แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 714

ภูเขาหิมะเทียนฉือถูกปิดล้อมหนึ่งเดือน ตามคำร่ำลือ ทหารรักษาพระองค์ของฝ่าบาทถูกซุ่มโจมตี ไร้ผู้รอดชีวิต ฝ่าบาทเสด็จด้วยพระองค์เอง ตามหากระดูกผู้ภักดี เรียกดวงวิญญาณผู้ภักดี

พริบตาเดียวก็ปลายเดือนสิบเอ็ดแล้ว

หิมะบนภูเขาเทียนฉือยิ่งหนาขึ้น

แผ่นดินจะขาดผู้ปกครองไม่ได้สักวัน

วันนี้ รุ่ยอ๋องมาตามหา

เฉินจี๋เห็นรุ่ยอ๋อง ก็พูดขึ้นมา “ท่านอ๋อง ขอท่านทรงกล่อมฝ่าบาทด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

รุ่ยอ๋องไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หากคนที่ตายเป็นเพียงองครักษ์เหล่านั้น ไม่มีทางที่ฝ่าบาทจะไม่ทันได้มอบหมายอะไรเลย ก็ละทิ้งงานราชกิจของแผ่นดินเสียไปแบบนี้

เมื่อถามเฉินจี๋ ค่อยรู้ว่า...ซูฮ่วนตายแล้ว

ซูฮ่วนคนนั้นอีกแล้ว...

รุ่ยอ๋องมองไปบนภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ความเศร้าโศกปรากฏชัดในแววตาอันอ่อนโยน

เขาถามเฉินจี๋

“ฝ่าบาท รักซูฮ่วนใช่หรือไม่?”

รุ่ยอ๋องกับฝ่าบาทมีมิตรภาพอันลึกซึ้ง เฉินจี๋ครุ่นคิดดูแล้ว ก็เล่าความจริงให้ฟัง

“ท่านอ๋อง ซูฮ่วนเป็นสตรี ฝ่าบาทเตรียมที่จะแต่งตั้งให้นางเป็นฮองเฮา นางมายังภูเขาหิมะเทียนฉือ เพื่อหาดอกจื่อซวี่ให้กับองค์หญิงน้อย”

คำพูดไม่กี่ประโยคง่ายๆ ทำให้รุ่ยอ๋องตกตะลึงอย่างมาก

อย่างแรก “รากษสพันเงา” ผู้ที่ทรงพลังที่สุดในยุทธภพ เป็นสตรี

อย่างที่สอง ฝ่าบาทจะแต่งตั้งให้ซูฮ่วนเป็นฮองเฮา

อย่างที่สาม ที่ฝ่าบาทชอบ ยังคงเป็นสตรี...

สายตารุ่ยอ๋องมองไกลออกไป ดวงตาเต็มไปด้วยความโล่งใจ แล้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“ฝ่าบาทอยู่ที่ใด?”

เฉินจี๋ชี้ไปที่กระโจม

“ฝ่าบาทขุดหิมะทั้งคืน กำลังงีบบรรทมอยู่พ่ะย่ะค่ะ”

ช่วงนี้ เพื่อตามหาซูฮ่วน ฝ่าบาทไม่หลับไม่นอนทั้งวันทั้งคืน หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ร่างกายจะทนรับได้อย่างไร!

เฉินจี๋ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

รุ่ยอ๋องเข้าไปในกระโจม เห็นสภาพฝ่าบาทในยามนี้ ในใจสะดุ้งเฮือก

เห็นฝ่าบาทบรรทมอยู่บนเตียงไม้ ผมดำพันกันอยู่อย่างมัวหมอง มือทั้งคู่บวมแดงแตกร้าว นิ้วทั้งสิบที่เคยเรียวสวยราวไม้ไผ่ ผิวหนังมีแผลเปื่อยอันเกิดจากได้รับอากาศหนาวมากเกินไป หนาบางแตกต่างกัน...

รองเท้าหนังสีดำอันวิจิตรงดงามคู่นั้น พื้นรองเท้าเริ่มสึกชำรุด ส่วนบนของรองเท้าถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสกปรก เปียกโชก ชุ่มชื้น

เวลาสั้นๆ ไม่ถึงหนึ่งเดือน ฝ่าบาทผอมไปมาก

ราวกับคนที่สูญเสียวิญญาณ เหลือเพียงร่างกายที่ว่างเปล่า

“ฝ่าบาท...” รุ่ยอ๋องเรียกด้วยเสียงแหบ คิ้วตาเต็มไปด้วยความกังวล ทนรับไม่ได้

“ซูฮ่วนเป็นคนชอบธรรม นางคงไม่อยากให้ผู้บริสุทธิ์คนใดต้องมาตายเพราะนาง”

“ผู้บริสุทธิ์?” ราวกับเซียวอวี้ได้ยินเรื่องน่าขำอย่างที่สุด พูดขึ้นมาอย่างหัวเราะเย้ย “มู่หรงหลันเป็นผู้บริสุทธิ์? ที่ผ่านมานางก็คิดอยากยืมมือไทฮองไทเฮาฆ่าซูฮ่วน เรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ จะต้องเกี่ยวข้องกับนางแน่! ต่อให้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง เราก็เก็บนางไว้ไม่ได้อีกต่อไป ไม่ว่าใครที่เป็นอันตรายต่อซูฮ่วน ล้วนต้องตาย!”

เขาไม่มีเหตุผลที่จะพูด

กระทั่งมองรุ่ยอ๋องที่อยู่ตรงหน้า ยังคิดอยากจะฆ่า

“ในเมื่อเจ้ารู้ตั้งแต่แรกว่ามู่หรงหลันผิดปกติ ทำไมไม่บอกเรา!

“ในเมื่อจะกักขังนางไว้ ทำไมไม่เฝ้านางไว้ให้ดี! ให้นางหนีออกมาทำไม! เมื่อนางหนีออกมาแล้ว ทำไมไม่บอกเราตั้งแต่แรก!

“เจ้าทำใจให้แข็งไม่ได้ใช่หรือไม่! ได้ คดีของมู่หรงหลัน เจ้าไม่ต้องยุ่งอีก!”

“ฝ่าบาท!” รุ่ยอ๋องพูดแทรกเขาขึ้นมา “อย่างไรพวกเราก็เป็นศิษย์สำนักเดียวกัน...”

แววตาเซียวอวี้แฝงไปด้วยความเกลียดชังอย่างดุเดือด

“อย่าเอาความเป็นศิษย์สำนักเดียวกันมาพูดกับเรา! นางทำร้ายคนข้างกายของเรา นางไม่คู่ควร! เฉินจี๋!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวอวี้ผลักรุ่ยอ๋องอย่างขุ่นเคือง สั่งเฉินจี๋ที่อยู่ข้างนอกกระโจม

“ถ่ายทอดคำสั่งวาจาของเรา ประหารมู่หรงหลัน!”

“น้อบรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ!”

รุ่ยอ๋องยังอยากโน้มน้าว เซียวอวี้ก็พูดขึ้นมาอีก “พาตัวรุ่ยอ๋องกลับไป กักบริเวณสำนึกผิด!”