุก ดึงคอเสื้อของหม่ากงกงไว้แน่น

“เจ้าต้องรับปาก พวกเจ้าจะไม่แตะต้องฝ่าบาท! ไม่เช่นนั้น ข้าจะเปิดโปงพวกเจ้า!”

แววตาหม่ากงกงเยือกเย็น ทันใดนั้นก็ยิ้มหัวเราะพร้อมย้อนถาม

“แม่นาง แผนการใหญ่ของนายท่าน คือการขึ้นครองบัลลังก์โดยชอบธรรม เขาจะสังหารฝ่าบาทได้อย่างไร?”

“อีกอย่าง นักฆ่าพวกนั้น เพียงไปฆ่าซูฮ่วนคนเดียว ก็ล้วนแหลกสลายตายทั้งหมดไม่มีกำลังที่เหลือเพื่อสังหารกษัตริย์แล้ว”

“ดังนั้น ท่านวางใจได้”

มู่หรงหลันค่อยผ่อนคลายลง

หลังจากนั้น หม่ากงกงก็พูดขึ้นมาอีก

“ทว่า แม่นาง ท่านควรเชื่อฟังนายท่าน เช่นนี้ ท่านถึงจะได้ในสิ่งที่ต้องการ”

“อนาคตแผ่นดินนี้ก็จะกลายเป็นของนายท่าน เช่นนั้น ฝ่าบาทองค์นี้ ต่อให้เป็นบุรุษให้ท่านยั่วเย้า ก็ถือเป็นการให้เกียรติเขาแล้ว”

สีหน้ามู่หรงหลันเยือกเย็น

“ไม่ ข้าไม่ทำเช่นนี้เด็ดขาด ไปบอกท่านลุง ในเมื่อเขาหนีไปยังเป่ยเยี่ยนแล้ว ก็ไม่ต้องคิดเรื่องที่ไม่อาจเป็นจริงได้อีก

“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ เดิมเขาก็คิดอยากยืมมือของข้าสังหารซูฮ่วน ตอนนี้ข้าช่วยเขาสังหารซูฮ่วนแล้ว เขาก็อย่าคิดบีบบังคับให้ข้าทำอย่างอื่นอีก!”

ท่านลุงของนางก็คือหยางเหลียนซั่ว...ประมุขพรรคเทียนหลง

แม่ของนางคือน้องสาวของหยางเหลียนซั่ว ถูกเขายุยง ล่อลวงพ่อของนาง ให้ตระกูลมู่หรงทำงานให้กับพรรคเทียนหลง

เขาต้องการเฟิ่งจิ่วเหยียน...

เขาอยากกอดนางไว้ อยากมั่นใจว่านางยังมีชีวิตอยู่

ในใจของเขาเหมือนถูกประหารแล่เนื้อ ร่างกายถูกแบ่งแยกด้วยหิมะที่ตกหนัก

“เฟิ่งจิ่วเหยียน เจ้าตายไม่ได้!” ในที่สุด ความเหนื่อยล้าทางกาย กอปรกับทรมานทางจิตใจ เซียวอวี้ล้มลงแล้ว

เขาถูกส่งมาพักในกระโจม เฉินจี๋เฝ้าอยู่ข้างเตียงฮ่องเต้

กลางดึก เซียวอวี้ตื่นขึ้นมา

เขาเหมือนคนบ้าคลั่ง มุ่งหน้าไปยังภูเขาหิมะอีก

เฉินจี๋ติดตามไป เห็นฝ่าบาทคุกเข่าอยู่บนพื้นหิมะ มือทั้งคู่ขุดกองหิมะพวกนั้น ในปากบ่นพึมพำ

“เราไม่ควรเชื่อเจ้า...จิ่วเหยียน เราไม่ควรเชื่อเจ้า

“เจ้ากลับมา...อย่าไป!

“ไม่ต้องกลัว เรามาแล้ว ข้าจะตามหาเจ้าให้เจอ เจ้ารอก่อน รอก่อนนะ...”

นางทอดทิ้งเขาได้อย่างไร!

นางรับปากแล้ว ก่อนงานแต่งงาน จะต้องกลับมา!

เซียวอวี้เจ็บปวดรวดร้าวแสนสาหัส กระจายไปทั่วทั้งแขนขาและกระดูก

แสงจันทร์เหน็บหนาว กำลังของเขาหมดลง คุกเข่าอยู่บนพื้นหิมะ หลังค่อม ก้มศีรษะลง หัวเราะอย่างทุลักทุเล...

ขณะหัวเราะอยู่ ตาก็แดงก่ำขึ้นมา

“สวรรค์ ไร้ความเมตตา!”

หัวใจของเขาเจ็บปวดอย่างมาก ร่างกายล้มไปข้างหน้า นอนอยู่ท่ามกลางหิมะ

พัฟ...

เลือดสีแดงเข้มพุ่งออกมาเต็มปาก ย้อมหิมะตรงหน้าเป็นสีแดง

“ฝ่าบาท!”