แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 720

ข้างนอกกระท่อมมุงจาก ชายชราผมขาวกำลังเฝ้าดูไฟใต้เตาต้มยา เด็กจัดยาวิ่งออกมาจากข้างในห้อง พร้อมตะโกนด้วยความตื่นเต้น

“อาจารย์ อาจารย์! มีพี่ชายคนหนึ่งขยับแล้ว! เขาจะตื่นแล้วใช่หรือไม่!”

ผู้เฒ่าเอามือไพล่หลัง เดินหลังค่อมเข้าไปในห้อง หลังจากตรวจดู ก็ส่ายหัวถอนหายใจ

“กระดูกทั้งร่างกายถูกแช่แข็ง คิดอยากตื่นขึ้นมา ยาก!”

เด็กจัดยาตัวน้อยหน้ามุ่ย “งั้นจะทำอย่างไรดี! อาจารย์ ข้าจะไปเก็บยาเดี๋ยวนี้ เก็บยามากมายมาให้พวกเขา!

……

ภูเขาหิมะเทียนฉือ

หลังจากฮูหยินเมิ่งมาถึง กลับถูกองครักษ์ขวางไว้อยู่ข้างล่าง

สุดท้ายแล้วอู๋ไป๋มาหา พาพวกนางเข้าไป

“ฮูหยิน พวกเราตามหามาตั้งนานแล้ว ก็หาแม่ทัพน้อยไม่เจอ” อู๋ไป๋ผอมเกินไปจนดูไม่เข้ารูป “เช่นนี่จะแสดงว่า แม่ทัพน้อยยังมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่?”

เขาเงยหน้าขึ้นมามองฮูหยินเมิ่ง หวังอยากให้นางให้คำตอบกับตนเอง

ฮูหยินเมิ่งมองขึ้นไปบนภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะสูงตระหง่าน สีหน้าเยือกเย็น

“จิ่วเหยียนยังมีเรื่องค้างคาอีกมากมาย นางยังไม่ยอมตายหรอก”

ความพากเพียรของเด็กคนนั้น คนธรรมดาไม่อาจคาดคิดได้

ขอเพียงนางอยากมีชีวิตอยู่ ก็จะสามารถมีชีวิตอยู่ได้!

ด้วยความเชื่อมั่นเช่นนี้ ฮูหยินเมิ่งก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

……

เมืองหลวง

ภูเขาอวี้หยาง ในห้องฌาน

ไทฮองไทเฮามองเด็กน้อยที่กำลังนอนหลับสนิท สีหน้าเต็มไปด้วยความยินดีเอ็นดู

เหลนที่รอคอยมานานขนาดนี้ ในที่สุดก็มีแล้ว

ยังคลอดโดยคนในตระกูลของนาง

เมื่อวานมู่หรงหลัน หอบเด็กน้อยมาหาอย่างกะทันหัน สร้างความประหลาดใจให้นางอย่างมาก

แววตาไทฮองไทเฮาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู พร้อมหันไปถามมู่หรงหลันที่อยู่ด้านข้าง

“เด็กคนนี้ ตั้งชื่อแล้วหรือยัง?”

สีหน้ามู่หรงหลันโศกเศร้า

“ยังเพคะ”

“ไม่รีบ รอฝ่าบาทเจอเด็กคนนี้แล้ว ให้ฝ่าบาทเป็นคนตั้งชื่อ เหลนชายของข้า หน้าตาน่าเอ็นดูอย่างมาก หลายปีมานี้ ลำบากเขาแล้ว” ไทฮองไทเฮาดีใจอย่างมาก

ทว่าเมื่อคิดถึงสถานการณ์ในปัจจุบัน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา

นางเดินออกมา มู่หรงหลันติดตามมาด้วย

“ท่านป้าทวด...”

ไทฮองไทเฮานั่งลง ยกมือขึ้นมาเบาๆ บ่งบอกให้มู่หรงหลันเงียบ

นางพูดขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

“ซูฮ่วนตายแล้ว ฝ่าบาทสงสัยว่าเป็นฝีมือของข้า เมื่อหลายวันก่อนก็คิดอยากจับตัวข้าไปสอบสวนในคุกหลวง เพราะข้าป่วยหนัก ทนกับการเดินทางลำบากไม่ไหว จึงรอดพ้นมาได้ ทว่าได้ยินมา ตระกูลมู่หรงถูกตรวจสอบอายัดแล้ว พวกพ่อของเจ้า ล้วนถูกจองจำคุกทั้งหมด

“การปรากฏของเด็กคนนี้ จะต้องสามารถช่วยตระกูลมู่หรงไว้ได้

“ทว่า ฝ่าบาทกำลังเสียใจกับการสูญเสียคนรัก เป็นช่วงที่ไร้ซึ่งความปรานี เวลานี้ก็ไม่ใช่โอกาสที่ดีที่จะให้พ่อลูกมาเจอกัน”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไทฮองไทเฮาโกรธจัด

“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ! ? เขากล้าทำกับเจ้าเช่นนี้ได้อย่างไร!”

มู่หรงหลันร้องไห้อย่างน่าสงสาร

“ข้าไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด อาจเป็นเพราะทนเห็นข้ากับฝ่าบาทรักกันไม่ได้

“เขาจัดฉากให้ข้าแกล้งตาย ส่งข้าออกจากวังหลวง กักขังไว้ในจวนอ๋องรุ่ย

“ต่อมา ข้าคลอดลูกในจวนอ๋อง หลังจากนั้นเขาบอกกับข้าว่า ข้าคลอดออกมาเป็นทารกที่ตายแล้ว จึงได้นำไปฝังแล้ว

“ตอนนั้นข้าเสียใจสิ้นหวัง มิตรภาพที่มีต่อกันมานานหลายปี ต่อให้รุ่ยอ๋องทำเช่นนั้นกับข้า ข้ายังคงเชื่อว่าเขาไม่ทำร้ายข้า ดังนั้น ข้าจึงไม่เคยสงสัยในตัวเขา”

ไทฮองไทเฮาขุ่นเคืองจัด

“หลันเอ๋อร์ เจ้าช่างเลอะเลือน! เขาพูดว่าเป็นทารกที่ตายแล้ว เจ้าก็เชื่อแล้วหรือ? เขาได้กักขังเจ้าไว้แล้ว จะทนยอมรับลูกของเจ้าได้อย่างไร?”

มู่หรงหลันเสียใจอย่างมาก

“ใช่ ข้าโง่เขลามากเลย”

“ภายหลังข้าหนีออกมาจากจวนอ๋องรุ่ย อยากจะไปเซ่นไหว้ลูกของข้าที่ตายไปแล้ว แม้แต่หลุมฝังศพของเขาก็หาไม่เจอ ข้าจึงถามเขาบ่อยครั้ง เขาก็ไม่ยอมบอกค่ะ”

“ข้าจึงเกิดความสงสัยขึ้นมา แล้วให้คนไปแอบสืบ

“เมื่อหลายวันก่อน ข้าได้รู้ว่าลูกยังมีชีวิตอยู่

“เพื่อให้ได้เจอเขา ข้าจึงติดสินบนพัศดี ให้ช่วยพาข้าหนีออกมาจากคุก ข้าไม่มีที่ไปแล้ว ท่านป้าทวด ข้าทำได้เพียงมาหาให้ท่านช่วย! ฝ่าบาทจะฆ่าข้า เขาก็จะไม่มีทางยอมรับเด็กคนนี้...”

ไทฮองไทเฮาลูบศีรษะของเขา พร้อมถอนหายใจยาว

“เจ้าวางใจ วันนี้อยู่ในวิหารบรรพบุรุษ อยู่ต่อหน้าบรรพบุรุษ ข้าจะให้เขายอมรับเด็กคนนี้!”

ไม่เพียงเท่านี้ ยังจะต้องแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาท!