แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 726

แม้นจะบอกว่าช้าแต่กลับเร็วกว่าที่คิด หม่ากงกงถีบระเบิดสายฟ้าจนปลิว ไม่ให้องครักษ์จุดมัน

เขาอ้าปากตะคอก

“ไสหัวเข้าไปในวิหารบรรพบุรุษให้หมด!! อยากตาย มันไม่ง่ายขนาดนั้น!”

พวกเขาบ้าไปแล้ว!

ทุกคน แม้แต่ฮ่องเต้ ต่างถูกขังไว้ในวิหารบรรพบุรุษ

ไทฮองไทเฮาและเหล่าสตรีในวังหลังถูกขังไว้ด้วยกัน

สีหน้าของผู้อาวุโสเช่นนางไม่ค่อยดีนัก รู้สึกคิดผิดและรู้สึกโทษตัวเองที่เผลอไปเชื่อมู่หรงหลัน

“ข้าไม่คิดเลยว่า หลันเอ๋อร์จะร่วมมือกับกลุ่มกบฏพวกนั้น…”

นางเอาแต่พร่ำบ่น แต่กลับไม่ฟังคำพูดเข้าอกเข้าใจของคนอื่น จนทำให้หนิงเฟยหงุดหงิด

หนิงเฟยทนไม่ไหว จึงดุด่านางไป

“ยายแก่น่ารำคาญ! พอได้แล้ว!”

“จะแสร้งทำเป็นไม่มีความผิดไปทำไม! หากไม่ใช่เพราะท่านช่วยเหลือพวกเผด็จการ พวกเราจะตกอยู่ในสถานการณ์นี้หรือ? ท่านป่วยมาตั้งนาน ทำไมไม่ตาย ๆ ไปซะ!”

ไทฮองไทเฮาไม่อยากจะเชื่อ หนิงเฟยที่เคยเคารพนางในยามปกติ จะกล้าตะคอกใส่นางเช่นนี้

“เจ้า…บังอาจ!”

ไทเฮาโอบไหล่ของหนิงเฟย ปกป้องนางไว้ในอ้อมกอด “ไทฮองไทเฮา หนิงเฟยคงตกใจกลัว ถึงได้หลุดวาจาไม่สุภาพ…”

“ฮือ ๆ…” ในมุมหนึ่งมีนางสนมร้องไห้สะอึกสะอื้น “ข้าอยากกลับบ้าน หากรู้เช่นนี้ตั้งแต่แรกข้าก็คงออกจากวังแล้ว พูดกันว่าในวังมีการคุ้มกันอย่างเข้มงวดมิใช่หรือ ทำไมถึงปล่อยให้กบฏจับเช่นนี้…”

เสียนเฟยปลอบโยนนางด้วยเสียงนุ่มนวล

“ไม่ต้องกลัว เรื่องนี้ต้องผ่านไปอย่างแน่นอน ฝ่าบาทต้องหาหนทางได้”

แววตาขององค์หญิงใหญ่ร้ายกาจ

“มู่หรงหลันสมควรตายจริง ๆ บังอาจสมรู้ร่วมคิดกับพรรคเทียนหลงทำร้ายท่านแม่ทัพน้อย!​ นางสมควรตาย!”

ไทเฮาไม่ทันหยุดห้ามนางไว้ องค์หญิงใหญ่วิ่งพรวดเข้าไปหาไทฮองไทเฮา จับคอเสื้อของนาง ถามอย่างโมโห

“ท่านรู้ตั้งแต่แรกใช่หรือไม่! ห๊า? รู้ตั้งแต่แรกว่ามู่หรงหลันจะทำร้ายแม่ทัพน้อย!”

ไทเฮารีบลุกขึ้น “เซียวฉี อย่าทำตัวไร้มารยาทกับเสด็จย่าเช่นนั้น”

ไทฮองไทเฮาไม่คาดคิด ว่าคนเหล่านี้ จะกล้าทำเช่นนี้กับนาง

ขอบตาขององค์หญิงใหญ่เปียกชื้น เต็มไปด้วยโทสะไร้ที่ปลดปล่อย

“เสด็จแม่ ท่านอย่ามาห้ามข้า!

“แม่ทัพน้อยเมิ่งตายแล้ว! ตายเพราะถูกพวกมู่หรงหลันทำร้าย! เสด็จย่าอะไรกัน นางยังจะขับไล่ออกจากวังอยู่เลย! นางจะทำร้ายพวกเราให้ตาย!”

“ข้าเปล่า…ข้าไม่รู้เรื่อง ข้าแค่อยากให้ฝ่าบาทแต่งตั้งรัชทายาท…”

คิดถึงเรื่องนี้เมื่อใดหนิงเฟยก็โมโหเมื่อนั้น ไหน ๆ ก็ต้องตายแล้ว จึงพูดออกไปโดยไม่ไตร่ตรอง

“แต่งตั้งรัชทายาทอะไรกัน!​ ฝ่าบาทไม่เคยแตะต้องมู่หรงหลันด้วยซ้ำ เด็กคนนั้นคือเรื่องโกหกทั้งเพ! ทั้งหมดเป็นเพราะท่านหูเบายอมเชื่อมู่หรงหลัน จนทำร้ายฝ่าบาท ทำร้ายพวกเรา ทำให้แคว้นหนานฉีประสบเคราะห์ร้ายเช่นนี้! ยัยผู้เฒ่า ท่านสมควรตาย!”

เมื่อเหล่าสนมได้ยินหนิงเฟยด่าทอไทฮองไทเฮาอีกครั้ง ต่างพากันนิ่งอึ้ง

ไทฮองไทเฮาโกรธจนหายใจหอบอย่างรุนแรง

“เจ้า พวกเจ้า…พวกเจ้าคิดจะทำให้ข้าโมโหตาย…”

นางเองก็เป็นผู้เคราะห์ร้ายนะ!

มู่หรงหลันกัดริมฝีปาก

“ในใจของท่านมีเพียงคนชั้นต่ำนั่นหรือไง!”

น้ำตาของนางไหลทะลักออกมา ไม่กล้ายอมรับ ว่านางเป็นผู้สร้างสถานการณ์ทำร้ายผู้หญิงคนนั้นตาย

แต่ในใจกลับยอมไม่ได้จริง ๆ

นางดีกับเขาถึงเพียงนั้น แต่เขาก็ยังหักหลังนาง!​ เพียงเพื่อซูฮ่วนคนเดียว เขาถึงกับจะฆ่านาง…

“ศิษย์พี่ แล้วท่านจะเสียใจที่ทำกับข้าเช่นนี้!”

พูดถ้อยคำนี้จบ มู่หรงหลันก็หันหลังเดินออกไป

หม่ากงกงยืนอยู่ข้างนอก ถามด้วยเสียงร้อนรน

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

สีหน้าของมู่หรงหลันโหดเหี้ยม “เขาเอาแต่คิดถึงซูฮ่วน ได้ เช่นนั้นก็เอาซูฮ่วนมาคืนเขา!”

หม่ากงกงรู้สึกแปลก ๆ

จะไปเอาคนตายกลับมาได้อย่างไร?!

เขารีบเดินตามมู่หรงหลันไป ถามเสียงเบาว่า

“แล้วจะทำเช่นไร?”

มู่หรงหลันมองไปยังที่ห่างไกล แสยะยิ้มออกมา

“ข้ารู้ว่านางอยู่ที่ไหน”